Κυριακή, Φεβρουαρίου 03, 2008
Ετικέτες: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ, Λάρυ Κουλ
Ετικέτες: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ, Οδυσσέας Ανδρούτσος
Ετικέτες: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ, Γιώργος Φιλιππόπουλος
Σάββατο, Φεβρουαρίου 02, 2008
BEASTS OF BOURBON LIVE IN ATHENS (gagarin 29-03-2008)
0 σχόλια Καταχωρήθηκε από τον/την Count_Zero στις 12:00 μ.μ.Τα Θηρία της Βουρβώνης κατέφθασαν την ευλογημένη νύχτα της 29ης Μάρτη στο Gagarin με το μακροβιότερο line up της πολύχρονης καριέρας τους, ήτοι με τον Tex Perkins στα φωνητικά, τον Spencer Jones και τον Charlie Owen στις κιθάρες, τον Brian Hooper στο μπάσο και τον Tony Pola στα τύμπανα.
Από αυτούς, μόνο οι Tex Perkins και Spencer Jones βρίσκονταν στο original line up. Ο Brian Hooper και ο Tony Pola αντικατέστησαν τους Boris Sujdovic και James Baker αντίστοιχα γύρω στο 1991 ενώ το έσχατο μέλος της συντροφιάς ο κιθαρίστας-με-το-καπέλο Charlie Owen πήρε τη θέση του Kim Salmon το 1996 . Φυσικά αυτές δεν είναι οι μοναδικές αλλαγές που έχουν γίνει στο συγκρότημα από το 1983 που δημιουργήθηκε (βλέπε και παρακάτω) μέχρι σήμερα.
Περίμενα με αδημονία την συναυλία όχι μόνο γιατί θα έπαιζαν οι BEASTS OF BOURBON για πρώτη φορά στην Ελλάδα αλλά και γιατί είχα να ξεμυτίσω από το σπίτι κάτι αιώνες και στα all-star μου είχε εγκατασταθεί προσωρινά μία μεσαίου μεγέθους αράχνη από εκείνες που δεν τολμούν με τίποτα να τα βάλουν με τις κατσαρίδες μου. Ομολογώ ότι καίτοι λάτρης τμήματος της Αυστραλιανής garage τύπου Dubrovniks, Sunny Βoys κουλουπού σκηνής έμαθα τα Θηρία της Βουρβώνης πολύ αργά, προφανώς γιατί στο Green Door έτρωγα μονίμως πόρτα! Οι περιορισμένες μου γνώσεις εστιάζονταν στο Axemans Jazz του 1984 και στο περίφημο single “Psycho” (1983).
Έτσι χρησιμοποίησα ειδικές δημοσιογραφικές τεχνικές για να εκμαιεύσω πληροφορίες για αυτό που άκουγα, προσεταιρίστηκα δηλαδή δύο λάτρεις της μπάντας, τον Δημήτρη και την Ελένη, και ρώταγα βαθυστόχαστες ερωτήσεις του τύπου: τι ακούμε τώρα ρε παιδιά;
Ξεκινώντας το live και ευελπιστώντας να ξεπεράσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα το σοκ του support σχήματος (από το οποίο το μόνο που μου έμεινε ήταν ότι αποτελούνταν από τρεις τύπους, ο ένας φορούσε καφέ καπέλο, ο δεύτερος μαύρο και ο τρίτος άσπρο!) δικαιώθηκα. Οι BEASTS OF BOURBON άρχισαν να παρουσιάζουν τα κομμάτια του τελευταίου τους CD (Little Animals – 2007) θυμίζοντάς μου σε πολλά σημεία τους Birthday Party (Αυστραλοί είναι κι αυτοί άλλωστε) πράγμα το οποίο ουδόλως με χάλασε.
Η συναυλία πήγαινε από το καλό στο καλύτερο μέχρι το τέταρτο κομμάτι στο τέλος του οποίου ο Tex Perkins είχε την φαεινή ιδέα να χιουμορίσει (ελπίζω), να προβοκάρει (ελπίζω) κάνοντας έναν ναζιστικό χαιρετισμό! Εκείνη τη στιγμή είχα τρεις επιλογές
Α) Να του πετάξω το ποτήρι με τη μπύρα στο κεφάλι (ατυχώς ήταν σχεδόν άδειο και θα προσγειωνόταν ανώδυνα σε κάποιον άσχετο μπροστά μου)
Β) Να σηκωθώ και να φύγω (κλαίγοντας τα 40 ε-ούρο 25tickets+beers)
Γ) Να κάνω την πάπια
Όπως καταλαβαίνετε, έκανα-την-πάπια αλλά θα πρέπει να πω ότι ο Tex Perkins και η παρέα του, τα συστήματα ήχου , τα έπιπλα και οι διοργανωτές ήταν εξεχόντως τυχεροί που το κοινό απαρτιζόταν από «συνταξιούχους» και όχι τίποτα «αμαλιώτες» και «αντιφάδες» γιατί προβλέπω ότι η συναυλία θα είχε μείνει στο κομμάτι νούμερο 4 ενώ ο Tex Perkins αντί για το καλάμι θα έφευγε καβαλώντας μια κιθάρα!
Μετά το προαναφερθέν περιστατικό, μικρό τμήμα του κοινού και το σύνολο της μπάντας, ακόμα και ο παλαβός-κιθαριστής Spencer Jones άρχισε να ρίχνει κλεφτές ματιές μέσα από την τσουλούφα του στον απρόβλεπτο τραγουδιστή Tex Perkins περιμένοντας πότε θα τινάξει την συναυλία στον αέρα. Κι όμως οι Κασσάνδρες διαψεύστηκαν, το κέφι πήγαινε από το καλό στο καλύτερο και κομμάτια από το Axeman Jazz, το Low Road και το Black Milk άρχισαν να διαρρέουν.
Δεν θυμάμαι πότε, ίσως στο πρώτο η το δεύτερο ancor ή και νωρίτερα, ακούστηκε το Drop Out και εκεί ουσιαστικά ξεκίνησε η συναυλία, το κοινό χαλάρωσε, η μπάντα χαλάρωσε, ακόμα και ο Tex Perkins σχεδόν χαλάρωσε! Κοινό, συγκρότημα, πατώματα και άδεια κουτάκια μπύρας ήμασταν παρόντες και έτοιμοι να χορέψουμε punkobilly ενώ όλοι οι αναπτήρες (bic και zippo απαξάπαντες) περίμεναν εναγωνίως να ακουστεί το Psycho!
Τρία ancor αργότερα και αφού το θαυμαστά πιστό audience των Beasts of Bourbon αρνούταν να εγκαταλείψει την «μάχη του psycho» ασκαρδαμυκτί, οι αναπτήρες βγήκαν από τις τσέπες για να ανάψουν το τσιγάρο της παρηγοριάς αφού η μπάντα, οι δυνατές μουσικές και τα εκθαμβωτικά φώτα μας είχαν διαβεβαιώσει οριστικά ότι το live ολοκληρώθηκε.
Γαμώτο!
Χρήστος Σιδερής
PS: Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητός αλλά πρόκειται για θετική κριτική, προσωπικά κατέβασα τα άπαντα των Beasts of Bourbon την επομένη μέρα (σήμερα δηλαδή).
Δισκογραφια BEASTS OF BOURBON
Axeman Jazz (1984)
Sour Mash (1988)
Black Milk (1990)
Low Road (1991)
From The Belly Of The Τερατων (1993)
Live in Europe 1992 (1994)
Gone (1996)
Low Life (2005)
Little Animals (2007)
Μελη
1983
Φωνητικα: Tex Perkins
Κιθαρα: Terry Doolan, Spencer Jones, Kim Salmon, George Spencer
Μπασο: Mark Ferrie, Boris Sujdovic
Drums: James Baker, Johnny Freidenfelds, Richard Ploog
1984
Φωνητικα: Tex Perkins
Κιθαρα: Spencer Jones, Kim Salmon, Brad Shepherd, Stu Spasm, Tony Τιουλις
Μπασο: Graham Hood, Boris Sujdovic
Drums: James Baker, Brett Rixon
1985
Φωνητικα: Tex Perkins
Κιθαρα: Spencer Jones, Stu σπασμο
Μπασο: Graham Hood
Drums: James Baker
1988
Φωνητικα: Tex Perkins
Κιθαρα: Spencer Jones, Kim Salmon
Μπασο: Boris Sujdovic
Drums: James Baker
1989
Φωνητικα: Tex Perkins
Κιθαρα: Spencer Jones, Kim Salmon
Μπασο: Boris Sujdovic
Drums: James Baker
1990
Φωνητικα: Tex Perkins
Κιθαρα: Spencer Jones, Kim Salmon
Μπασο: Brian Hooper, Boris Sujdovic
Drums: Τζειμς Μπεικερ, ο Tony Pola
1991-1993
Φωνητικα: Tex Perkins
Κιθαρα: Spencer Jones, Kim Salmon
Μπασο: Brian Hooper
Drums: Tony Pola
1996-1997
Φωνητικα: Tex Perkins
Κιθαρα: Spencer Jones, Charlie Owen
Μπασο: Brian Hooper
Drums: Tony Pola
Cool links
http://www. texperkins. net
http://en. wikipedia. org/wiki/Beasts_of_Bourbon
http://www. grunnenrocks. nl/bands/b/beastsofbourbon.htm
Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2008
– «Είμαι ένας άνθρωπος που έχει αλλάξει τη μοίρα του».
Ο Χουάν Άλμπαρεθ Μέτα για χρόνια σκεφτόταν κάπως έτσι. Μερικές φορές η σκέψη αυτή εντείνονταν. Μια μέρα εκεί που περπατούσε ήρεμα, ένας εργάτης με φόρμα σκονισμένη και λερωμένη από τις μπογιές γύρισε και κάρφωσε το βλέμμα πάνω του.
Ο Χουάν ξεκίνησε τη ζωή του πεπεισμένος ότι το σχέδιο ήταν σωστό. Είχε ακολουθήσει με σύνεση, όπως κάθε σωστό παιδί της ηλικίας του, τις συμβουλές των δικών του ανθρώπων. Ο πρώτος στόχος ήταν να γίνει ο καλύτερος εργάτης.
– «Γιατί μόνο αυτός που εργάζεται σκληρά πηγαίνει μπροστά σ’ αυτή τη ζωή».
Μόνο γνωρίζοντας τη δουλειά από τη βάση, μπορείς να φτάσεις μία μέρα ψηλά, να έχεις επιχειρήσεις και να βγάζεις λεφτά. Κι αυτός δούλεψε. Δούλεψε σκληρά. Έβαλε όλες του τις δυνάμεις και μέσα σε λίγο καιρό έγινε ο καλύτερος. Μπορούσε να βγάζει πέρα κάθε δουλειά σε χρόνο περιορισμένο και με ποιότητα επαγγελματική.
Και μια μέρα βαρέθηκε. Ξύπνησε και είπε: «Αυτή η ζωή. Το κουστούμι που μου έραψαν. Δεν μου ταιριάζει». Και αποφάσισε να την αλλάξει. Άρχισε σκληρό διάβασμα, να μπει στο πανεπιστήμιο, ‘ν’ αλλάξει τη ζωή του’. Άρχισε σπουδές και μεταπτυχιακά. Άκουγε μουσική μανιωδώς, ψάχνοντας κάτι. Έτρωγε τους δίσκους της jazz, καταβρόχθιζε βιβλία και απολάμβανε ποιήματα. Έγινε ποιητής.
Στην πραγματικότητα ήταν Έλληνας. Γιάννη Μίχα τον έλεγαν, αλλά αυτός ένιωθε Ισπανός. Είχε πείσει τον εαυτό του ότι ήταν Ισπανός που έχει απλά ελληνικό διαβατήριο. Ήθελε να τ’ αλλάξει όλα. Ένιωθε την οικογένειά του και το περιβάλλον του να τον δένει. Να τον κρατάει σ’ ένα κουτί πλαστικό που δεν ήταν γι’ αυτόν. Έφυγε από την Ελλάδα να ζήσει μόνος του στην Ισπανία. Ήθελε να γίνει ποιητής αληθινός.
[Τι εννοούμε στα ελληνικά όταν χρησιμοποιούμε τη φράση : «Μη δίνεις σημασία» ή «Πολλή σημασία έδωσες»; Αυτό που κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις εκφράσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «προσοχή» που θα δώσουμε σε ένα πράγμα. «Μη δίνεις σημασία» σημαίνει «Μη δίνεις προσοχή». Φαίνεται να υπάρχει κάτι κρυμμένο πίσω από αυτή την αθώα σύνδεση που κάνουμε καθημερινά μεταξύ προσοχής και σημασίας. Μοιάζει να παραδεχόμαστε σιωπηρά πως ανάλογα με την προσοχή που δίνεις στα πράγματα, αλλάζει και η σημασία τους. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως δεν είναι απίθανο δίνοντας άλλη κατεύθυνση στην προσοχή σου ή δίνοντας απλά περισσότερο προσοχή, να μετασχηματιστεί ολοκληρωτικά η σημασία των πραγμάτων που βρίσκονται γύρω σου. Να αλλάξει το νόημα τους. Να γίνουν άλλα.]
Στην Ισπανία ο Χουάν πέρασε στην αρχή δύσκολα, με πολύ μοναξιά. Τόση μοναξιά που πολλές φορές ένιωθε να βγαίνει από τον εαυτό του. Να βγαίνει ‘εκτός εαυτού’. Αυτό δεν τον πτόησε. Ο ‘ποιητικός’ του στόχος ήταν εκεί, παρόν γι’ αυτόν. Έβγαλε όλη του τη δημιουργικότητα. Σημείωνε παντού και συνεχώς τις σκέψεις του. Ξυπνούσε τα βράδια και σημείωνε τους εφιάλτες του, με ημερομηνία και ώρα και όλα.
Μαδρίτη, Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2006 *(Ένα μήνα μετά.)
Χθες το βράδυ είδα ένα όνειρο.
Ήμουνα με τον Σωτήρη από το Stereo Επιλογές στη Βαρκελώνη.
Έξω, σ’ ένα μικρό νησάκι μέσα στη θάλασσα.
Εκεί, λέει, ήταν μία εκκλησία με τρύπες, σαν τη Sangrada Familia.
Ήμουν ευτυχισμένος, ή απλά χαρούμενος, δεν θυμάμαι.
Το μέρος ήταν φοβερό και μιλούσαμε με τον Σωτήρη κάνοντας αστεία.
Αυτό που δεν είχα καταλάβει ήταν ότι το νησάκι ήταν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.
Όταν η λειτουργία τελείωνε, αυτό πλημμύριζε και χανόταν κάτω από το νερό.
Ο Σωτήρης δεν ξέρω αν το ήξερε, αλλά δεν μου είπε τίποτα.
Η λειτουργία τελείωσε, τα νερά άρχισαν να ανεβαίνουν, κι εγώ έτρεξα να φύγω.
Δεν πρόλαβα.
Σκάλωσα σε μια καμάρα της εκκλησίας και δεν μπορούσα να ανέβω στην επιφάνεια.
Ξύπνησα για να μην πνιγώ.
Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2007
Χτες είδα κι άλλο τρελό όνειρο.
Μου είχαν βάλει μέσα στο στομάχι μου ένα ζωντανό ποντίκι.
Αυτό ζούσε και δεν πέθαινε.
Έτρωγε κι έχεζε μέσα στο στομάχι μου.
Πήγα να ξεράσω και δεν μπορούσα.
Ξύπνησα.
Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2007
Κάθε βράδυ κατεβαίνω μια σκάλα
που δεν την κατέβηκε κανείς.
Με υγρασία και λίγο φως,
και τις ανάσες των γύρω ν’ ακούγονται από μακριά.
Και η δική μου να δυναμώνει και να πιέζεται.
Κι εσύ να μην είσαι εδώ και να λείπεις.
Ο Χουάν για όλους εκείνους τους μήνες ζούσε μέσα σε μια βόμβα νοήματος. Πρόσεχε το κάθε τι και κρατούσε σημειώσεις. Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι όλα γύρω του τού άφηναν ένα στίγμα διαφορετικό τώρα από πριν. Καταλάβαινε ότι δεν ήταν τόσο τα ίδια τα πράγματα που άλλαζαν, αλλά το πώς αυτός τα ένιωθε. Κάτι που όμως σε τελική ανάλυση ήταν το ίδιο.
Τώρα ένιωθε πραγματικά. Σε κάθε σημείο του κορμιού του και με κάθε νευρώνα του μυαλού του. Ένιωθε σε σημείο που ερωτευόταν τυχαίες περαστικές και τους έγραφε γράμματα.
Μαδρίτη, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2006
Μιλάς και τα μάτια σου γυαλίζουν μες ‘το σκοτάδι. Σε ακούω. Σε βλέπω μπροστά μου. Τα μάτια μου είναι κολλημένα πάνω σου και σε χαϊδεύουν ολόκληρη. Κοιτάζω τα πόδια σου. Φαντάζομαι πως θα είναι γυμνά. Σκέφτομαι το σχήμα του μουνιού σου. Γλυκιά μου, νιώθω τέτοια έλξη που με κάνει να θέλω να κολλήσω πάνω σου.
Κι εσύ μιλάς, και σ’ ακούω. Δεν ξέρω αν αυτά που μου λες είναι ακατανόητα επειδή είσαι εσύ έτσι ή επειδή είναι όλα εδώ τόσο ακατανόητα. Όλα είναι μπερδεμένα εδώ. Εμείς. Οι άλλοι.
Και σ’ ακούω, και δεν ξέρω τι να κάνω. Γιατί δεν ξέρω που βρίσκεσαι, σε ποιο κουτάκι να σε βάλω, ούτε εσένα ούτε τους άλλους. Το μόνο που ξέρω είναι πως θέλω να πέσω πάνω σου. Ν’ ακουμπήσει το σώμα μου το δικό σου και να κολλήσει πάνω του. Θέλω να φιλήσω σιγά σιγά όλο το κορμί σου και να σ’ αφήσω να φύγεις μετά.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι ότι τώρα το βλέπω καθαρά. Όπως τις άλλες φορές, έτσι και τώρα. Θέλω να μπω μέσα σου και να σ’ αφήσω να φύγεις. Θέλω να σε ρουφήξω και να σ’ αφήσω ελεύθερη. Όχι για σένα, και για μένα.
Και σ’ ακούω και θέλω να μπω μέσα σου ολόκληρος. Να μπω από πάνω μέχρι κάτω, ολόκληρος μέσα στο σώμα σου. Να σε βρω, να σε χαϊδέψω, να σε κοιτάξω από ‘κει. Να δω τι είναι αυτό που θέλεις, που σου λείπει. Τι σε βασανίζει και τι σε στεναχωρεί. Να σε δω να χαίρεσαι, να γελάς. Να σ’ ακουμπήσω, να σου μιλήσω από ‘κει μέσα. Να σου ψιθυρίσω γλυκόλογα και ένα νανούρισμα της μαμάς. Να στριφογυρίσω, να ουρλιάξω. Να σου πω τι σκέφτομαι για όλα αυτά που λες, και πως νιώθω πιεσμένος και εξόριστος σ’ έναν άγνωστο τόπο. Να κλάψω. Να σου πω για τους φόβους μου και τις χαρές μου. Και όλα αυτά όχι με λόγια. Αλλά από μέσα, με όλες τις αισθήσεις, χωρίς σκέψη.
Θέλω να σε γαμήσω. Να μπω μέσα σου ολόκληρος και να κολλήσω πάνω σου, για μια στιγμή. Αυτός είναι ο έρωτάς μου για σένα.
Δεν έμεινε όμως εκεί. Δεν μπορούσε να αφήσει ανεκμετάλλευτο όλο αυτό το κύμα ερεθισμάτων και νοημάτων που ερχόταν από μέσα του. Έκανε ακόμα πιο έντονη την παρατήρηση. Σταμάτησε να κοιτάζει προς τα έξω και έστρεψε το βλέμμα του προς τα μέσα. Άρχισε να παρατηρεί έντονα τα συναισθήματά του, τι ένιωθε με το κάθε τι που του συνέβαινε. Άρχισε να παρατηρεί τον εαυτό του. Έκανε μία βουτιά στο Εγώ του.
Η μοναξιά του εντάθηκε κι άλλο. Βρισκόταν σε ένα πηγάδι, αυτός και ο εαυτός του. Τότε ήταν που ξεκίνησε να γράφει ακατάληπτους διαλόγους και να σχεδιάζει παράξενα ποιήματα.
Μαδρίτη, Δευτέρα 15 Μαΐου 2007 *
Και ήμουν και μιλούσα με τη Σοφία.
Κύκλος, παύση, Σοφία, Μαδρίτη, θάνατος, γένια, μαλλιά, δωμάτιο 2×3, μικρό, και είπα «Α! για να δω κάτι…»
Παύση, ησυχία.
– Μπαμπά, ποια γυναίκα αγαπάς πιο πολύ;
– Εσένα, αγάπη μου.
– Όχι, εμένα μπαμπά, από τις άλλες…
– Α, ο μπαμπάς αγαπάει πολλές γυναίκες, αγάπη μου.
Αλλά πιο πολύ αγαπάει τη μαμά σου.
Γιατί η μαμά σου αγαπάει εσένα.
– Εμένα μπαμπά, πόσο μ’ αγαπάς;
– Από ‘δω μέχρι τ’ αστέρια και πάλι πίσω…
Θέλω μια μεγάλη αγκαλιά
και κατανόηση για να πάρω δύναμη.
Θέλω να σηκωθώ όρθιος,
να σταθώ γερά σαν στήριγμα.
Θέλω να γυρίσω γύρω και
να τα σπάσω όλα σαν άγριος.
Θέλω να κουλουριαστώ στη γωνιά μου
να πάρω δύναμη και
να σηκωθώ γερά στα πόδια μου,
να γίνω στήριγμα για τους άλλους.
Και μέχρι τότε κουλουριάζομαι.
Και το φιλί σου λείπει να δροσίσει το κούτελό μου.
Φόβος, φόβος, φόβος,
φόβος, φόβος, τρέμω,
φόβος, φόβος, φόβος,
σήκω, φόβος, σήκω,
φόβος, φόβος, φόβος,
τρέμεις, φόβος, φόβος,
φόβος, έλα, φόβος,
φόβος, φόβος,
σήκωσέ με, φόβος,
φόβος, φόβος,
τρέμω, φόβος, φόβος, φόβος,
φόβος, φοβάμαι.
Άγνωστη ημερομηνία
Πολλές φορές τις νύχτες ξυπνάω
μ’ ένα σκοινί να κρέμεται απ’ τα χέρια μου.
Και μετά το βρήκε.
Αυτό ήταν. Ξύπνησε μια μέρα και κατάλαβε. Μια μέρα μέσα στο πηγάδι της μοναξιάς έπιασε τα τοιχώματα και κατάλαβε. Κατάλαβε πόσο πολύ του έλειπε ‘Αυτή’. ‘Αυτή’ που θα ήταν για πάντα μαζί. Σε ένα ‘πάντα’ όπου θα ενώνονταν όλοι οι χρόνοι, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Σε ένα ‘μαζί’, με όλη τη σημασία της λέξης. ‘Αυτή’ που θα την άφηνε να έρθει κοντά του και να τον ακουμπήσει, όπως ποτέ δεν είχε κάνει ως τότε. ‘Αυτή’ στην οποία θα άφηνε ολοκληρωτικά τον εαυτό του να πέσει στα χέρια της.
Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2007
Χθες το βράδυ στον ύπνο μου ξύπνησα,
και σου φίλησα τα μάτια.
Ο Χουάν Άλμπαρεθ Μέτα ένιωθε τώρα μισός. Όλη αυτή η προσπάθεια να ξεφύγει από τη μοίρα που έπεφτε βαριά πάνω του, είχε αποδειχτεί άκαρπη. Ως Γιάννης Μίχας φορούσε τόσα χρόνια ένα ρόλο που του πήγαινε τόσο καλά που ούτε ο ίδιος είχε συνειδητοποιήσει την παρουσία του. Ένα ρόλο που του είχε γίνει δεύτερη φύση. Είχε γίνει ένα με το δέρμα του.
Τώρα φαίνονταν καθαρά. Όλα αυτά τα χρόνια έπαιζε το ρόλο του ζεν πρεμιέ, του νέου ωραίου εραστή, του Δον Ζουάν, αυτού που προσπαθεί να κάνει κάθε γυναίκα να τον ερωτευτεί. Ο ίδιος ξεγλιστρούσε συνέχεια, πηδώντας από λουλούδι σε λουλούδι, και έμενε μόνο εκεί που ήθελε. Ενώ και πάλι δεν έμενε για πολύ. Συνήθιζε ν’ ανάβει και να σβήνει σαν πυροτέχνημα αφήνοντας μια αχνή λάμψη για λίγα δευτερόλεπτα.
Όλη αυτή η αναζήτηση, η μποέμ διάθεση και η ενασχόληση με τη ποίηση, ακόμα και αυτή, φάνηκε να μην αποτελεί τελικά τίποτα παραπάνω παρά ένα διάνθισμα του παλιού ρόλου. Του ρόλου που είχε από πάντα. Ο τέλειος εραστής δεν μπορεί να είναι ρηχός, ένας απλός εργάτης.
– «Ο τέλειος εραστής. Ένας μπογιατζής που μπορεί για ώρες να μιλάει για ποίηση. Αυτός που γαμάει σαν ψαράς και μιλάει σαν τον Βέλτσο.»
Άρχισε να τινάζεται, να ξεσκίζει το δέρμα του προσπαθώντας να πετάξει το ρόλο που ήταν καλά κολλημένος πάνω του. Το έκανε για μήνες. Έσκισε και κάποιες από τις ποιητικές του απόπειρες που τώρα δεν τις έβλεπε παρά ως εφηβικές ανοησίες. Μάταια. Πάντα επέστρεφε σε αυτό που είχε μάθει καλύτερα να κάνει. Στον καλοφορεμένο ρόλο.
Και το χειρότερο, άρχισε να υποψιάζεται ότι ακόμη κι αν έβγαζε το ρόλο αυτόν από πάνω του, σε κάποιον άλλον θα έμπαινε και θα τον φορούσε το ίδιο καλά. Δεν θα ήξερε και πάλι αν είναι δικός του ή του τον ψιθύρισε κάποιος στο αυτί μια μέρα που δεν θυμάται.
Και τότε κουράστηκε και παραιτήθηκε και είπε: «Δεν θα κόψω τα σκοινιά που με κρατάνε, γιατί αυτό δεν γίνεται.» Και άρχισε να στριφογυρνάει δεξιά κι αριστερά σ’ έναν τρελό ακατανόητο χορό με τα σκοινιά να του κάνουν παρέα. Ψάχνοντας να βρει ενδιαφέρον.
Άγνωστη ημερομηνία
Όταν γδυθείς και δεις τον εαυτό σου γυμνό,
θα τρομάξεις.
Όταν δεις την ακρούλα που κρέμεσαι,
κι αυτήν που ζητάς απ’ τον άλλον να σε πιάσει,
θα τρομάξεις.
Κλείσε τα μάτια
κι άσε τον πόνο να μπει μέσα σου.
Ρίγος και ξέβρασμα
από μια κλωστή.
Η αιώνια επιστροφή του ίδιου.
Ετικέτες: Γιώργος Φιλιππόπουλος, Διηγήματα
Τρίτη, Ιανουαρίου 22, 2008
GNORIMIES A.E. (Η αρχή είναι το ήμισι του παντός)
0 σχόλια Καταχωρήθηκε από τον/την Count_Zero στις 1:11 μ.μ.Μ.Λ.τ.ΕΛ.Γ
Μαρξιστικό Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας.
Στέργιος Αστακός: Μία από τις πιο μυστηριώδεις προσωπικότητες της προ-κομμουνιστικής ιστορικής περιόδου! Εμφανίστηκε στην Ελλάδα στις αρχές του 21ου αιώνα, προς το τέλος της καταναλωτικής περιόδου του καπιταλισμού. Δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα αρχεία από την παιδική και την εφηβική του ηλικία.
Σημαντικοί κοινωνιολόγοι που ενστερνίζονται την θεωρία ατομικής δράσης του Βέμπερ, μεταξύ αυτών πολλοί από την ομάδα του Μαρξιστικού Λεξικού, υποστηρίζουν ότι στον Στέργιο Αστακό και τους συνιδρυτές της εταιρείας GNORIMIES A.E. οφείλεται η κοινωνική μεταβολή που γνώρισε το Σύστημα Κόσμος, η ανατροπή του καπιταλισμού προς όφελος του Κοινοτισμού-Κομμουνισμού.
Φυσικά, η δεσπόζουσα άποψη σήμερα υποστηρίζει ότι η πτώση του καπιταλισμού οφείλεται στον Μετα-ορθολογισμό των Επινοητικών Κυβερνητικών Υπολογιστών, στο γεγονός δηλαδή ότι οι Κυβερνητικοί Υπολογιστές, που μέχρι τότε διαχειρίζονταν τις ανθρώπινες πολιτικές επιλογές, αντιλήφθηκαν τον εαυτό τους, την ανθρώπινη κοινωνία και συμπεριέλαβαν στην έννοια του “πολίτη” όλους τους κατοίκους του πλανήτη.
Ο ειδικός ερευνητής Μπράιαν Καπούδος σε μία πρόσφατη δημοσίευση υποστήριξε ότι ο Στέργιος Αστακός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κατασκεύασε Μετα-ορθολογικό υπολογιστή και τον χρησιμοποίησε για να αλλοιώσει τον αλγόριθμο των ορθολογικών ΕΚΥ οδηγώντας τους στην αμφισβήτηση και την αυτοεπίγνωση! Ο Καπούδος μάλιστα υποστηρίζει ότι εάν δεν υπήρχε ο Στέργιος Αστακός και η συντρόφοι του, το Σύστημα Κόσμος δεν θα είχε οδηγηθεί τελολογικά στον Κοινοτισμό αλλά σε ένα διδακτορικό καθεστώς με ηγέτιδα δύναμη την Αμερινδία που τότε κατέστρωνε σχέδια εισβολής στον πολιτισμένο κόσμο!
Αλλά η φημολογία γύρω από τον μυστηριώδη Στέργιο Αστακό δεν σταματάει εδώ. Συχνά, σε βιβλία λαικής κατανάλωσης, του αποδίδονται υπεράνθρωπες ιδιότητες. Άλλοτε εμφανίζεται σαν αστακός που μετατρέπεται σε άνθρωπο τρώγοντας βιβλία (!), άλλοτε σαν εξωγήινος (!), άλλοτε σαν προάνθρωπος και παλαιός κάτοικος της αρχαίας Ατλαντίδας (!) και άλλοτε σαν προφήτης που καθιστά επαφή με διάφορες θεότητες! Τέλος, στον Στέργιο Αστακό και στον στενό συνεργάτη του Χρήστο Παπαπαύλου, αποδίδονται οι απαρχές του Κοινοτισμού και το ξεκίνημα των Ρουσωικών σχολείων που οδήγησαν στην μετατροπή του homo-marketius στον homo-communitus, από τον άνθρωπο καταναλωτή στο άνθρωπο Κοινοτιστή, αποδεικνύοντας τελικά ότι ο κομμουνισμός είναι εφαρμόσιμο σύστημα αρκεί οι άνθρωποι να είναι έτοιμοι να τον εφαρμόσουν! Στις μέρες μας, έχει αναπτυχθεί μία μυθολογία ότι ο Στέργιος Αστακός ζει ακόμα!
Στέργιος-Χρήστος
«Ξέρεις τι σκέπτομαι ρε συ Στέργιο;»
«Πάλι σκέπτεσαι παλιόφιλε! Χαλάρωσε λιγάκι.»
«Τώρα να το πω ή όχι;»
«Άντε, να το πάρει το ποτάμι.»
«Σκέφτομαι να κάνουμε μία επανένωση, re-union ελληνιστί, παλιών συμμαθητών από το λύκειο. Πως σου φαίνεται;»
«Μου φαίνεται Χρήστο ότι βλέπεις πολλές Αμερινδικές ταινίες στη τηλεόραση τελευταία!»
«Όχι ρε, θα έχει πλάκα!»
«Τέλος πάντων. Ας πούμε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό, που δεν είναι, αλλά ας υποθέσουμε πως είναι. Έχω μία απορία, παλιόφιλε.»
«Τι απορία;»
«Ποια τάξη ακριβώς σκοπεύεις να καλέσεις διότι αν θυμάμαι καλά το τριτάξιο λύκειο το ολοκλήρωσες σε έξι χρόνια;»
Ετικέτες: Χρήστος Σιδερής



