Κυριακή, Φεβρουαρίου 03, 2008
Ετικέτες: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ, Γιώργος Φιλιππόπουλος
Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2008
– «Είμαι ένας άνθρωπος που έχει αλλάξει τη μοίρα του».
Ο Χουάν Άλμπαρεθ Μέτα για χρόνια σκεφτόταν κάπως έτσι. Μερικές φορές η σκέψη αυτή εντείνονταν. Μια μέρα εκεί που περπατούσε ήρεμα, ένας εργάτης με φόρμα σκονισμένη και λερωμένη από τις μπογιές γύρισε και κάρφωσε το βλέμμα πάνω του.
Ο Χουάν ξεκίνησε τη ζωή του πεπεισμένος ότι το σχέδιο ήταν σωστό. Είχε ακολουθήσει με σύνεση, όπως κάθε σωστό παιδί της ηλικίας του, τις συμβουλές των δικών του ανθρώπων. Ο πρώτος στόχος ήταν να γίνει ο καλύτερος εργάτης.
– «Γιατί μόνο αυτός που εργάζεται σκληρά πηγαίνει μπροστά σ’ αυτή τη ζωή».
Μόνο γνωρίζοντας τη δουλειά από τη βάση, μπορείς να φτάσεις μία μέρα ψηλά, να έχεις επιχειρήσεις και να βγάζεις λεφτά. Κι αυτός δούλεψε. Δούλεψε σκληρά. Έβαλε όλες του τις δυνάμεις και μέσα σε λίγο καιρό έγινε ο καλύτερος. Μπορούσε να βγάζει πέρα κάθε δουλειά σε χρόνο περιορισμένο και με ποιότητα επαγγελματική.
Και μια μέρα βαρέθηκε. Ξύπνησε και είπε: «Αυτή η ζωή. Το κουστούμι που μου έραψαν. Δεν μου ταιριάζει». Και αποφάσισε να την αλλάξει. Άρχισε σκληρό διάβασμα, να μπει στο πανεπιστήμιο, ‘ν’ αλλάξει τη ζωή του’. Άρχισε σπουδές και μεταπτυχιακά. Άκουγε μουσική μανιωδώς, ψάχνοντας κάτι. Έτρωγε τους δίσκους της jazz, καταβρόχθιζε βιβλία και απολάμβανε ποιήματα. Έγινε ποιητής.
Στην πραγματικότητα ήταν Έλληνας. Γιάννη Μίχα τον έλεγαν, αλλά αυτός ένιωθε Ισπανός. Είχε πείσει τον εαυτό του ότι ήταν Ισπανός που έχει απλά ελληνικό διαβατήριο. Ήθελε να τ’ αλλάξει όλα. Ένιωθε την οικογένειά του και το περιβάλλον του να τον δένει. Να τον κρατάει σ’ ένα κουτί πλαστικό που δεν ήταν γι’ αυτόν. Έφυγε από την Ελλάδα να ζήσει μόνος του στην Ισπανία. Ήθελε να γίνει ποιητής αληθινός.
[Τι εννοούμε στα ελληνικά όταν χρησιμοποιούμε τη φράση : «Μη δίνεις σημασία» ή «Πολλή σημασία έδωσες»; Αυτό που κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις εκφράσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «προσοχή» που θα δώσουμε σε ένα πράγμα. «Μη δίνεις σημασία» σημαίνει «Μη δίνεις προσοχή». Φαίνεται να υπάρχει κάτι κρυμμένο πίσω από αυτή την αθώα σύνδεση που κάνουμε καθημερινά μεταξύ προσοχής και σημασίας. Μοιάζει να παραδεχόμαστε σιωπηρά πως ανάλογα με την προσοχή που δίνεις στα πράγματα, αλλάζει και η σημασία τους. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως δεν είναι απίθανο δίνοντας άλλη κατεύθυνση στην προσοχή σου ή δίνοντας απλά περισσότερο προσοχή, να μετασχηματιστεί ολοκληρωτικά η σημασία των πραγμάτων που βρίσκονται γύρω σου. Να αλλάξει το νόημα τους. Να γίνουν άλλα.]
Στην Ισπανία ο Χουάν πέρασε στην αρχή δύσκολα, με πολύ μοναξιά. Τόση μοναξιά που πολλές φορές ένιωθε να βγαίνει από τον εαυτό του. Να βγαίνει ‘εκτός εαυτού’. Αυτό δεν τον πτόησε. Ο ‘ποιητικός’ του στόχος ήταν εκεί, παρόν γι’ αυτόν. Έβγαλε όλη του τη δημιουργικότητα. Σημείωνε παντού και συνεχώς τις σκέψεις του. Ξυπνούσε τα βράδια και σημείωνε τους εφιάλτες του, με ημερομηνία και ώρα και όλα.
Μαδρίτη, Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2006 *(Ένα μήνα μετά.)
Χθες το βράδυ είδα ένα όνειρο.
Ήμουνα με τον Σωτήρη από το Stereo Επιλογές στη Βαρκελώνη.
Έξω, σ’ ένα μικρό νησάκι μέσα στη θάλασσα.
Εκεί, λέει, ήταν μία εκκλησία με τρύπες, σαν τη Sangrada Familia.
Ήμουν ευτυχισμένος, ή απλά χαρούμενος, δεν θυμάμαι.
Το μέρος ήταν φοβερό και μιλούσαμε με τον Σωτήρη κάνοντας αστεία.
Αυτό που δεν είχα καταλάβει ήταν ότι το νησάκι ήταν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.
Όταν η λειτουργία τελείωνε, αυτό πλημμύριζε και χανόταν κάτω από το νερό.
Ο Σωτήρης δεν ξέρω αν το ήξερε, αλλά δεν μου είπε τίποτα.
Η λειτουργία τελείωσε, τα νερά άρχισαν να ανεβαίνουν, κι εγώ έτρεξα να φύγω.
Δεν πρόλαβα.
Σκάλωσα σε μια καμάρα της εκκλησίας και δεν μπορούσα να ανέβω στην επιφάνεια.
Ξύπνησα για να μην πνιγώ.
Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2007
Χτες είδα κι άλλο τρελό όνειρο.
Μου είχαν βάλει μέσα στο στομάχι μου ένα ζωντανό ποντίκι.
Αυτό ζούσε και δεν πέθαινε.
Έτρωγε κι έχεζε μέσα στο στομάχι μου.
Πήγα να ξεράσω και δεν μπορούσα.
Ξύπνησα.
Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2007
Κάθε βράδυ κατεβαίνω μια σκάλα
που δεν την κατέβηκε κανείς.
Με υγρασία και λίγο φως,
και τις ανάσες των γύρω ν’ ακούγονται από μακριά.
Και η δική μου να δυναμώνει και να πιέζεται.
Κι εσύ να μην είσαι εδώ και να λείπεις.
Ο Χουάν για όλους εκείνους τους μήνες ζούσε μέσα σε μια βόμβα νοήματος. Πρόσεχε το κάθε τι και κρατούσε σημειώσεις. Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι όλα γύρω του τού άφηναν ένα στίγμα διαφορετικό τώρα από πριν. Καταλάβαινε ότι δεν ήταν τόσο τα ίδια τα πράγματα που άλλαζαν, αλλά το πώς αυτός τα ένιωθε. Κάτι που όμως σε τελική ανάλυση ήταν το ίδιο.
Τώρα ένιωθε πραγματικά. Σε κάθε σημείο του κορμιού του και με κάθε νευρώνα του μυαλού του. Ένιωθε σε σημείο που ερωτευόταν τυχαίες περαστικές και τους έγραφε γράμματα.
Μαδρίτη, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2006
Μιλάς και τα μάτια σου γυαλίζουν μες ‘το σκοτάδι. Σε ακούω. Σε βλέπω μπροστά μου. Τα μάτια μου είναι κολλημένα πάνω σου και σε χαϊδεύουν ολόκληρη. Κοιτάζω τα πόδια σου. Φαντάζομαι πως θα είναι γυμνά. Σκέφτομαι το σχήμα του μουνιού σου. Γλυκιά μου, νιώθω τέτοια έλξη που με κάνει να θέλω να κολλήσω πάνω σου.
Κι εσύ μιλάς, και σ’ ακούω. Δεν ξέρω αν αυτά που μου λες είναι ακατανόητα επειδή είσαι εσύ έτσι ή επειδή είναι όλα εδώ τόσο ακατανόητα. Όλα είναι μπερδεμένα εδώ. Εμείς. Οι άλλοι.
Και σ’ ακούω, και δεν ξέρω τι να κάνω. Γιατί δεν ξέρω που βρίσκεσαι, σε ποιο κουτάκι να σε βάλω, ούτε εσένα ούτε τους άλλους. Το μόνο που ξέρω είναι πως θέλω να πέσω πάνω σου. Ν’ ακουμπήσει το σώμα μου το δικό σου και να κολλήσει πάνω του. Θέλω να φιλήσω σιγά σιγά όλο το κορμί σου και να σ’ αφήσω να φύγεις μετά.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι ότι τώρα το βλέπω καθαρά. Όπως τις άλλες φορές, έτσι και τώρα. Θέλω να μπω μέσα σου και να σ’ αφήσω να φύγεις. Θέλω να σε ρουφήξω και να σ’ αφήσω ελεύθερη. Όχι για σένα, και για μένα.
Και σ’ ακούω και θέλω να μπω μέσα σου ολόκληρος. Να μπω από πάνω μέχρι κάτω, ολόκληρος μέσα στο σώμα σου. Να σε βρω, να σε χαϊδέψω, να σε κοιτάξω από ‘κει. Να δω τι είναι αυτό που θέλεις, που σου λείπει. Τι σε βασανίζει και τι σε στεναχωρεί. Να σε δω να χαίρεσαι, να γελάς. Να σ’ ακουμπήσω, να σου μιλήσω από ‘κει μέσα. Να σου ψιθυρίσω γλυκόλογα και ένα νανούρισμα της μαμάς. Να στριφογυρίσω, να ουρλιάξω. Να σου πω τι σκέφτομαι για όλα αυτά που λες, και πως νιώθω πιεσμένος και εξόριστος σ’ έναν άγνωστο τόπο. Να κλάψω. Να σου πω για τους φόβους μου και τις χαρές μου. Και όλα αυτά όχι με λόγια. Αλλά από μέσα, με όλες τις αισθήσεις, χωρίς σκέψη.
Θέλω να σε γαμήσω. Να μπω μέσα σου ολόκληρος και να κολλήσω πάνω σου, για μια στιγμή. Αυτός είναι ο έρωτάς μου για σένα.
Δεν έμεινε όμως εκεί. Δεν μπορούσε να αφήσει ανεκμετάλλευτο όλο αυτό το κύμα ερεθισμάτων και νοημάτων που ερχόταν από μέσα του. Έκανε ακόμα πιο έντονη την παρατήρηση. Σταμάτησε να κοιτάζει προς τα έξω και έστρεψε το βλέμμα του προς τα μέσα. Άρχισε να παρατηρεί έντονα τα συναισθήματά του, τι ένιωθε με το κάθε τι που του συνέβαινε. Άρχισε να παρατηρεί τον εαυτό του. Έκανε μία βουτιά στο Εγώ του.
Η μοναξιά του εντάθηκε κι άλλο. Βρισκόταν σε ένα πηγάδι, αυτός και ο εαυτός του. Τότε ήταν που ξεκίνησε να γράφει ακατάληπτους διαλόγους και να σχεδιάζει παράξενα ποιήματα.
Μαδρίτη, Δευτέρα 15 Μαΐου 2007 *
Και ήμουν και μιλούσα με τη Σοφία.
Κύκλος, παύση, Σοφία, Μαδρίτη, θάνατος, γένια, μαλλιά, δωμάτιο 2×3, μικρό, και είπα «Α! για να δω κάτι…»
Παύση, ησυχία.
– Μπαμπά, ποια γυναίκα αγαπάς πιο πολύ;
– Εσένα, αγάπη μου.
– Όχι, εμένα μπαμπά, από τις άλλες…
– Α, ο μπαμπάς αγαπάει πολλές γυναίκες, αγάπη μου.
Αλλά πιο πολύ αγαπάει τη μαμά σου.
Γιατί η μαμά σου αγαπάει εσένα.
– Εμένα μπαμπά, πόσο μ’ αγαπάς;
– Από ‘δω μέχρι τ’ αστέρια και πάλι πίσω…
Θέλω μια μεγάλη αγκαλιά
και κατανόηση για να πάρω δύναμη.
Θέλω να σηκωθώ όρθιος,
να σταθώ γερά σαν στήριγμα.
Θέλω να γυρίσω γύρω και
να τα σπάσω όλα σαν άγριος.
Θέλω να κουλουριαστώ στη γωνιά μου
να πάρω δύναμη και
να σηκωθώ γερά στα πόδια μου,
να γίνω στήριγμα για τους άλλους.
Και μέχρι τότε κουλουριάζομαι.
Και το φιλί σου λείπει να δροσίσει το κούτελό μου.
Φόβος, φόβος, φόβος,
φόβος, φόβος, τρέμω,
φόβος, φόβος, φόβος,
σήκω, φόβος, σήκω,
φόβος, φόβος, φόβος,
τρέμεις, φόβος, φόβος,
φόβος, έλα, φόβος,
φόβος, φόβος,
σήκωσέ με, φόβος,
φόβος, φόβος,
τρέμω, φόβος, φόβος, φόβος,
φόβος, φοβάμαι.
Άγνωστη ημερομηνία
Πολλές φορές τις νύχτες ξυπνάω
μ’ ένα σκοινί να κρέμεται απ’ τα χέρια μου.
Και μετά το βρήκε.
Αυτό ήταν. Ξύπνησε μια μέρα και κατάλαβε. Μια μέρα μέσα στο πηγάδι της μοναξιάς έπιασε τα τοιχώματα και κατάλαβε. Κατάλαβε πόσο πολύ του έλειπε ‘Αυτή’. ‘Αυτή’ που θα ήταν για πάντα μαζί. Σε ένα ‘πάντα’ όπου θα ενώνονταν όλοι οι χρόνοι, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Σε ένα ‘μαζί’, με όλη τη σημασία της λέξης. ‘Αυτή’ που θα την άφηνε να έρθει κοντά του και να τον ακουμπήσει, όπως ποτέ δεν είχε κάνει ως τότε. ‘Αυτή’ στην οποία θα άφηνε ολοκληρωτικά τον εαυτό του να πέσει στα χέρια της.
Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2007
Χθες το βράδυ στον ύπνο μου ξύπνησα,
και σου φίλησα τα μάτια.
Ο Χουάν Άλμπαρεθ Μέτα ένιωθε τώρα μισός. Όλη αυτή η προσπάθεια να ξεφύγει από τη μοίρα που έπεφτε βαριά πάνω του, είχε αποδειχτεί άκαρπη. Ως Γιάννης Μίχας φορούσε τόσα χρόνια ένα ρόλο που του πήγαινε τόσο καλά που ούτε ο ίδιος είχε συνειδητοποιήσει την παρουσία του. Ένα ρόλο που του είχε γίνει δεύτερη φύση. Είχε γίνει ένα με το δέρμα του.
Τώρα φαίνονταν καθαρά. Όλα αυτά τα χρόνια έπαιζε το ρόλο του ζεν πρεμιέ, του νέου ωραίου εραστή, του Δον Ζουάν, αυτού που προσπαθεί να κάνει κάθε γυναίκα να τον ερωτευτεί. Ο ίδιος ξεγλιστρούσε συνέχεια, πηδώντας από λουλούδι σε λουλούδι, και έμενε μόνο εκεί που ήθελε. Ενώ και πάλι δεν έμενε για πολύ. Συνήθιζε ν’ ανάβει και να σβήνει σαν πυροτέχνημα αφήνοντας μια αχνή λάμψη για λίγα δευτερόλεπτα.
Όλη αυτή η αναζήτηση, η μποέμ διάθεση και η ενασχόληση με τη ποίηση, ακόμα και αυτή, φάνηκε να μην αποτελεί τελικά τίποτα παραπάνω παρά ένα διάνθισμα του παλιού ρόλου. Του ρόλου που είχε από πάντα. Ο τέλειος εραστής δεν μπορεί να είναι ρηχός, ένας απλός εργάτης.
– «Ο τέλειος εραστής. Ένας μπογιατζής που μπορεί για ώρες να μιλάει για ποίηση. Αυτός που γαμάει σαν ψαράς και μιλάει σαν τον Βέλτσο.»
Άρχισε να τινάζεται, να ξεσκίζει το δέρμα του προσπαθώντας να πετάξει το ρόλο που ήταν καλά κολλημένος πάνω του. Το έκανε για μήνες. Έσκισε και κάποιες από τις ποιητικές του απόπειρες που τώρα δεν τις έβλεπε παρά ως εφηβικές ανοησίες. Μάταια. Πάντα επέστρεφε σε αυτό που είχε μάθει καλύτερα να κάνει. Στον καλοφορεμένο ρόλο.
Και το χειρότερο, άρχισε να υποψιάζεται ότι ακόμη κι αν έβγαζε το ρόλο αυτόν από πάνω του, σε κάποιον άλλον θα έμπαινε και θα τον φορούσε το ίδιο καλά. Δεν θα ήξερε και πάλι αν είναι δικός του ή του τον ψιθύρισε κάποιος στο αυτί μια μέρα που δεν θυμάται.
Και τότε κουράστηκε και παραιτήθηκε και είπε: «Δεν θα κόψω τα σκοινιά που με κρατάνε, γιατί αυτό δεν γίνεται.» Και άρχισε να στριφογυρνάει δεξιά κι αριστερά σ’ έναν τρελό ακατανόητο χορό με τα σκοινιά να του κάνουν παρέα. Ψάχνοντας να βρει ενδιαφέρον.
Άγνωστη ημερομηνία
Όταν γδυθείς και δεις τον εαυτό σου γυμνό,
θα τρομάξεις.
Όταν δεις την ακρούλα που κρέμεσαι,
κι αυτήν που ζητάς απ’ τον άλλον να σε πιάσει,
θα τρομάξεις.
Κλείσε τα μάτια
κι άσε τον πόνο να μπει μέσα σου.
Ρίγος και ξέβρασμα
από μια κλωστή.
Η αιώνια επιστροφή του ίδιου.
Ετικέτες: Γιώργος Φιλιππόπουλος, Διηγήματα
Τετάρτη, Οκτωβρίου 24, 2007
Τρεις Λέξεις (περιέχεται στη συλλογή διηγημάτων FORTUNE COOKIES)
5 σχόλια Καταχωρήθηκε από τον/την Count_Zero στις 4:32 μ.μ.RETIRO. Στις 6.30 τα ξημερώματα βρέθηκε στο πάρκο του Retiro το πτώμα μίας γυναίκας που δολοφονήθηκε με άγριο τρόπο κατά πάσα πιθανότητα κατά τη διάρκεια της νύχτας της Παρασκευής . Το θύμα ονομάζονταν ‘ Maria Saleh ‘ , ήταν 29 χρονών από τον Λίβανο και εργαζόταν, σύμφωνα με την αναφορά της αστυνομίας , ως πόρνη. Το πτώμα βρέθηκε από έναν κηπουρό του πάρκου και έφερε δύο μαχαιριές στην κοιλιακή χώρα . Η αστυνομία αναφέρει πως το έγκλημα πραγματοποιήθηκε , σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις , με κίνητρο επαγγελματικές διαφορές .
Εφημερίδα, Metro Madrid, 20/11/2002
Σάββατο
1.30 τη νύχτα
"Próxima estación...Mar de Cristal"
Η Γραμμή 8 του Μετρό της Μαδρίτης είναι η γραμμή με τους λιγότερους σταθμούς. Κάθε σταθμός έχει μεγάλη απόσταση από τον άλλο και το τρένο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πιάνει ταχύτητες που φτάνουν και τα 120 χμ./ώρα .
Σύμφωνα με μία πτυχή της θεωρίας της Σχετικότητας , όπως αυτή διατυπώθηκε από τον Einstein, ο άνθρωπος όταν ταξιδεύει σε μεγάλες ταχύτητες εξοικονομεί μικρές ποσότητες χρόνου , κάποια κλάσματα δευτερολέπτου , από τη ζωή του . Έτσι αν κάποιος ταξιδέψει από τη Μαδρίτη στο Buenos Aires με αεροπλάνο , σύμφωνα με τη θεωρία, θα είναι λίγο πιο νέος όταν φτάσει στο Buenos Aires από ότι θα ήταν αν δεν είχε πραγματοποιήσει το ταξίδι καθόλου .
Δεν τον ενδιέφερε τόσο το ζήτημα της νεότητας , αλλά η ιδέα ότι η φύση με έναν τρόπο παράξενο ευνοούσε την κίνηση και τη φυγή τον ερέθιζε . Είχε να κοιμηθεί δύο μέρες . Το μυαλό του κουρασμένο από τις σκέψεις , την αϋπνία και τα μαύρα , έπαιρνε εκδίκηση δημιουργώντας κινηματογραφικές εικόνες στο περιβάλλον .
Πλάνο 1 : Η οικογένεια από το Περού , απέναντι , που τον κοιτάζει περίεργα .
Πλάνο 2 : Δύο τύποι από την Κούβα , αριστερά , μιλάνε δυνατά , χωρίς να χρησιμοποιούν σύμφωνα.
Πλάνο 3 : Ένας ‘boludo’ από την Αργεντινή με μαλλιά ψιλομακριά , που φοράει την εμφάνιση της εθνικής και κοιτάζει το άπειρο .
Ήχος : "Próxima estación ... Colombia" ... " Atención " ... " Estación en curva" ... "Al salir tengan cuidado para no introducir el pie entre coche y andén".
Κοιτάζει το παράθυρο και βλέπει το είδωλό του . Τα μάτια του είναι κόκκινα , είναι αξύριστος και έχει χωρίστρα που του καλύπτει το δεξί μάτι .
Η φιγούρα στο παράθυρο του φαίνεται άγνωστη , έχει μία έκφραση ουδέτερη σαν αυτούς που δεν περιμένουν τίποτα . Τρεις λέξεις είναι κολλημένες στο κεφάλι του σαν ιδρωμένο μπλουζάκι από τη ζέστη το καλοκαίρι . Κοιτάζει το βαγόνι . Έχει ένα πράσινο χρώμα. Όλο το βαγόνι έχει πράσινο χρώμα. Όλα πράσινα .
Το πιο επικίνδυνο άθλημα στη Βραζιλία είναι το surfing πάνω στις οροφές των τρένων . Πολλά παιδιά έχουν σκοτωθεί , προσπαθώντας να ισορροπήσουν πάνω σε τρένα που τρέχουν με 180χμ./ώρα .
Σηκώθηκε και πήρε τη στάση του surfer κοντά στην πόρτα στο πίσω μέρος του βαγονιού . Έμεινε έτσι , με το αριστερό πόδι μπροστά και το άλλο πίσω , ελαφρά σκυμμένος , με τα μάτια μισόκλειστα για να προστατευθεί από τον αέρα που δεν υπήρχε , κοιτώντας τον κόσμο μες ‘το βαγόνι .
Ο κόσμος μάλλον δεν γνώριζε ότι εκείνη τη στιγμή ο surfer είχε πράσινη όραση , αλλά ούτε μπορούσε να ξέρει την αιτία της , ομολογουμένως , τρελής συμπεριφοράς του .
" Próxima estación ... Nuevos Ministerios " ... "Correspondencia con" ... "Línea 10" .
Σάββατο
3.00 τη νύχτα
Η Gran Vía είναι ίσως η πιο όμορφη οδός της Μαδρίτης. Έχει ένα σχήμα μοναδικό. Εάν τη δεις στον χάρτη ή από ένα ελικόπτερο, είναι σαν τα ανοιχτά πόδια μιας μπαλαρίνας που κάνει ασκήσεις εδάφους. Ξεκινά από το κτήριο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών, τελειώνει στην Plaza de España και το «κέντρο του κόσμου» είναι το Callao.
Περπατούσε ανεβαίνοντας την Gran Vía από την οδό Alcalá με την ίδια ουδέτερη έκφραση στο πρόσωπό του. Ο αέρας φυσούσε κουνώντας τη μαύρη του καμπαρτίνα. Σκεφτόταν εκείνες τις τρεις λέξεις που βρήκε στην αραβική σελίδα στο internet όταν έψαχνε πληροφορίες για τον «amor udri». Ήταν άραγε εξίσου σημαντικές για όλον τον κόσμο όσο είναι για αυτόν; Εκείνη τη στιγμή περνά από μπροστά του ένας Εβραίος, από εκείνους με τη μακριά γενειάδα, τις μπούκλες και το μαύρο καπέλο. Ο χρόνος επιβραδύνεται. Αργή κίνηση, και ο Εβραίος τον κοιτάζει με το βαθύ του βλέμμα δημιουργώντας του ένα αίσθημα ενοχής και φόβου.
Σκέψη πρώτη: «Η σελίδα στο δίκτυο ήταν μυστική σελίδα μίας παλαιστινιακής τρομοκρατικής οργάνωσης. Οι Εβραίοι με ψάχνουν για να με σκοτώσουν.»
Σκέψη δεύτερη:«Ο φόβος για τους Εβραίους είναι το τραυματικό αντίκτυπο που είχαν στην ψυχολογία μου τα βιβλία του δημοτικού...ή είναι αλήθεια ότι ο εβραϊκός θεός, ο Yahvé, είναι τόσο κακός και εκδικητικός όσο τον αισθάνομαι εγώ;»
Ήχος: Από το μπαρ «El Paso» απέναντι από την οδό Montera ακούγεται «...que significa un año de amor»
Σκέφτηκε Εκείνη και συνέχισε.
Η πλατεία Callao, το «κέντρο του κόσμου» στο σώμα της μπαλαρίνας, έχει ένα σιντριβάνι μικρό και πανέμορφο. Δεν είναι απ’ αυτά τα επιβλητικά σιντριβάνια που συνήθιζαν να κατασκευάζουν οι βασιλιάδες προβάλλοντας τη ματαιοδοξία τους. Είναι ένα σιντριβάνι γλυκό σαν σοκολατάκι με λικέρ που λιώνει υγραίνοντας το στόμα σου. Απέναντι από την πλατεία, στο υπόγειο, ανάμεσα σε έντονες μυρωδιές και κόκκινα χρώματα βρίσκεται το πιο underground club της Μαδρίτης, το «ohm».
Ίσως είναι αυτή η συνένωση του υγρού στοιχείου με την underground αίσθηση που κάνουν το «κέντρο του κόσμου» ένα μοναδικό σύνολο πάνω στο αρμονικό σώμα της μπαλαρίνας.
Κατέβηκε τις σκάλες, οι δονήσεις της μουσικής και η μυρωδιά των ιδρωμένων αδελφών άγγιξαν το κορμί του. Περπάτησε πάνω στην κόκκινη μοκέτα και σταμάτησε στο κέντρο του μαγαζιού. Ήθελε όλα τα ηχεία στραμμένα πάνω του. Στάθηκε ακούγοντας το πρωτόγονο beat δυνατά στα αυτιά του. Τον ηρεμούσε. Γύρω του ιδρωμένα κορμιά να χορεύουν. Τον ηρεμούσε. Είχε διώξει όλες τις άσχημες σκέψεις από το μυαλό του, το μαχαίρι και το πάρκο.
Η Μαδρίτη έχει μερικές από τις πιο απίστευτες «drag queens» του κόσμου. Φορώντας αστραφτερά φορέματα ή έχοντας κουκούλες στο κεφάλι και μαστίγιο στο χέρι είναι σαν να έχουν δραπετεύσει από το πλατό κάποιου αμερικανού σκηνοθέτη τσόντας.
Έτσι έμοιαζε και η «drag queen» που χόρευε δίπλα πάνω στο βάθρο. Μπορούσε να δει μόνο την πλάτη της από πίσω και πρόσεξε τα κοντά και ανακατεμένα της μαλλιά. Το κιμονό που φορούσε, κόκκινο με κίτρινους δράκους που έτρωγαν ο ένας τον άλλον, του έφερε Εκείνη στη μνήμη του.
Ήχος: Το πρωτόγονο beat ανακατεύτηκε με Bowie με έναν ανεξήγητο τρόπο, λες και ο dj του σύμπαντος γελούσε παίζοντας με τα αυτιά του. «...with your kiss my life beginssss»
Την είδε. Φορούσε το κιμονό της ανοιχτό και καθόταν πάνω του. Ήταν σαν την Αφροδίτη που βγαίνει από τη θάλασσα και κουνιέται ελαφρά από τα κύματα. Ένιωσε τη γεύση των υγρών του μουνιού της στο στόμα του.
Δεν είναι αποδεδειγμένο ακόμα, εκτός από κάποιες προσπάθειες που καταβάλλουν φυσικοί επιστήμονες κάνοντας πειράματα σε ερωτευμένα ζευγάρια, ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να επικοινωνήσει πνευματικά με άλλους ανθρώπους από απόσταση.
Εκείνη τη στιγμή, η «drag queen» γύρισε σαν να είχε ακούσει τις σκέψεις του. Αγνοώντας το δολοφονικό του βλέμμα, έσκυψε πλησιάζοντας το πρόσωπό της στο δικό του. Τα μάτια της βαμμένα είχαν το ίδιο σχήμα με τα μάτια Εκείνης. Τον κοιτούσε τώρα, ακριβώς όπως Εκείνη, στέλνοντάς του μερικά ηλεκτρικά κύματα ρίγους.
Τον πλησίασε κι άλλο, έβγαλε την κόκκινη γλώσσα της και έγλειψε το δεξί του μάγουλο.
Έφυγε.
«...with your kiss my life beginssss»
Κυριακή
6.30 τα ξημερώματα
Έρωτας: Κατά πάσα πιθανότητα να είναι μία συνομωσία μεταξύ χημικών και βιολόγων, η θεωρία που ερμηνεύει τον έρωτα ως μία σειρά χημικών ενώσεων ή σαν ορμονικές επιθέσεις στον εγκέφαλο.
Ο ορθολογισμός κρατάει στο χέρι του την επιστήμη και χαστουκίζει το ρομαντισμό.
Κατέβαινε την Gran Vía ενώ ο ουρανός είχε αλλάξει ήδη φορώντας τα βιολετί χρώματά του. Περπατούσε με τα χέρια στις τσέπες της μαύρης του καμπαρτίνας και είχε την ίδια ουδέτερη έκφραση με αυτή που έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στην καθημερινότητά τους. Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς ξεκίνησαν όλα. Πώς ερωτεύτηκε μία πόρνη; Η μυρωδιά ίσως. Του το είχε πει. Δεν μπορούσε να σταματήσει τη δουλειά της. Τώρα ξέρει πως ο πραγματικός λόγος δεν ήταν τα χρήματα. Το να κάνει sex με πολλούς άντρες ήταν η ίδια της η ζωή. Σαν να είχαν εμφυτεύσει ένα chip στο κορμί της, προγραμματισμένο να σταματήσει στο νούμερο 70.484 .
Η Plaza de España, το αριστερό πόδι της μπαλαρίνας, είναι μία πλατεία χωρίς γεύση. Μόνο μερικές πλατείες στην Αθήνα θα μπορούσαν να συναγωνιστούν την ασχήμια της. Δίπλα της βρίσκεται ένα από τα πιο ψηλά κτίρια της Μαδρίτης. Στέκεται εκεί με τον μητροπολιτικό χαρακτήρα του, σημαδεύοντας με τις κεραίες του τα σύννεφα.
Μπήκε. Ο φύλακας που ήταν απασχολημένος τρώγοντας σοκολάτα με churros και βλέποντας τσόντες στην τηλεόραση, δεν τον πρόσεξε.
Μπήκε στο ασανσέρ και πάτησε το κουμπί με το νούμερο 32.
Τρέλα: Κανείς δεν έχει απαντήσει με βεβαιότητα εάν οι πραγματικοί τρελοί βρίσκονται μέσα στα τρελάδικα ή έξω από αυτά. Τρέλα θεωρείται η παρέκκλιση από τη συμπεριφορά της πλειοψηφίας και τον τρόπο σκέψης του μέσου όρου ή τελικά βρίσκεται μέσα σε όλους μας και απλά χρειάζονται κάποιες ιδιαίτερες συνθήκες για να βγει προς τα έξω ;
Κοίταζε το είδωλο του παραμορφωμένο στην ασημένια πόρτα του ασανσέρ. Η εικόνα του χωρίστηκε στα δύο και το ένα κομμάτι προσπαθούσε να σκοτώσει το άλλο με ένα μαχαίρι. Αίματα πετάχτηκαν παντού. Έκλεισε τα μάτια του, αλλά εκείνοι συνέχιζαν να σκοτώνονται μες στο κεφάλι του. Η πόρτα άνοιξε αυτόματα, και βγήκε στην ταράτσα παρέα με τον ουρανό.
Ήχος: Ο ήχος από τον αέρα που φυσά και ο Bowie που ξαναχτυπούσε
"...Ground control to Major Tom..."
Θάνατος: Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο κεφάλι ύστερα από τον αποκεφαλισμό στην γκιλοτίνα μπορεί να δει το υπόλοιπο σώμα, νεκρό, για τουλάχιστον 15 δευτερόλεπτα.
Μεσαιωνικές καταγραφές μας πληροφορούν ότι οι άντρες τη στιγμή που πέθαιναν στη γκιλοτίνα ή στην κρεμάλα, άφηναν μικρές ποσότητες σπερματικού υγρού. Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη απόδειξη για την παράξενη, σχεδόν μυστηριακή σχέση που έχει ο αντρικός οργασμός με το θάνατο. Κάτι που αρκετοί άντρες το αισθάνονται καθημερινά.
Κάποιοι που ήταν πιστοί και αφιερωμένοι στην γκιλοτίνα, στο παρελθόν, είχαν συνδέσει τα σπερματικά υγρά των νεκρών με την αθανασία. Γι' αυτό, τα συνέλεγαν και τα έπιναν.
Ανέβηκε στο πεζούλι και κοίταξε την πόλη από ψηλά. Ο ουρανός φορούσε ακόμα τα βιολετί του. Ένιωσε τον αέρα στα χείλη του και είδε για άλλη μία φορά την εικόνα Εκείνης μπροστά του.
Σκέφτηκε εκείνες τις τρεις λέξεις. Γι’ αυτόν τώρα, δεν ήταν τρεις. Ήταν μία λέξη, ένα ενιαίο νόημα, μία ενότητα που στη σκέψη της του δημιουργούσε ένα συναίσθημα αυτόματο και βαθύ.
"A small step for a man... a giant step for mankind "
Κατά τη διάρκεια της πτώσης δεν ακούς τίποτα. Η απόλυτη ησυχία. Ο άχρονος χρόνος. Για να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις δει τη ζωή σου σαν ταινία να περνά από μπροστά σου, πρέπει πρώτα να σωθείς. Δεν μπορείς να σκεφτείς ούτε τρεις λέξεις. Στην πραγματικότητα αυτό που νιώθεις είναι μία πίεση στο στήθος και η καρδιά σου αντλεί το αίμα γρήγορα.
Τίποτα άλλο.
"jus qu’ici tus vas bien"..."jus qu’ici tus vas bien"
"...Major Tom to Ground Control..." Ο Major Tom ήτανε junkie.
Έρωτας, Τρέλα, Θάνατος ... Amor, Locura, Muerte.-
Ετικέτες: Γιώργος Φιλιππόπουλος, Διηγήματα
