Δευτέρα, Μαρτίου 29, 2010
Με μεγάλη έκπληξη οι κάτοικοι του χωρίου Πί-Χί-Ψί είδαν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό κάποιον κύριο με ένα φτυάρι, έναν κασμά και μία τσάπα να δουλεύει παθιάρικα μέσα εις τα χωράφια.
Και η έκπληξή τους μεγάλωσε όταν το μεσημέρι είδαν να υψώνεται ένα μισοτελειωμένο γεφύρι. Παρατυχών αγρότης πλησίασε τον κύριο και τον ηρώτησε: «τι το ήθελε το κτίσμα, αφού ποτάμι ουδαμού εκεί γύρω υπήρχε;»
Ο κύριος, παρατήσας τα όργανα είπε: «Ώστε δεν υπάρχει ποτάμι εδώ; Τότε θα φτιάξω ένα, διότι όπου υπάρχει γεφύρι, φτιάχνεται και ποταμός».
Εγέλασε ο αγρότης και ο κύριος ανεχώρησε ίνα εξεύρη τα υλικά διά το ποτάμι. Δεν παρήλθε πολλή ώρα και ο κύριος επανήλθεν άπρακτος.
«Τι απέγινε;» ηρώτησεν ο χωρικός.
«Δεν είναι δυνατόν να κατασκευάσω ποταμόν», απήντησεν ο κύριος, «γιατί το ποτάμι δεν φτιάχνεται, εκπηγάζει μέσα από την Γή».
«Είδες λοιπόν», παρατήρησε ο γεωργός, «ότι όλα έχουν μια τάξη σ’ αυτόν τον κόσμο που η ανθρώπινη λογική πολλές φορές δεν την καταλαβαίνει».
«Έχεις δίκιο, αγρότα» απήντησε ο κύριος. Και γκρέμισε το γεφύρι, μάζεψε τα καλαμπαλίκια του και εγκατέλειψε το χωριό Πί-Χί-Ψί...
Ετικέτες: Διηγήματα, Albert Levis
Albert Levis - Λογύδριον Αποχωρούντος Διευθυντού
0 σχόλια Καταχωρήθηκε από τον/την Count_Zero στις 3:06 π.μ.Με την ευκαιρία της αποχωρήσεώς μου θέλω να σας πω αυτά τα ολίγα λόγια, βγαλμένα μέσα από το laptop μου. Είναι δηλαδή ένα αποχωρητήριο μήνυμα. Ήσασταν όλοι πολύτιμοι συνεργάτες και βοηθοί μου, ιδιαίτερα όταν δεν κάνατε τίποτα, οπότε δεν κάνατε και λάθη. Η εργατικότητά σας θα μου μείνει αξέχαστη. Πάντοτε σας έβλεπα κουρασμένους -όποτε σας έβλεπα δηλαδή- γιατί από την πολλή δουλειά όλο άρρωστοι ήσασταν. Η συνέπειά σας υπήρξε απαράμιλλη. Ποτέ δεν ερχόσασταν στο γραφείο πριν από τις δέκα το πρωί και ποτέ δεν φεύγατε μετά τις δύο το μεσημέρι. Η ευπρέπεια και το ήθος σας ήταν χαρακτηριστικά. Κάθε άνθρωπος που συναλλασσόταν μαζί σας έφευγε συγχυσμένος και πολλοί έπαθαν συγκοπή από τον θυμό τους. Η εξωτερική σας εμφάνιση υπήρξε υπέροχη. Αν δεν είχε ταμπέλα το κτίριο απ’ έξω, όποιος έμπαινε εδώ νόμιζε ότι βρισκόταν στο Σίνγκ-Σίνγκ. Αλλά αυτό που με εντυπωσίασε πιο πολύ ήταν η όρεξή σας. Κάθε ώρα και στιγμή, όλο και κάτι μασουλάγατε. Γι' αυτό σας ευχαριστώ όλους που φροντίσατε, φορτώνοντας σε μένα όλες τις δουλειές που έπρεπε να κάνετε, να μη νοιώσω ποτέ πλήξη...
Ετικέτες: Διηγήματα, Albert Levis
