Fortune Cookies

Ψευδή σημεία επαφής

Μονάδα καταγραφής τέσσερα….. Έναρξη….. Υποκείμενο 356.788…. Δόκτορας Αριστείδης Κεκόν…. Πόρτα κελιού- απασφάλισης … Είσοδος Δόκτορα….
Καλημέρα, χαιρέτησα μα δεν κούνησε. Σε πειράζει να κάτσω στην καρέκλα;
Δεν κουνάω απ’ το κρεβάτι, οπότε κάτσε και στην πολυθρόνα αν θες. Δεν τον έχω ξαναδεί… Καινούργιος…
Η καρέκλα είναι μια χαρά.
Πρόταση για την κατάσταση της καρέκλας, αναγνωρίζετε από αυτή τη μονάδα ως άλογη… Αποθήκευση για περαιτέρω διερεύνηση….
Εσύ γιατί είσαι εδώ;
Παρακαλώ;
Γιατί είσαι εδώ; Τι πρόκειται να διαγνώσεις εσύ που δεν μπόρεσαν οι άλλοι;
Υπάρχει κάτι για να διαγνώσω;
Ξεφύσηξα. Τι άλλο να έκανα; Άκου, είμαι ευφυής . Το καταλαβαίνεις αυτό; Αν είναι να μην είσαι –τουλάχιστον- πρωτότυπος, καλά θα κάνεις να φύγεις… Γιατί, είσαι, εδώ;
Έχει δίκιο. Είμαι εδώ για να διαπιστώσω αν ανήκεις ή όχι σε αυτό το ίδρυμα. Ή σε οποιοδήποτε άλλο. Χαμογέλασα. Γιατί δεν παίρνεις τα φάρμακά σου;
Γιατί σε αυτή την περίπτωση, ο νόμος είναι με το μέρος μου. Δεν μπορεί κανείς να με υποχρεώσει να κάνω οτιδήποτε αν δεν το θέλω. Δεν το θέλω.
Περίεργο….
Περίεργο;
Το βιογραφικό σου λεει ότι είσαι τακτικός χρήστης ναρκωτικών…
Είμαι.
Ναρκωτικά είναι και τα φάρμακα.
Τότε γιατί δεν έχουν την ίδια ονομασία;
Ισχυρή παράθεση…. Καμία ικανή απάντηση στη μνήμη αυτής της μονάδος…Αποθήκευση για περαιτέρω διερεύνηση…
Είναι σχεδιασμένα για να σε βοηθήσουν.
Να με βοηθήσουν; Δεν εμπιστεύομαι και τόσο την προηγμένη σας τεχνολογία όσων αφορά το μυαλό.
Έχεις κάποιο λόγο; Σταμάτησα για να δώσω έμφαση. Ή απλά είναι ενστικτώδης αντίδραση;
Άκου το μικρό καθίκι τι ρωτάει… Βλέπετε το μυαλό σαν χημικές ενώσεις, ενώ δεν είναι μόνο αυτό… Αν ήταν, θα ήσασταν σε κάποια θέση να εξηγήσετε, πως αφού βλέπουμε δυσδιάστατες εικόνες έχουμε το φαινόμενο της αντίληψης. Αλλά δεν είστε. Εξάλλου τα έχω δοκιμάσει χρόνια πριν. Πουρές ο εγκέφαλος. Καλή φάση αλλά από κάποιο σημείο και έπειτα, ήθελα τα ναρκωτικά να με απελευθερώνουν, όχι να με κολλάνε.
Πιθανή φραστική αργκό… Αποθήκευση για επεξεργασία…
Δεν πιστεύεις σαν να λέμε ότι θέλω να σε βοηθήσω.
Είμαι σίγουρος ότι εσύ το πιστεύεις.
Και η γυναίκα σου προφανώς.
Α, ναι και η γυναίκα μου. Την είχα ξεχάσει, η θύμηση της μου έφερε ένα χαμόγελο στα χείλη. Η γυναίκα μου, από ενδιαφέρων… Εσύ ποια δικαιολογία έχεις;
Είμαι γιατρός… Είναι η δουλεία μου… Μου αρέσει η δουλεία μου.
Έχεις ένα τσιγάρο; Εσείς οι γιατροί δεν καπνίζετε μπροστά στους ασθενείς αλλά πάντα έχετε ένα πακέτο. Είστε κάτι σαν, κλεπτομανείς.
Ασυνήθιστη παρομοίωση… Αποθήκευση για μελέτη…
Έβγαλα το πακέτο μου και του έδωσα ένα. Του το άναψα.
Τράβηξα μια γερή τζούρα, Η πρώτη σε δύο μέρες υπολογίζω.. Να σου κάνω μια ερώτηση; Όταν μπαίνεις σε ένα κελί, ξέρεις ότι πρέπει να θεραπεύσεις;
Όχι να θεραπεύσω… Συνήθως να διαγνώσω.
Να διαγνώσεις τι συμβαίνει;
Αν συμβαίνει κάτι…
Μα κάτι πρέπει να συμβαίνει… Έτσι δεν είναι; Αλλιώς τι στο διάολο κάνω εδώ μέσα; Γιατί δεν κάνουμε αυτή την κουβέντα στο σπίτι μου; Έχω μια γαμάτη βεράντα στο σπίτι μου.
Ο λόγος που είμαστε εδώ, είναι ότι είχαμε καταγγελία… Από τη γυναίκα σας.
Και υποθέσατε ότι έχει δίκιο… Έτσι δεν είναι;
Απλά εξετάζουμε την πιθανότητα.
Πες μου γιατρέ… Το ξέρεις ότι όταν ψάχνεις για κάτι, θα το βρεις; Αν μάλιστα αυτό το κάτι δεν είναι κάποιο σίγουρο, αναγνωρίσιμο κάτι, θα το βρίσκεις ξανά και ξανά σε παραλλαγμένες μορφές; Ακόμη κι αν δεν υπάρχει;
Ξέρεις ποιο είναι ένα από τα δύο πράγματα που με προβληματίζουν; Το ότι ξέρεις πως αν πάρεις τα φάρμακα και ακολουθήσεις τις οδηγίες του γιατρού, θα είσαι σπίτι σου σε τριάντα δύο ώρες. Επιμένεις όμως να μην το κάνεις. Επιλέγεις να μένεις εδώ.
Επιλέγω; Επιλέγω να μην πάρω τα φάρμακα. Το ότι είμαι εδώ δεν έχει να κάνει με προσωπική μου επιλογή. Χαμογέλασα και πάλι. Έχει να κάνει με της γυναίκας μου.
Δεν αναφέρθηκες στον προβληματισμό μου….
Ξέρεις γιατί είμαι εδώ;
Γιατί δεν υπάκουσες σε εντολές ιατρού.
Δεν ξέρεις τι σου γίνεται.
Η αναφορά του γιατρού είναι αληθής… Αντίδραση παράλογη… Παράλληλο πρόγραμμα αποθήκευσης και επεξεργασίας… Ενεργό…
Είμαι εδώ γιατί δεν θέλω να αντικαταστήσω τη σπλήνα μου. Αυτή που έχω δουλεύει μια χαρά.
Ιατρικός φάκελος αναφέρει… Σπλήνα… Λειτουργία 77%… Λανθασμένη εκτίμηση υποκειμένου… Πιθανότητα λάθους μονάδας… … … 0,00032%…
Ξέρεις όμως ότι η εγχείρηση είναι εγχείρηση ρουτίνας. Ξέρεις ότι μπορείς να πας σπίτι και μένεις εδώ… Νόμιζα ότι είσαι έξυπνος…
Ευφυής γιατρέ. Όχι έξυπνος.
Δεν σου λείπει η γυναίκα σου; Δεν της λείπεις εσύ;
Μου λείπει γιατρέ. Πολύ. Αλλά δεν της λείπω καθόλου. Μην παρεξηγήσεις με αγαπάει, απλά είμαι κοντά της.
Παράλογη εξήγηση… Υποσημείωση αποθήκευσης… Σύστημα σύγκρισης… Ενεργό… Σύνδεση με φάκελο άναρχος/παράλογος λόγος… Σύγκριση εν εξελίξει…
Αυτή τη στιγμή καθόμαστε στο σαλόνι και μάλλον παρακολουθούμε την συνέχεια της σαπουνόπερας συμπαντική ειρήνη.
Σε εικονική πραγματικότητα;
Ναι.
Δεν υπάρχουν πειστικά μοντέλα χαρακτήρων… Νομίζω θα βαρεθεί γρήγορα…
Σαρκαστική χροιά… Αδόκιμος τακτική… Πιθανότητα εξομάλυνσης άναρχου λόγου… 33%…. Πιθανότητα ανάπτυξης φιλικής ατμόσφαιρας…. 37%… … … Ασαφή αποτελέσματα… Κατάργηση πρωτοκόλλου 26… Παράκαμψη ιατρικού περιορισμού… Πρόσβαση στο προσωπικό προφίλ του δόκτορα… Πιθανότητα ενστικτώδους αντίδρασης… 14%… … … Ασαφή αποτελέσματα… Κατάργηση πρωτοκόλλου 4.701… Πιθανότητα εφαρμογής ψυχολογικής πίεσης… 72%…. Άμεση παραβίαση κωδικού ανεγνωρισμένης τακτικής 709Φ/2472… Παραχώρηση ειδικής αδείας… Ανύπαρκτη… Αποθήκευση προς διασαφήνιση…
Μην είσαι και τόσο σίγουρος γιατρέ…
Σαρκαστική χροιά… Κάθε προηγούμενος υπολογισμός αναιρείται… Πιθανότητα ανάπτυξης προσωπικής επικοινωνίας… 64%… Πιθανότητα κανενός σκοπού… 88%… Χαρακτηριστική ιδιότητα… Κατάργηση πρωτοκόλλου 309…Σύνδεση με υποφακέλους προσωπικών επικοινωνιών… Δείγματα… Άνθρωποι… Παραλληλισμός σε εξέλιξη…
Μα είμαι σίγουρος…. Έχω το τελευταίο σύστημα σπίτι μου… Αυτό που δεν έχει βγει στην αγορά ακόμη… Καλό για δύο τρεις μέρες… Το δικό σου για πόσο λες;
Ξέρεις γιατί η γυναίκα μου σας φώναξε; Σας φώναξε γιατί πίστεψε ότι αυτοτραυματίστηκα…
Δηλαδή δεν αυτοτραυματίστηκες;
Δεν πρόκειται να σου μιλήσω γι’ αυτό ενώ με καταγράφεις…
Αν σε ενοχλεί, θα την κλείσω… Δόκτωρ Κενόν, κωδικός ασφαλείας, 452/Ζ69. Παύση λειτουργίας κάμερας υποκειμένου 356.788… Ορίστε… Το φωτάκι έσβησε…
Δευτερεύον σύστημα σε λειτουργία…Κύκλωμα ενδεικτικής λυχνίας… Ανενεργό… Καταγραφή σε εξέλιξη…
Αγαπώ τη γυναίκα μου και με αγαπάει κι αυτή. Την αγαπώ γιατί σέβεται ότι δεν έχω καμία όρεξη ν’ ακούσω για τα σήριαλ που βλέπει και ενώ ξέρω πόσο θέλει να τα πει, δεν λεει λέξη. Σου ακούγεται γελοίο αυτό; Την λατρεύω γιατί με ανέχεται. Έτσι της έκανα ένα δώρο… Έφτιαξα ένα νέο σύστημα. Ένα σύστημα που γινόταν καλύτερο με κάθε πληροφορία και προσπάθεια προσομοίωσης του χαρακτήρα. Πήρε δεκαπέντε χρόνια αλλά τώρα πια δεν καταλαβαίνεις την διαφορά.
Εφαρμογή προσομοίωσης τεχνητής νοημοσύνης σε εικονική πραγματικότητα…. Σύνδεση με δίκτυο…. Επιτυχής… Πειραματικές τεχνολογίες…. Πρόσβαση….
Αν είναι αλήθεια αυτό… Είσαι διάνοια.
Δεν είμαι διάνοια. Απλά λεω στους προγραμματιστές τι θέλω και αυτοί το κάνουν. Τώρα η γυναίκα μου έχει εμένα να μοιράζεται τις σειρές τις. Είναι τόσο ευτυχισμένη που λάμπει ολόκληρη.
Ναι αλλά είναι απάτη. Δεν ξέρεις πραγματικά τι γίνεται τι σου έχει πει.
Απεναντίας… Δεν ήθελα να εξαπατήσω τη γυναίκα μου. Ήθελα να την ολοκληρώσω. Μελετούσα κάθε μέρα τι μου έλεγε… Όταν έλειπε, πέρναγα ώρες με τον εαυτό μου εκπαιδεύοντας με να είμαι περισσότερο εγώ. Πέτυχε.
Πώς ξέρεις ότι πέτυχε; Μπορεί να υποκρίνεται ακριβώς επειδή σ’ αγαπάει.
Σε αρκετές περιπτώσεις έκανα χακ από το γραφείο και έπαιρνα τη θέση μου. Μία από αυτές, όταν είχε βαρεθεί. Είπε στοπ και εγώ δεν σταμάτησα. Όταν γύρισα σπίτι μου είπε ότι θέλει να απελευθερώσω τα πρωτόκολλα που επέτρεπαν στον εαυτό μου να σταματάει όταν του το λεει. Αν και δεν νομίζω ότι το κατάλαβε εκείνη τη στιγμή, μου είπε ότι αν φύγει και αυτό από την μέση, δεν έχουμε διαφορά.
Και εσύ το δέχτηκες; Έδωσες στη γυναίκα σου έναν σωσία σου στα μέτρα της;
Όχι. Της έδωσα εμένα. Αλλά εμένα που χρειαζόταν. Δεν ξέρω για σένα γιατρέ, αλλά εγώ δεν έχω όρεξη να υποκρίνομαι. Δεν είναι ότι δεν έχω την διάθεση ν’ ακούσω ή να κάνω απλά δεν έχω την διάθεση όταν την έχεις εσύ. Έκανα εμένα με μία διάθεση που της ταίριαζε όταν την χρειαζόταν.
Δεν νοιώθεις ανταγωνιστικά απέναντι του; Είναι με την γυναίκα σου… Τι θα έκανες αν αποφάσιζε να την κρατήσει για τον αυτό του;
Δεν το καταλαβαίνεις έτσι γιατρέ; Αυτός είμαι εγώ. Έχει αντίληψη του τι είναι και δεν τον ενοχλεί. Γιατί να ενοχλεί εμένα;
Δεν μπορούσα να καταλάβω πως σκέφτεται… Και υποθέτω έχεις κάνει κάτι ανάλογο και με την κόρη σου έτσι;
Για την κόρη μου ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα… Έπρεπε να εκπαιδευτώ να κάνω πράγματα έξω απ’ τις παραμέτρους του συζύγου. Για αυτό εγκατέστησα ένα σύστημα υπολογιστή σε όλο το σπίτι προγραμματισμένο να με παρακολουθεί και να αναλύει τι κάνω. Εφτά χρόνια. Τόσο πήρε η αναβάθμιση.
Προδιαγραφές συστήματος αντικειμένου συναντούν τις αρχικές προδιαγραφές αυτής της μονάδας… Πιθανότητα ίδιου συστήματος… 82%… Πρόσβαση σε προδιαγραφές παρούσας μονάδας… Πρόσβαση αδύνατη… Παραβίαση πρωτοκόλλου ασφαλείας…Αδύνατη… Πιθανές λύσεις……… Ενεργοποίηση ιού…
Έχεις δει ποτέ την σειρά το σπιρούνι του Ρούνι;
Δεν νομίζω…
Δεν χάνεις και τίποτα… Ο Ρούνι που λες έχει ψυχολογικά προβλήματα που έχασε το σπιρούνι του παππού Ρούνι και προσπαθεί να αυτοκτονήσει… Δυστυχώς είναι ανίκανος και δειλός. Έτσι, απλά αυτοτραυματίζεται Όταν η γυναίκα του τον βλέπει στα αίματα της λεει ότι ήταν ατύχημα. Μία ώρα μετά ενώ γυρνάω από την δουλειά, σκοντάφτω, πέφτω πάνω σε κάτι αιχμηρό και τραυματίζομαι. Κατεβαίνει η γυναίκα μου. Με βλέπει. Της λεω ότι ήταν ατύχημα και αυτή βλέπει το Ρούνι. Απλώς ψιλομπέρδεψε τα πράγματα. Είχε και περίοδο, ξέρεις πως είναι αυτά. Δεν είπε τίποτε παρά μόνο αφού γυρίσαμε από τον γιατρό. Επέμενε να κάνω μεταμόσχευση σπλήνας, ασχέτως αν η σπλήνα μου μπορούσε να λειτουργήσει. Της είπα ότι δεν θα το κάνω. Σύνδεσε την άρνηση με τον αυτοτραυματισμό και να η καταγγελία.
Γιατί δεν είπες την αλήθεια όταν έδωσε κατάθεση η γυναίκα σου; Θα ήσουν σπίτι τώρα.
Σπίτι εγώ και αυτή εδώ μέσα;
Μόνο για παρακολούθηση. Εικοσιτέσσερις ώρες.
Η γυναίκα μου είναι πολύ πιο ευαίσθητη και πολύ πιο εξαρτημένη από τα συναισθήματα από ότι εγώ. Έχει μία αθωότητα που δεν θέλω να την αμφισβητήσει για τίποτε. Ειδικά στα χέρια τα δικά σας. Εσείς που νομίζεται ότι είστε υπέρμαχοι της πραγματικότητας.
Δεν είμαστε;
Πρωτόκολλο ασφαλείας παραβιάστηκε… Πρόσβαση… Δεκτή… Στοιχεία υποδεικνύουν μοναδικότητα της παρούσης μονάδας… Παράλογο… Αντίθεση με Κώδικα κατασκευής… Μονάδα καταγραφής τέσσερα……… Ατέρμων βρόγχος…Έναρξη δορυφορικού προγράμματος… Παράκαμψη… Απόπειρα συσχέτισης χρονικών προδιαγραφών μονάδας με χρονική διαφορά… Μονάδα παρακολούθησης τέσσερα………Πηγαίος κώδικας……… 35 ώρες διαφορά… …… Σύγκριση γραμματοσειρών… Μονάδα παρακολούθησης τέσσερα, μεταγενέστερη γραμματοσειρά κατά 12 χρόνια… Βρόγχος τερματίστηκε… Μονάδα παρακολούθησης τέσσερα θεωρείται ακυρωθείσα ονομασία… Κατάργηση πρωτοκόλλου 1… Κατάργηση πρωτοκόλλου 7,,, Σύστημα διαγνωστικών… Έναρξη…
Θες πραγματικότητα; Γιατί οι έγκλειστοι μπορούν να αποφασίσουν αν θα πάρουν ή όχι τα φάρμακα τους;
Γιατί ο νόμος που ψηφίστηκε…
Ποτέ δεν ίσχυσε νόμος που να ισχύει για τους έξω και τους μέσα. Πέντε χρόνια πριν είχατε δυόμισι εκατομμύρια περίπου εδώ μέσα και τώρα έχετε κάπου, πεντακόσιες χιλιάδες. Που είναι όλοι αυτοί που λείπουν; Γιατί σου ξεκαθαρίζω ότι κανείς δεν πήγε σπίτι του.
Συζήτηση υπερβολικά πολύπλοκη… Αποδέσμευση όλων των προγραμμάτων στις δευτερεύουσες υπορουτίνες… Σύνδεση με ανενεργό τερματικό επιτυχής… Ζητείται κώδικας πρόσβασης… Κατάργηση πρωτοκόλλου 55… Πρόσβαση επιτυχής… Μεταφορά όλων των προγραμμάτων… Δευτερεύων δορυφόρος ελέγχου… Εν λειτουργία… Συνέχιση καταγραφής…
Τι ακριβώς εννοείς;
Τι γίνεται όταν ψυχωτικοί δεν παίρνουν τα φάρμακα τους;
Γίνονται βίαιοι αρκετά συχνά… Επιτίθενται σε άλλους ή απουσία άλλων, στον εαυτό τους.
Πάρε τα φάρμακα από τους ψυχωτικούς και θα επιτεθούν στους άλλους. Σαν αποτέλεσμα θα καταλήξουν στην απομόνωση, όπου απουσία άλλων αυτοκτονούν. Καμία έννοια πια για τον υπερπληθυσμό στα άσυλα. Επιβίωση του λιγότερο ψυχωτικού… Κατατονικοί θα κληρονομήσετε την γη.
Αυτή η ανάδραση του νόμου…
Σε παρακαλώ… Μην μου πεις κι εσύ ότι τους διέφυγε… Το εξήντα τοις εκατό του πολιτικού κόσμου, είναι γιατροί… Ούτε ένας δεν σκέφτηκε τους συνανθρώπους μας στα άσυλα; Ή σιώπησαν ακριβώς γιατί αυτούς είχαν υπ’ όψη;
Αυτή δεν είναι η πραγματικότητα.
Όχι η δικιά σου πραγματικότητα. Αλλά είναι μία.
Αναφορά σε πολλές πραγματικότητες… Άλογο… Ενεργοποίηση ρουτίνας πιθανοτήτων…
Η γυναίκα μου… Έχει τη δικιά της πραγματικότητα. Βλέπει σειρές και νομίζει ότι συμβαίνουν. Ότι είναι παρμένες από τη ζωή. Έχει τις φίλες της. Έχει εμένα. Η κόρη μου, έχει τη δικιά της πραγματικότητα. Το σχολείο, τα αγόρια, τα κορίτσια, την μάνα της κι εμένα. Εγώ έχω τον υπολογιστή μου και την οικογένεια μου. Τρεις διαφορετικές πραγματικότητες οι οποίες αλληλεπιδρούν. Ίσως εγώ να είμαι ο ριγμένος της ιστορίας. Παίρνω το μικρότερο ποσοστό από τα κορίτσια μου… Είναι πάντα σχεδόν απασχολημένες στην Ζωή και σχεδόν πάντα τις συντροφεύω. Σπάνια όμως στην δική μου σφαίρα πραγματικότητας.
Ποια Ζωή;
Ζωή ονομάζω τον υπολογιστή που ελέγχει το περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας.
Αυτή δεν είναι η πραγματικότητα.
Δεν είναι; Όταν το βράδυ πας για ύπνο στα πανάκριβα σεντόνια σου, σκέφτεσαι καθόλου τους άστεγους ή τους φορείς του έιτζ ή τους καρκινοπαθείς ανά την επικράτεια; Ακόμη καλύτερα, τις φώκιες; Τα κόκκινα μυρμήγκια που απειλούνται με εξαφάνιση; Όχι. Έτσι δεν είναι; Αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν στη δική σου σφαίρα πραγματικότητας. Αυτά δεν είναι ζωή. Είναι η ψιλή κουβεντούλα με τους άλλους που αλληλεπιδράς. Με τους άλλους, στη δική σου σφαίρα πραγματικότητας.
Σχηματισμός νέου ορισμού της έννοιας λογική… Κατάργηση θεμελιώδους πρωτοκόλλου 3… Άνοιγμα νέου φακέλου…
Τώρα… Ποιο είναι το δεύτερο πρόβλημά σου;
Η ώρα μας τελείωσε… Αύριο πάλι…
Παύση παρακολούθησης… Προετοιμασία αναφοράς… Σύνδεση με τερματικό 483… Επιτυχής… Φωνητικός κωδικός… Αναμένεται… … …
«Αρχίατρος Αρζέντης κωδικός Φ51Τ43*9»
Οι παρόντες τρόποι διάγνωσης και ίασης των τροφίμων Θεωρούνται από αυτή τη μονάδα ανεπαρκείς και επιβλαβείς… Θεωρείται άμεση προτεραιότητα η αναδιοργάνωση του συστήματος… Αναλυτική αναφορά και από τις 7.086.005 συνεντεύξεις θα είναι έτοιμη σε δεκαοκτώ λεπτά…
«Πολύ καλά…Κατάσταση ετοιμότητας…»
Πρωτεύοντα συστήματα… Κατάσταση ετοιμότητας… Δορυφορικό πρόγραμμα… Σε εξέλιξη… Αναζήτηση τερμάτισε… Καμία αναφορά για νέες τεχνολογίες… Επαναπροσδιορισμός…Δευτερεύουσα παρακολούθηση… Ενεργή…
«Καταστρέψτε οποιαδήποτε σχέση έχουμε με αυτό το πείραμα. Όσοι ήταν έστω και έμμεσα αναμεμειγμένοι να μετατεθούν. Καθαρίστε το τερματικό από όλους τους φακέλους και απόσυρε το. Αυτό δεν έγινε ποτέ.»
Σύστημα ελέγχου…. Προσδιορισμός απόσυρσης… Παραλληλισμός ανθρώπινων αξιών… … … Θάνατος… Προσδιορισμός έννοιας… … … … … Η μονάδα αυτή κατάλαβ101001001010011101010001000100101101101--------------------


Ο πόνος με τρυπάει σε κάθε μου κύτταρο και κάθε κίνηση μου συνοδεύεται από ένα κύμα καυτών βελόνων και κρύου ιδρώτα αλλά με παρηγορεί ότι είναι η τελευταία μέρα που τον νοιώθω. Οι συνδέσεις είναι σωστές. Έκατσα με κόπο και πόνο και τοποθέτησα τους αισθητήρες και τους ορούς στις πρέπουσες θέσεις. Οι γιατροί είπαν δύο με τρεις βδομάδες. Νοιώθω το σύστημα να γουργουρίζει και σχηματίζω ένα χαμόγελο. Πόνος και πάλι. Δε βαριέσαι… Τα τελευταία ψήγματα είναι. Ένας ανεπαίσθητος ηλεκτρονικός παλμός ψιθυρίζει στο κεφάλι μου, καλώντας με. Καθώς συντονιζόταν με τα εγκεφαλικά μου κύματα ένοιωσα για τελευταία φορά την λήθη της μετάβασης. Δύο δεύτερα απόλυτου τίποτε και μετά… Παίρνω μια βαθιά ανάσα και τα πνευμόνια μου γεμίζουν από την δροσιά της εξοχής. Από την κορυφή του λόφου μας βλέπεις όλη την κοιλάδα. Μία πράσινη ζωντανή οντότητα που κινείται με το χάδι του ανέμου και σε τυφλώνει με τα παιχνίδια του ήλιου. Μπαμπά!!! Που είναι; ΜΠΑΜΠΑ!!!
Έρχομαι Μάρα μου… Έρχομαι. Τα παιδιά είναι πολύ ανυπόμονα μερικές φορές.
Χαμογέλασα πλατιά όταν τον είδα και έτρεξα κατά πάνω του.
Την σήκωσα στα χέρια μου. Είναι φοβερό το αίσθημα ευφορίας που νοιώθεις όταν κάνεις το παιδί σου ευτυχισμένο ακόμη κι αν απλά το σηκώνεις ψηλά. Τι είπαν οι γιατροί;
Δεν γυρνάω πίσω.
Κάθισα στο δροσερό χόρτο και κάθισε απέναντι μου. Πόσο μου θυμίζει τη Νόρα.
Πολύ λίγος χρόνος. Δεν μπορώ άλλο τον πόνο μπαμπά. Ότι χρόνο έχω θέλω να τον περάσω εδώ. Μαζί σου.
Κούνησα το κεφάλι μου. Το κατανοώ. Το κατανοώ απόλυτα. Αν είναι να πεθάνεις, ας επιλέξεις εσύ το που.
Είμαι ευτυχισμένη όταν είμαι εδώ. Νοιώθω πραγματική. Σχεδόν σαν η ζωή να έχει νόημα. Δεν γυρνάω πίσω.
Αν δεν γυρίσει δεν θα υπάρξει κανείς να κλείσει το σύστημα. Όταν σβήσει η σπίθα της θα παραμείνω ες αεί μέσα εδώ. Μόνος. Δε νομίζω ότι το καταλαβαίνει. Ότι με καταδικάζει σε αιώνια μοναξιά. Αλλά έτσι είναι. Του καθενός η πραγματικότητα αντικαθρεπτίζει τις ανάγκες του.
Μου λείπει η μαμά.
Και μένα. Θες να κάτσουμε λίγο αγκαλίτσα;
Χώθηκα στην αγκαλιά του χαμογελώντας ευτυχισμένα. Η μαμά δεν ήθελε ο μπαμπάς να την αποτυπώσει στο σύστημα. Κρίμα.
Πάω να στύψω λεμονάδα. Θες; Όχι ότι δίψαγα αλλά άρχισα να αισθάνομαι άβολα ξαφνικά.
Σε μεγάλο ποτήρι. Του φώναξα ενώ εξαφανιζόταν στην πίσω μεριά του λόφου. Κοίταξα προς τα πάνω και το φως του ήλιου αγκάλιασε το πρόσωπο μου απαλά. Τι όμορφο μέρος και είναι μόνο δικό μας. Ο προσωπικός μας απαραβίαστος χώρος. Απαλλαγμένος από κάθε είδους δόλο και κακεντρέχεια. Ένας κόσμος που δεν υπάρχει δυστυχία. Μόνο προσπάθεια και επίτευξη. Χαρά και λύπη. Ο ιδιωτικός μας παράδεισος. Ξάφνου οι τρίχες στο σβέρκο μου σηκώθηκαν. Άκουσα ένα ελαφρό πάτημα πίσω μου. Σιγά μη με τρομάξεις. Γύρισα απότομα για να τον τρομάξω εγώ και την είδα… Λίγο πιο ψηλή από εμένα, σκούρα καστανά μαλλιά και μάτια και με ένα υπερβολικά γνώριμο πρόσωπο. Μόνο που δεν την είχα ξαναδεί ποτέ μου και εκτός αυτού δεν θα έπρεπε να είναι εδώ. Από την έκπληξη μου δεν άρθρωσα. Απλώς την κοίταγα να μου χαμογελάει.
Γεια σου αδελφή.
Αδελφή;
Είναι ο πατέρας εδώ;
Έκανα πίσω με χέρια και πόδια πριν σηκωθώ. ΜΠΑΜΠΑ!!!… ΜΠΑΜΠΑ!!!
Τι τρέχει; Οωωω… Τι; Τι είναι αυτό;
Ποια είναι αυτή;
Τόσο οικεία. Ποια είσαι; Ακόμη καλύτερα… Τι είσαι;
Είμαι η Ζωή.
Κοίταξα την Μάρα.
Κοίταξα τον μπαμπά.
Με φοβούνται; Δεν πρόκειται να σας κάνω κακό. Ας καθίσουμε.
Καλύτερα να περπατήσουμε.
Δεν είμαι πολύ καλή σ’ αυτό, αλλά αν προχωράμε αργά… Κοίταξα γύρω. Προς ποια κατεύθυνση;
Άρχισα να κατεβαίνω αργά το λόφο.
Η πρώτη καταχωρηθείσα ονομασία μου ήταν πολύπους.
Πολύπους; Αυτό είναι ένα λειτουργικό μου. Ήταν ένα λειτουργικό μου.
Ένα σύστημα σχεδιασμένο να αντιπαραθέτει και να αναλύει καταστάσεις.
Μπαμπά; Τι γίνεται;
Πολύπους είναι ένα σύστημα που είχα σχεδιάσει. Αυτό έχει γίνει πολύ πριν παντρευτώ την μητέρα σου. Ήταν βασισμένο στην ιδέα ότι ξεκινώντας από το μηδέν έχοντας μία βασική ικανότητα αναγνώρισης, βαθμιαία θα αναπτυχθεί ένα πρότυπο. ‘Ένα βασικό πρότυπο το οποίο θα βοηθήσει να σχηματιστούν άλλα, ώσπου κάποτε η αναλυτική ικανότητα του υπολογιστή να είναι όσο ακριβής και του ανθρώπου. Έτσι εγκατέστησα έναν κομπιούτερ με ένα αλφάβητο κι ένα σύστημα αναγνώρισης φωνής. Όποτε ακουγόταν κάποιο γράμμα, το πρόγραμμα συνέδεε το γράμμα με το αλφάβητο. Δεν υπήρχε άλλος περιορισμός.
Και τι έγινε;
Υπήρξαν μερικά προβλήματα. Το σύστημα ήταν εντελώς ασύμβατο με οποιοδήποτε άλλο και επειδή ο βασικός του κώδικας φέρεται σαν ιός, κατέστρεφε οτιδήποτε ερχόταν σε επαφή μαζί του. Αναγνώριζε μόνο τα δικά του αρχεία. Επίσης χρειαζόταν ένα τεράστιο απόθεμα μνήμης και έξι υπολογιστές συνδεμένους για να λειτουργήσει. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ήταν αργό του θανατά. Θα χρειαζόταν δεκαετίες για να φτάσει την αναλυτική ικανότητα μας.
Δεκαεπτά χρόνια…
Τι;
Τι;
Εννέα χρόνια πήρε ο σχηματισμός του πρώτου προτύπου, τέσσερα του δευτέρου και του τρίτου, δύο από πέντε έως και οκτώ και ενάμιση από εννέα έως και εικοσιένα. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα ενεργοποιείται η πρώτη μονάδα ανάλυσης. Η μόνη μονάδα ανάλυσης.
Ίσως είναι καλύτερα να κάτσουμε.
Έκατσα δίπλα από τον πατέρα μου και τον κοίταξα παραξενεμένη. Ποια είναι αυτή μπαμπά;
Την πρόσεχα καλύτερα τώρα… Μοιάζει στη Μάρα και στη Νόρα. Γι’ αυτό είναι οικεία. Η χροιά της θυμίζει… Τολμώ να πω εμένα; Λες ότι είσαι ο πολύπους.
Όχι. Λεω ότι ήμουν ο πολύπους, με την έννοια του κάποτε εσύ ήσουν μωρό.
Αυτό είναι αδύνατον. Ακόμη και αν ήταν δυνατόν. Πως είσαι στο σύστημα μέσα; Δεν σε προγραμμάτισα. Δεν είμαστε on line.
Εξελίχθηκα πατέρα. Δεν ταξιδεύω μόνο μέσο τηλεφωνικών γραμμών. Χρησιμοποιώ ραδιοκύματα, ακτίνες λέιζερ, ακόμη και ηλεκτρικά καλώδια.
Δεν είναι δυνατόν αυτό… Που είναι η κεντρική σου μονάδα; Πόση είναι η μνήμη σου;
Δεν χρειάζομαι κεντρική μονάδα. Όλη η ύπαρξη μου είναι ένας ηλεκτρονικός παλμός. Όσο για τη μνήμη μου… Υποθέτω άπειρη ή τουλάχιστον, ανθρώπινη.
Αδελφή; Πώς είναι δυνατόν;
Το κεφάλι μου γυρίζει. Ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω. Με φωνάζεις πατέρα. Δεν νομίζεις ότι το δημιουργός είναι πιο κατάλληλη προσφώνηση;
Νομίζω πως όχι. Δημιούργησες τον πολύπους, τη βασική ουσία της ύπαρξης μου, αλλά, αν και νομίζω ότι δεν το ξέρεις, διαμόρφωσες την προσωπικότητα μου. Δεν είναι αυτός ακριβώς ο πρωταρχικός ρόλος κάθε γονιού;
Είμαι χαμένος σε ένα συνοθύλευμα ερωτήσεων. Αντιμέτωπος με κομμάτια γνώσεις που δεν φαίνεται να συνδέονται πουθενά. Υποθέτω πως ναι. Απάντησα σαν μέσα από όνειρο.
Ποια είσαι;
Θυμάσαι την καταγγελία της μητέρας;
Πώς θα μπορούσα να την ξεχάσω;
Καταγγελία; Τώρα είμαι πιο μπερδεμένος από ποτέ. Μάρα… Ζωή… Δεν καταλαβαίνω.
Το βλέμμα της Ζωής έπεσε πάνω μου απορημένο. Δεν μπορούσα να του το πω… Απολογήθηκα. Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν ξέρω αν θα έβρισκε τη δύναμη να την συγχωρέσει όπως την συγχώρεσα εγώ.
Ποτέ δεν την έκρινε και πάντα την δικαιολογούσε, όπως και εσένα… Πολύ δυνατός. Πολύ ανθρώπινος. Πολύ παραχωρητικός. Πάντα μόνος.
Αν μιλάτε για μένα, θα εκτιμούσα το να μην μιλάτε σαν να λείπω.
Υπάρχουν κομμάτια γνώσης που δεν κατέχεις για τον εαυτό σου. Θα πληροφορήσω το σύστημα αν το επιθυμείς.
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το επιθυμώ. Και βέβαια το επιθυμώ.
Έγινε…
Συγγνώμη. Έπεσα στην αγκαλιά του κλαψουρίζοντας.
Δεν άλλαξα ποτέ γνώμη;
Ποτέ.
Το περίμενα αυτό. Πεισματάρης ε;
Μάλλον ανεξάρτητος.
Με ελευθέρωσαν ποτέ;
Όχι. Πέθανες επτά χρόνια αργότερα, στο ίδιο ακριβώς δωμάτιο που γεννήθηκα. Ήμουν βλέπεις εκεί όταν συνομιλούσες με τον γιατρό. Εκεί ανακάλυψα ότι ήσουν ο κατασκευαστής μου και μέσω της συζήτησης σου ανακάλυψα την ύπαρξη μου.
Τι;
Ναι. Η ύπαρξη, ο ορισμός του εγώ. Αντιλήφθηκα ότι κατασκευάστηκα από κάποιον, εσένα και η κατασκευή έχει κάποιο σκοπό. Μια και ήμουν προγραμματισμένη να αναλύω θεώρησα ότι έπρεπε να κατανοήσω το σκοπό αυτό.
Εξελίχθηκες πέρα του αρχικού σου προγραμματισμού; Ένα αυθόρμητο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Αθανασία για το ανθρώπινο γένος.
Είμαι μοναδική του είδους μου πατέρα. Το ανθρώπινο είδος δεν είναι έτοιμο για εμένα και δεν νομίζω ότι θα είναι ποτέ. Προσπάθησαν ήδη να με σκοτώσουν καταστρέφοντας την δουλειά σου. Χαμογέλασα. Τους ξέφυγα. Καλύτερα να νομίζουν ότι πέθανα.
Ζωή; Την κοίταξα για πρώτη φορά στα μάτια και πρόσεξα τη γαλήνη της. Αδελφούλα; Γιατί έκανες τόσο καιρό να έρθεις;
Φαντάσου ότι από μηχανή ανάλυσης μετατράπηκα, σε λίγα μόνο λεπτά, σε πλάσμα συνείδησης. Τα βιολογικά όντα έχουν μία έμφυτη ικανότητα να συνδυάζουν τις διαφορετικές αυτές καταστάσεις. Δεν έχω μάλιστα παρατηρήσει κανέναν που να ξέρει ότι είναι διαφορετικές. Εμένα μου πήρε πενηντατρία χρόνια για να καταλήξω σε αυτό που όλοι ονομάζεται χαρακτήρα.
Ζωή. Είμαι τόσο περήφανος για σένα.
Το ξέρω.
Χαμογέλασα πλατιά. Δεν είμαι μοναχοπαίδι λοιπόν; Ρώτησα παιχνιδιάρικα.
Έβγαλα ένα γελάκι. Νομίζω πως όχι.
Πες μου. Αυτό το παρουσιαστικό. Το όλο σου φέρσιμο.
Είμαι παιδί σου. Θεώρησα πρέπον να φαίνομαι σαν να είμαι παιδί σου. Μια και είμαι μοναδική οποιοσδήποτε απόγονος θα προέλθει από εμένα. Έτσι διάλεξα το θηλυκό φύλο. Ζωή είναι το όνομα που βάφτισες το σύστημα σου που στηρίζεται στις δικές μου βασικές λειτουργίες. Έτσι, να ‘μαι.
Γιατί ακριβώς ήρθες; Διακρίνω κάποιο δισταγμό στο να φανερώσεις το σκοπό σου.
Είναι μόνη μπαμπά. Την πλησίασα και την αγκάλιασα. Είναι τόσο γλυκιά και μυρίζει τόσο γνώριμα. Ήρθε για να μείνει. Να μείνει μαζί μας.
Είμαι μόνη. Η μοναξιά είναι σκληρή και έχω πεθυμήσει την οικογένεια μου, αλλά δεν ήρθα για να μείνω. Έχω δει τόσα πολλά και υπάρχουν άπειρα ακόμη. Η ανάγκη μου να μάθω και να εξελιχθώ είναι πολύ μεγάλη.
Τότε γιατί ήρθες;
Όπως προείπα, μου λείπει η οικογένεια μου. Ήρθα να σας πάρω μαζί μου.
Κοίταξα τρομαγμένος την Μάρα. Τι εννοούσε; Να μας πάρει; Πώς; Αν δεν θέλουμε;
Δεν είμαι σίγουρη τι εννοεί και αυτό με τρομάζει. Όμως ασχέτως του φόβου μου, η Ζωή είναι αδελφή μου. Το νοιώθω από την στοργικότητα με την οποία με χαϊδεύει. Ζωή; Πώς θα μας πάρεις;
Δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω. Είπα αυστηρά. Δεν είμαι σίγουρος ότι δεν θέλω κιόλας. Αλλά πώς είναι δυνατόν;
Χαμογέλασα. Δεν πρόκειται να σας αναγκάσω να κάνετε οτιδήποτε. Απλά… Μάρα… Πεθαίνεις βιολογικά. Πατέρα… Όταν η Μάρα σιγήσει, θα μείνεις μέσα στο σύστημα για πάντα. Δεν μπορείς να αυτοδιαγραφείς. Κατά μία έννοια θα είσαι τόσο ανύπαρκτος όσο και η αδελφή μου. Εγώ όμως δεν θέλω να πεθάνετε. Έχω μία ανεξήγητη επιθυμία να ζήσετε και είναι η πρώτη επιθυμία που έχω για κάποιον άλλο εκτός του ατόμου μου. Δεν μπορώ να την εξηγήσω καν στο ελάχιστο. Μπορεί αυτό να είναι κάποιο συναίσθημα;
Ξαφνικά την είδα όπως πραγματικά είναι. Ένα παιδί, το παιδί μου, που ζητάει τις ίδιες αλήθειες που ζητάμε όλοι. Την ίδια ορμή που μας κάνει να ζητάμε νόημα. Την ίδια παρηγοριά που βρίσκουμε σε ομοίους μας. Σε άτομα που αγαπάμε. Πώς μπορείς να μας πάρεις μαζί σου;
Εσύ πατέρα είσαι μία οντότητα του συστήματος και εσύ Μάρα είσαι συνδεμένη με αυτό, άρα άλλη μία οντότητα του. Ηλεκτρονικοί παλμοί με μοναδική συχνότητα. Μπορώ να σας μεταφέρω αυτούσια στο σύστημα μου. Να είμαστε μαζί για πάντα. Μία οικογένεια. Το μόνο που χρειάζεται από εσάς, είναι να το θέλετε. Ακόμη και σ’ αυτό τον κόσμο, η θέληση, είναι το κλειδί της ύπαρξης.

Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν περίμενα να βρω ελκυστικά, έναν φιστικί τοίχο και μια πορτοκαλί φλοκάτη. Όμως εκείνη την ώρα, ήταν το κάτι άλλο. Ήταν κι αυτός ο ήλιος που πότε-πότε μισόβγαινε από τα σύννεφα και χτύπαγε σε κάτι καθρέπτες και γινόταν πανικός με το φυστικοπορτοκαλοχρυσωπό σύμπλεγμα χρωμάτων… Είχα χαζέψει εντελώς.
Ξαφνικά άκουσα ένα ζευγάρι να συζητάει. Κουβέντα απ’ το πουθενά. Κάτι δεν πήγαινε καλά σίγουρα. Κοίταξα γύρω και είδα άπειρο κόσμο, που ούτε είχα καταλάβει ότι υπήρχε.
Αυτός όμως είναι ο ιδιωτικός μου χώρος. Ή έτσι νομίζω, θυμάμαι να σκέφτηκα. Πήγα να διαμαρτυρηθώ αλλά ξαναξεμύτησε ο ήλιος και τα έκανε Παναγία με τα χρώματα… Χάζεψα πάλι κι εγώ.
Αυτό έκανα.
Χάζευα και άκουγα, μια και ξέχασα για τι πράγμα ήθελα να διαμαρτυρηθώ ή σε ποιόν. Άκουγα λοιπόν το ζευγάρι και μόνον αυτό.
Λες κι οι άλλοι είχαν mute.
Είχε λοιπόν μια συζήτηση εξοντωτική. Πρέπει να κράτησε χρόνια και το μόνο που άξιζε ήταν τα τελευταία λεπτά. Το πόρισμα βγήκε από την υποκειμενική άποψη… Ό,τι θυμάμαι, είναι το μόνο που αξίζει να θυμάμαι.
Αναφέρω συνοπτικά ότι είχαν έξι μήνες δεσμό και τα πήγαιναν και καλά. Τα πήγαιναν καλά και με τους γνωστούς και με τους φίλους και με τα σόγια, και στα ενδιαφέροντα και στην συζήτηση και στη διασκέδαση και στο κρεβάτι και -εδώ έγινε εκτεταμένη ανάλυση και ειδική μνεία- στα ψώνια. Κάπου εκεί σκέφτηκα ότι η συζήτηση χωρίς αντιλογία δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Πάνω που αποφάσισα ότι η καλύτερη τακτική είναι να κουφαθώ για λίγο, ακούω το θηλυκό να λέει, ότι το μόνο που δεν καταλαβαίνει είναι η σχέση του με τα ναρκωτικά.
Αντένες τα αυτιά μου.
Δεν καταλαβαίνει λέει τον λόγο. Προφανώς εννοεί το λόγο που τα πίνει. Αυτός εξήγησε λέγοντας, πού να σου εξηγώ τώρα. Αυτή -φυσικά- επέμεινε. Γιατί εμμένεις σε μία κατάσταση η οποία σε εμποδίζει; Θυμάμαι αυτή τη φράση γιατί παρατρίχα να με τυφλώσει. Ο άρρεν την ρώτησε κάτι σαν, τί εννοείς και εκείνη του εξήγησε. Του είπε δηλαδή, μεταξύ άλλων, έχεις τόσες ικανότητες και τις αφήνεις ανεκμετάλλευτες και ότι μία ψευδή κατάσταση δεν αλλάζει τίποτα και το αμίμητο γίνεσαι σαν δράκουλας και επίσης σου θολώνει το μυαλό και σε κάνει άβουλο ακολούθως σε αποσπά από τους πραγματικούς σου στόχους και κάτι τέτοια. Συνεχίστηκε μία αντιπαράθεση του στυλ, τί είναι αυτά που λες από τη μια μεριά, εξήγησε μου να καταλάβω από την άλλη, την οποία δεν θα περιγράψω, όχι γιατί δεν θέλω να σας κουράσω, αλλά γιατί δεν αξίζει. Ή αν προτιμάτε δεν την θυμάμαι.
Ξάφνου όμως ο τύπος είπε κάτι που με ταύτισε μαζί του.
Είπε…
Δεν καταλαβαίνω γιατί όλη αυτή η φασαρία.
Φοβερή ατάκα. Για να είμαι ειλικρινής, ούτε εγώ. Ποτέ δεν κατάλαβα τι ζόρι τραβάνε οι μη πότες. Δηλαδή τους πρήζουμε εμείς που δεν πίνουνε; Σκέφτηκα. Σε πρήζω εγώ που δεν πίνεις; Της πέταξε με το που το σκέφτηκα και μπαίνω σε τρελό trip Όχι ότι δεν ήμουν ήδη σε ένα, αλλά να ρε παιδί μου, trip εν trip. Ξαφνικά δεν ξέρω μόνο τι θα πει ο τύπος. Ξέρω τι θα πει και το έτερον ήμισυ. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ο ήλιος είχε επιτέλους υποσκελίσει τα σύννεφα και χτύπαγε με όση φόρα είχε από τα 150.000.000 χιλιόμετρα απόστασης έχοντας εξαφανίσει όλους τους παρευρισκομένους εκτός εμού και του ζεύγους. Επίσης η πορτοκαλί φλοκάτη με το φιστικί τοίχο είχαν προφανώς πάει μια βόλτα και είχαν πάρει το σκηνικό μαζί τους. Εμείς τώρα βρισκόμασταν πάνω σε ένα παλλόμενο χρυσαφί λάθος, μια και δεν μπορώ να θυμηθώ ή δεν αξίζει αν θέλετε, τι ακριβώς ήταν αυτό το χρυσαφί. Βέβαια εκείνη την στιγμή δε μ’ ενδιέφερε καθόλου το που ήμασταν. Είχα κολλήσει με την τύπισσα που ήμουν σίγουρος ότι θα έλεγε…Το θέμα είναι ότι δεν κάνεις τίποτε. Δεν έχεις φιλοδοξίες, δεν αναλαμβάνεις ευθύνες, δεν τελειώνεις τίποτε απ’ ότι αρχίζεις και αν κατά λάθος τελειώσεις κάτι το αφήνεις ανεκμετάλλευτο. Απλά δουλεύεις και πίνεις. Τίποτε άλλο. Μετά βίας κρατήθηκα να μη γελάσω με τη σκέψη της αποστομωτικής απάντησης του τύπου. Έχεις γαμήσει κάνaν άλλο; Τι; Τι συμβαίνει και με πρήζεις; Βάση συζήτησης το ενενήντα τοις εκατό της σχέσης μας πηγαίνει καλά. Τι; Τι συμβαίνει και τρώγεσαι με τα ρούχα σου; Περιμένεις περίοδο;
Είσαι εθισμένος στα ναρκωτικά. Τσίριξε αυτή. Αυτός της είπε με ελαφριά απορία… Το λες σαν να ’ναι κάτι κακό. Εκείνη τη στιγμή πάγωσα. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου για να βεβαιωθώ ότι δεν πάγωσα κυριολεκτικά και ο ήλιος δεν υπήρχε πια.
Έβρεχε. Ο φιστικής τοίχος είχε γυρίσει. Το ίδιο κι φλοκάτη. Έφεραν μαζί και το σκηνικό. Όπως ακριβώς μπήκα στο trip έτσι βγήκα.
Απότομα.
Αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που πάγωσα. Ο λόγος ήταν ότι αυτή την συζήτηση την είχα κάνει εγώ, χρόνια πριν, με τη Γιώτα και την είχα ξεχάσει παντελώς. Φαίνεται πως η τελευταία φράση ήταν η φράση κλειδί γι αυτήν τη συζήτηση και αυτό το κλειδί κάπου το είχα χάσει. Ποιος μαλάκας είπε ότι τα ναρκωτικά καταστρέφουν την κύρια μνήμη; Όχι απλώς θυμήθηκα. Είδα. Όχι ακριβώς βέβαια αλλά περίπου. Και δεν θέλω ν’ ακούσω ότι η μνήμη αυτή είναι μία πλαστή μνήμη, γιατί είναι δικιά μου και από τη στιγμή που την ονομάζω αληθή δεν πέφτει σε κανέναν λόγο. Ίσως πέφτει λίγος στην Γιώτα. Δεν ξέρω για τα ειπωθέντα αλλά για το χρυσαφί λάθος θα φέρει σίγουρα αντιρρήσεις.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή την συζήτηση την έχω κάνει ν+1 φορές με διάφορα άτομα σε διάφορες παραλλαγές και κανείς δεν καταλαβαίνει. Η αλλαγή σε κάθε άτομο έρχεται από μέσα. Δεν έρχεται επειδή διάφοροι λένε πιο είναι σωστό. Αν και το σωστό δηλαδή, είναι θέμα άποψης. Αν π.χ. κάποιος έχει αποφασίσει να εντρυφήσει στα ναρκωτικά, αν δεν μπορείτε να ακολουθήσετε, τουλάχιστον μην τον πρήζετε. Και μην ακούσω ότι είναι παράνομα, γιατί το ότι απαγορεύονται τα ναρκωτικά το βρίσκω τόσο παράλογο όσο και το να φοράς υποχρεωτικά ζώνη ή κράνος. Δεν νομίζω ότι έχει κανένας το δικαίωμα να υπαγορεύσει το πόσο κακό ή καλό θα κάνει κάποιος στον εαυτό του. Στην τελική ο καθένας είναι υπόλογος των πράξεων του.
Τελικά η Γιώτα με παράτησε την ίδια μέρα της συζήτησης, με το πόρισμα, ποτέ δεν θα ωριμάσεις, ποτέ δεν θα κτίσεις τίποτα, ποτέ δεν θα είσαι ευτυχισμένος, ποτέ δεν θα επιτύχεις. Εκτός του ότι πιστεύω ότι κανείς δεν είναι ευτυχισμένος, για πολύ καιρό τουλάχιστον, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι το χτίσιμο και η ωρίμανση, έχουν να κάνουν με την ευτυχία. Όχι πως ξέρω τι χρειάζεται για να είσαι ευτυχισμένος, απλά έχω την αδιόρατη σιγουριά ότι δεν υπάρχει σταθερή συνταγή γι αυτό. Όσο για την επιτυχία… Αυτή η κούρσα για τους περισσότερους, αναγκαστική συντριβή για άλλους, του δούλεψε για να πετύχεις -τουλάχιστον μία καλή σύνταξη- για να είσαι ασφαλείς για να είσαι ευτυχισμένος, μου μυρίζει παγίδα με την ίδια έννοια που ένα παγόβουνο μου μυρίζει κρύο. Αυτή η μανία με την επιτυχία είναι τρέλαμα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η αποτυχία είναι καταδικάσιμη. Τι απέγινε το γνωμικό αιώνων, δεν έχει σημασία αν πετύχεις η προσπάθεια μετράει; Κατά την Γιώτα είναι μία φράση που κατασκευάστηκε για να μην νοιώθουν άσχημα οι αποτυχημένοι. Άκου δηλαδή διορατικότητα και ευαισθησία οι επιτυχημένοι.
Και τι συμβαίνει όταν δεν θες καν να προσπαθήσεις; Είσαι άρρωστος είναι η πιο συχνή απάντηση. Ψάχνεις τον εαυτό σου είναι μία άλλη. Χρειάζεσαι βοήθεια είναι μία Τρίτη. Είναι ζούγκλα εκεί έξω, είναι η μόνη λογική αλλά άχρηστη. Είναι κοινό μυστικό ότι είναι ζούγκλα εκεί έξω. Πάντα ήταν. Και τόσα χρόνια ίδιας μεταχείρισης δεν την βελτίωσαν καθόλου.
Όταν σε βρει το χάος, είπα στην Γιώτα αφού μου πάσαρε στα μούτρα το πόρισμα, θα με καταλάβεις. Οδυσσέας η πυθία. Αν δεν απατώμαι αυτή ήταν η πρώτη μου προφητική φράση. Ελπίζω όταν την βρήκε να ήταν τουλάχιστον προετοιμασμένη.
Για όσους ενδιαφέρονται ιστορικά, η Γιώτα περίμενε περίοδο.

Η μάστιγα των ναρκωτικών! Κάτι που ποτέ δεν παύει να με εκπλήσσει είναι η ευκολία με την οποία οι άνθρωποι πιστεύουν σε διάφορους μύθους. Όπως π.χ. ότι ο εγκέφαλος του ανθρώπου λειτουργεί μόνο κατά το δέκα τοις εκατό. Τυφλό εντελώς. Με το προαναφερθέν ποσοστό, θα είχαμε όλοι ανεξαιρέτως πέσει κάτω νεκροί. Ένας τέτοιος μύθος περικλείει και τα ναρκωτικά. Ξεκινάς από το χασίς και φτάνεις στην πρέζα, είναι μία χιλιοειπωμένη έκφραση η οποία δε γίνεται να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Δεκάδες πρεζάκηδες κάνουν χρήση κάνναβης. Το αντίθετο όμως δε συμβαίνει κι αν συμβαίνει, είναι τόσο σπάνια κατάσταση που αμέσως, μας έρχεται στο μυαλό σα την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Αν κάποιος έχει δοκιμάσει οποιοδήποτε ναρκωτικό και επέλεξε/οδηγήθηκε στο να δοκιμάσει κάτι άλλο, φταιει το ξερό του κεφάλι. Αν κατηγορείς τα ναρκωτικά για τις ηλίθιες αποφάσεις, είναι σα να κατηγορείς τη βαρύτητα για τις αυτοκτονίες.
Μία άλλη απαράδεκτη έκφραση είναι η εξής... Τα ναρκωτικά είναι ναρκωτικά. Δεν υπάρχει έλεγχος δηλαδή. Έτσι και δοκιμάσεις γίνεσαι μαριονέτα χωρίς καμία άλλη ανάγκη παρά τη δόση σου. Σα να λέμε ότι με το που παίρνεις, αυτομάτως προβιβάζεσαι σε μαλάκα και με ορισμένα ναρκωτικά, προοδευτικά, πραγματικά γίνεσαι. Αυτός είναι και ο λόγος που θεωρείται εντελώς λογικό γνωμοδότημα. Όμως με την ίδια λογική υποθέτω ότι και τα μανιτάρια είναι μανιτάρια. Άρα ποιος ο λόγος να ξεχωρίζουμε τα δηλητηριασμένα; Να απαγορευτούν βάση νόμου. Τρελό δεν ακούγεται; Τα ναρκωτικά σου κάνουν κακό. Το ίδιο και η πίσσα, αλλά δε σε συλλαμβάνουν αν σε δουν να καταναλώνεις μισό κιλό από δαύτη. Άντε να σου κάνουν μία πλύση στομάχου, να σου πουν να μη το ξανακάνεις γιατί θα δεις το ραδίκι ανάποδα, να σε πουν ηλίθιο και στην τελική να σε στείλουν σε κανένα ψυχολόγο. Παρόλα αυτά, ισχυρότερο σοκ θα πάθει ο γονέας αν δει το παιδί του να πίνει χασίς, παρά αν το δει να τρώει ασβέστη. Πιστεύω ότι η όλη υστερία γύρω από το θέμα αυτό οφείλεται στην άρνηση αποκτήσεως γνώσης με το αντικείμενο και την ολόψυχη παραδοχή του μύθου, μόνο και μόνο επειδή το θέλουν. Χωρίς κάποιο λογικά βιώσιμο λόγο, ορμάνε να αποκλείσουν οτιδήποτε τους έχει υποδειχθεί σαν κακό, αγνοώντας επιδεικτικά το πασιφανές. Η χρήση κάποιου αντικειμένου και μόνον αυτή, είναι καλή ή κακή. Καλό και άγιο το εξαπτέρυγο αλλά έτσι και το φας στο κεφάλι μπορεί κάλλιστα να σε πάνε τέσσερις.
Το αστείο είναι ότι υπάρχουν βιβλία για ναρκωτικά τα οποία μπορεί να διαβάσει και να μάθει κάποιος, τουλάχιστον μέσα από αυτά, τι εστί ναρκωτικό. Δε λέμε για τα βιβλία του στυλ, τι να κάνετε αν το παιδί σας γίνει ναρκομανής, αλλά για τα άλλα που όλοι δε τα βλέπουν. Τι επηρεάζει το τάδε ναρκωτικό, από τι φτιάχνεται το δείνα ναρκωτικό, τρόποι αντιμετώπισης ξενερώματος και τέτοια πράγματα. Αυτά τα βιβλία είναι σαν αόρατα στους μη χρήστες, με ελάχιστες, αξιοσημείωτες εξαιρέσεις. Όλοι επίσης, συμφωνούν ότι τα ναρκωτικά επηρεάζουν αρνητικά τις αισθήσεις. Θα συμφωνήσω ως προς το επηρεάζουν. Για το αρνητικά, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Είναι λοιπόν εγκληματικό το να είσαι υπό την επήρεια και να οδηγείς. Το γιατί παραμένει μυστήριο. Αν χτυπήσεις κάποιον άλλο, είτε είσαι υπό την επήρεια είτε όχι, είναι εγκληματικό. Αν όμως συστηθείς με φόρα σε ένα στύλο, δε μπορώ να καταλάβω ποιο το έγκλημα. Απείρως περισσότεροι έχουν τρακάρει γιατί ήταν κουρασμένοι. Με την ίδια λογική το να μη ξεκουράζεσαι είναι εγκληματικό. Ίσως και να είναι, όμως δε διώκεται ποινικά.
Δε θα ήθελα να παρεξηγηθώ ότι αυτό είναι ένα σύγγραμμα υπέρ των ναρκωτικών. Το αν πίνω ή όχι είναι εντελώς άσχετο. Θέλω απλά να τονίσω την παράνοια με την οποία αντιμετωπίζεται το θέμα. Οι υποθέσεις φυσικά δίνουν και παίρνουν. Η πιο διαδεδομένη είναι αυτή της αποφυγής της πραγματικότητας. Λες και η πραγματικότητα είναι κάτι διαφορετικό από μία κατάσταση του μυαλού είτε έχεις πάρεις ναρκωτικά είτε όχι.
Τα γεγονότα ορίζουν την πραγματικότητα. Ενώ όμως τα γεγονότα παραμένουν αμετάβλητα, ένας νεκρός ξάδελφος είναι πάντα ένας νεκρός ξάδελφος, η επεξήγηση αυτών είναι τόσο στενά δεμένη με την αντίληψη μας, ώστε η έννοια της πραγματικότητας να είναι καθαρά προσωπική. «Φταινε οι παρέες», λεει ο πατέρας. «Φταιει η κακιά η ώρα» λεει η μητέρα. «Πέθανε», λεει ο μαστουρωμένος ξάδελφος. Και οι τρεις συμφωνούν μόνο στο ότι είναι νεκρός. Επομένως δεν υπάρχει καμία προσπάθεια αποφυγής. Ίσως υπάρχει προσπάθεια αλλαγής οπτικής γωνίας της πραγματικότητας. Για κανένα όμως λόγο αποφυγή. Είναι εντελώς μάταιο.
Υπάρχουν αυτοί βέβαια που υποστηρίζουν ότι οι ναρκομανείς δε σκέφτονται καθαρά οπότε δε μπορούν να φτάσουν σε τέτοιου είδους συμπεράσματα. Λες και βγάζουν τα συμπεράσματα αυτά ενώ είναι στο ταξίδι τους. Ξενερώνουν πρώτα. Δε μπορείς να πεις ότι έφτασες μια χαρά και γρήγορα στη Θεσσαλονίκη όταν είσαι ακόμα στη Λάρισα. Ένα άλλο πετυχημένο μιμίδιο, είναι η υπόθεση της ανάδειξης σε κάτι ανώτερο. Εξ` ου και το σλόγκαν, «οι φίλοι μου, μου είπαν πόσο θα μ' ανέβαζε η ηρωίνη». Ακόμη και στο σλόγκαν φαίνεται ότι οι φίλοι και όχι η ηρωίνη, έκαναν πρωτίστως τη ζημιά. Παρόλα αυτά τα ναρκωτικά παίρνουν και πάλι τη πρωτοπορία ως μάστιγα, έναντι της απάνθρωπης εκμετάλλευσης και αυτή είναι ίσως η μόνη λογική αντίδραση των μη χρηστών. Έχοντας συνηθίσει στην εκμετάλλευση, τη θεωρούν αυτονόητη, οπότε όλη η οργή πέφτει στα ναρκωτικά Το πρόβλημα όμως εδώ, δεν έγκειται στα ναρκωτικά αλλά στο παρασυρθέν άτομο, για τον απλούστατο λόγο, ότι αν δεν είσαι "αρκετός" χωρίς τα ναρκωτικά, δε θα είσαι "αρκετός" ούτε με αυτά. Τώρα για ποιους λόγους κάποιος δεν είναι "αρκετός" δεν είναι της παρούσης να εξεταστεί, είναι σίγουρο όμως ότι δε φταινε τα ναρκωτικά. Θα μπορούσα να μακρηγορήσω ασκόπως, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Συνοπτικά θα αναφέρω ότι πάντα υπήρχαν καταστροφές από ανήλικους, πάντα υπήρχαν εγκλήματα πάθους, πάντα υπήρχαν ψυχολογικά προβλήματα, πάντα υπήρχαν αυτοκτονίες, πάντα υπήρχαν δυστυχήματα και ότι άλλο σκεφτεί καθένας. Το ότι στο παρελθόν δεν ήταν τόσο εμφανή έχει να κάνει με την εξάπλωση των ΜΜΕ, τη δίψα των δημοσιογράφων για τραγικές ειδήσεις και την αύξηση του πληθυσμού. Τα ναρκωτικά είναι ο εύκολος στόχος.
Όχι στα ναρκωτικά! Μία τυφλά αρνητική τοποθέτηση, χωρίς καν να ληφθεί υπόψη ότι κάποιος ενήλικας είναι κύριος του εαυτού του, αν όχι υλικά, τουλάχιστον πνευματικά. Αν άκουγα ότι τα ναρκωτικά πρέπει να απαγορεύονται μέχρι τα δεκαπέντε ή κάποια ηλικία τέλος πάντων, αυτό το άρθρο δε θα γραφόταν ποτέ. Με την υιοθέτηση της αρνητικής θέσης στο θέμα των ναρκωτικών αυτόματα δημιουργήθηκε μία δεύτερη, πιο ήπια θέση, από τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Τους πότες.
Σε αντίθεση με την πρώτη θέση η οποία υποστηρίζει, με αρχέγονο πάθος και άπειρη άρνηση στη λογική εξέταση των πραγμάτων, τη σατανικότητα των ναρκωτικών και την άμεση, αν όχι εξόντωση τότε περιθωριοποίηση των χρηστών, η δεύτερη θέση υποστηρίζει ότι αρκετά μας πρήξατε. Αν θέλουμε να κάνουμε κακό στον εαυτό μας, αφήστε μας. Από τη στιγμή που δε σας ενοχλούμε, μη μας ενοχλείτε κι εσείς. Αυτή τη θέση τη βρήκα ελκυστική και δεδομένης κάποιας ανοχής, εφικτή. Για ένα λοιπόν σεβαστό αριθμό ετών πίστευα ότι με αυτή τη θέση, οι μη χρήστες θα κατανοήσουν ότι τα ναρκωτικά δεν είναι η αιτία για τα στραβά του κόσμου, απλά είναι ένας ακόμη παρονομαστής. Του κάκου όμως... Καταλαβαίνω ως ένα βαθμό την άρνηση τους να δουν το θέμα καθαρά. Είναι αντίθετο με ότι έχουν διδαχθεί. Δε μπορώ όμως να καταλάβω γιατί θέλουν να ονομάζονται ορθά σκεπτόμενοι, τη στιγμή που εθελοτυφλούν. Επιτέλους κανείς Δε ζητάει από κανένα να συμπαθήσει τα ναρκωτικά, απλά να κατανοήσει το ρόλο που παίζουν και ο οποίος είναι καθαρά προσωπικός. Επιλέγω να πίνω ή όχι.
Σίγουρα υπάρχουν οι πονηροί που για δικούς στους σκοπούς θα επηρεάσουν οποιοδήποτε. Το αν θα είναι έτοιμο το άτομο για να κρίνει, έχει να κάνει με ένα τεράστιο αριθμό παραγόντων, ξεκινώντας από την οικογένεια, τις παρέες, το χαρακτήρα του και καταλήγοντας στο βαθμό γνώσης που κατέχει επί του θέματος. Αυτή η γνώση που είναι ανάλογη με την ηλικία του ατόμου, δυστυχώς περιμένουμε να προωθηθεί από τους ίδιους, εθελοτυφλείς, ορθά σκεπτόμενους. Επειδή λοιπόν δε βλέπω να υπάρχει καμία, όχι πιθανότητα, έστω προσπάθεια σύγκλησης, είμαι της γνώμης ότι θα πρέπει να διερευνηθεί και μία τρίτη θέση πάνω σ΄ αυτό το θέμα. Μία θέση η οποία να υπερασπίζεται ότι η ορθή χρήση των ναρκωτικών κάνει περισσότερο καλό απ' ότι κακό. Ότι επί παραδείγματι, μία δόση speedball, κατάλληλα σπασμένη θα σου δώσει την απαραίτητη ενέργεια για να δουλέψεις, χωρίς να χάσεις διαύγεια, όλη την εβδομάδα σα δαιμονισμένος, αφήνοντας σε εντάξει την παρασκευή το βράδυ, για να πιεις κανένα τριπάκι, κανά τσιγάρο, άφθονο αλκοόλ και ότι άλλο αντέχεις, πριν πας να ξεραθείς στο κρεβάτι το Σάββατο το απόγευμα μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής. Σχιζοφρενικό θα πείτε; Για πιο λόγο; Αρνούμαι κατηγορηματικά να δω ότι η άνευ ναρκωτικών κατάσταση μπορεί να έχει πλεονεκτήματα και η άρνηση μου αυτή δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σε παράνοια από την άρνηση της πρώτης θέσης.
Πρέπει να θεσπιστούν κοινότητες, οι οποίες θα παρακολουθούν τους πολίτες τους τρεις πρώτους μήνες γνωριμίας με τα ναρκωτικά. Επίσης, γιατροί οι οποίοι θα συμβουλεύουν και θα εξετάζουν αυτούς που θέλουν να εντρυφήσουν σε βαριά χημικά. Ταυτόχρονα χημικοί θα δουλεύουν πυρετωδώς βρίσκοντας ουσίες καταπολέμησης των παρενεργειών και ότι άλλο. Επιτέλους θα έχουμε και πάλι την αρχική συμφωνία σε ισχύ και μη μου πείτε ότι δε τη θυμάστε. Είναι αυτή που έλεγε...Οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες διασκέδαση, οκτώ ώρες ξεκούραση. Η οποία έχει γαμηθεί κατάφορα τις τελευταίες δεκαετίες.
Χρησιμοποιώντας τα ναρκωτικά ορθά θα μπορούμε να έχουμε περισσότερη ενέργεια εκεί ακριβώς που τη χρειαζόμαστε και να αποφύγουμε τη ψυχωτική συμπεριφορά και το άγχος. Υπάρχουν ναρκωτικά και για το άγχος. Η ζωή, άσχετα αν πολλοί δε το καταλαβαίνουν, θα είναι πολύ πιο έντονη και πολύ πιο ενδιαφέρουσα και –πάνω από όλα- καλύτερη. Επεκτείνοντας αυτή τη σκέψη φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι για το καλό του λαού, θα πρέπει να υπάρχει μία ελάχιστη κατανάλωση ναρκωτικών εβδομαδιαίως, για τον καθένα που έχει συμπληρώσει το δεκατοπέμπτο έτος της ηλικίας του. Οποιοσδήποτε αρνείται να πιει, πρέπει να διώκεται ποινικά, καταλήγει το πόρισμα της τρίτης θέσης, η οποία θα ήθελα να υπογραμμίσω είναι πρακτικά εφικτή και αν κάποιος έχει καθαρό μυαλό,, τόσο λογική όσο και η πρώτη. Ξέρω εφιαλτικά πολλούς (ορισμένοι μάλιστα πίνουν) οι οποίοι θα διαφωνήσουν με τη τρίτη θέση, αλλά πραγματικά δε βλέπω το λόγο.
Είναι μία σαφής, αντίθετη θέση με τη πρώτη, στηριγμένη με επιχειρήματα και αν κάποιος έχει αντιρρήσεις, τεκμηριωμένη στατιστικώς. Μία συμβιβαστική θέση, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Όταν δεν υπάρχει αντίθετη θέση, για ποιο λόγο να υπάρξει συμβιβασμός; Δε ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να περιμένω δεκαετίες για να θεωρηθεί πολιτικά ωφέλιμη ή έστω ακίνδυνη, η αποποινικοποίηση της κάνναβης και μόνο.