Χ: Θα ξεκινήσω με κάτι πολύ κοινότυπο. Πες μου πως αντιμετωπίζεις αυτό το όνομα, Οδυσσέας Ανδρούτσος
Ο: Εντάξει, διαφέρει κάθε φορά η αντιμετώπιση. Αναλόγως
Χ: Έχεις συγκεκριμένες απαντήσεις για όλους δηλαδή;
Ο: Όχι, άμα είναι γυναίκα και τη γουστάρω ας πούμε, μπορεί να ανοίξω και κουβέντα επί του θέματος. Αν θέλω να περάσει η φάση και να μην πω τίποτα απλώς χαμογελάω, πετάω ένα "Ναι, άστα να πάνε". Ε, άμα δω ότι ο άλλος επιμένει, του πετάω ένα "δεν το `χω ψάξει" και τελειώνει η υπόθεση
Χ: Δηλαδή η απάντηση στο αν υπάρχει τελικά συγγένεια είναι "εγώ δεν το `χω ψάξει";
Ο: Ναι. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο πατέρας μου βέβαια λέει ότι καταγόμαστε κατευθείαν από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο
Χ: Ωραία, ξεπεράσαμε την κλασική ερώτηση αναίμακτα. Τώρα θα ήθελα να μου αποσαφηνίσεις λιγάκι την δική σου την φάση με τον "νου" την "νόηση" και όλα αυτά γιατί έχω μπερδευτεί λιγάκι.
Ο: Τι ότι υπάρχει νους αλλά δεν υπάρχει νόηση;
Χ: Ναι αυτό.
Ο: Κοίτα η "νόηση" είναι κατασκεύασμα μας ...
Χ: Ο "νους" υπάρχει όμως;
Ο: Ο "νους" ναι
Χ: Είναι κοινός όμως για όλους. Ας πούμε ο "νους" κατά κάποιον τρόπο επικρέμεται και ο κάθε άνθρωπος μπορεί να τον ανακαλύψει;
Ο: Όχι, υπάρχει και είναι ξεχωριστός για τον καθένα από εμάς.
Χ: Και ο νους αυτός ο ατομικός, ενέχει τις μνήμες από τις προηγούμενες ζωές ή όχι;
Ο: Τώρα εδώ πέρα, η λογική, όχι η λογική η επιστήμη λέει όχι. Από την άλλη δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Μια φωνούλα μέσα μου λέει ότι υπάρχει "προγονική μνήμη".
Χ: έτσι κι αλλιώς δεν νομίζω ότι η επιστήμη υποστηρίζει το αντίθετο. Αντίθετα υποτίθεται ότι το 5% ή ένα μέρος του χαρακτήρα είναι κληρονομικό και όχι επίκτητο. Μπορεί να θυμόμαστε πράγματα από τις ζωές των προγόνων μας, δεν αναφέρομαι σε μετεμψύχωση ή κάτι ανάλογο
Ο: Δεν ξέρω, εγώ πάντως ότι έχω διαβάσει από επιστήμη, το καταρρίπτει αυτό. Λένε "ξέρεις κάτι φίλε, τα γονίδια δεν έχουν σκοπό" και σε αυτό έχει δίκιο. Δεν έχουν σκοπό με την έννοια που δίνουμε εμείς στον "σκοπό", τον στόχο. Από την στιγμή που δεν έχουν σκοπό δεν είναι ανάγκη να είναι τίποτε άλλο, είναι απλώς οι μηχανισμοί τους.
Χ: Εγώ δεν είπα ότι έχουν σκοπό, είπα ότι έχουν μνήμες
Ο: Αυτή η μνήμη (....) τι μπορεί να είναι;
Χ: Δεν είναι συνειδητές μνήμες που κατασκευάζουν λογικές σκέψεις, είναι αποσπασματικές εικόνες
Ο: Ακόμα και η "μνήμη" είναι απλώς ένα κατασκεύασμα που οδηγεί στον σκοπό, δηλαδή εμείς οι άνθρωποι, ακόμα κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε έχουμε μία ατζέντα, διαφορετική για τον καθένα από εμάς και αυτή η ατζέντα επηρεάζει οτιδήποτε κάνουμε, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι
Χ: Η μνήμη λοιπόν είναι αποκύημα του ανθρώπου
Ο: Η προγονική μνήμη που λέω εγώ είναι κάτι άλλο, κάτι που δεν έχει σχέση με την μνήμη όπως την καταλαβαίνουμε εμείς
Χ: Είναι κάτι ανεξάρτητα από εμάς δηλαδή;
Ο: Ναι
Χ: Αλλά, μπορεί να περάσει στο συνειδητό μας είτε μέσω των ονείρων ή με κάποιον άλλον τρόπο;
Ο: Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα. Δεν βλέπω όνειρα βλέπεις. Γενικά, αυτοί που "πίνουνε" πολύ δεν βλέπουν όνειρα (γελάει) δύσκολα...
Χ: Το να "πίνεις" πως βοηθάει στην όλη διαδικασία, την δική σου εννοώ
Ο: Δεν το είδα σαν βοήθεια. Απλά ξεκίνησα να "πίνω"


Χ: Ναι, δηλαδή απλά δοκίμασες σου άρεσε και συνέχισες;
Ο: Ναι
Χ: Δεν είχε κάποια σχέση δηλαδή με την αυτοσυνειδησία ή..
Ο: Όχι όχι
Χ: Καμία σχέση δηλαδή με το ψάξιμο του εαυτού, απλώς για να περνάς καλά
Ο: Ναι, βασικό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει βοηθήσει, ειδικά το άσιντ, το LSD. Με έχει βοηθήσει πολύ.
Χ: Βοηθάει και στο γράψιμο
Ο: Στο γράψιμο και στα πάντα
Χ: Τι έχεις γράψει και σε έχει βοηθήσει;
Ο: Έχω γράψει τραγούδια....(τον διακόπτω)
Χ: Από τα διηγήματα σου, αυτά που γνωρίζω εγώ τουλάχιστον, ποιο από αυτά γράφτηκε υπό την επήρεια;
Ο: Το Πραγματικότης
Χ: Το Πραγματικότης! Είναι πολύ ψυχεδελικό αν και έχει λογική συνέπεια, δεν ξεφεύγει....
Ο: Πουθενά, είδες; Ένα περίεργο πράγμα! Είχα ένα συνοθύλευμα εικόνων και "πέρασε" έτσι στον υπολογιστή. Το διάβαζα και έλεγα "τι είναι αυτό ρε"!!
Χ: Καλά και πως.. την ώρα που το γράφεις συνειδητοποιείς τι έχεις γράψει;
Ο: Ναι, σε διάφορες φάσεις σταμάταγα και το διάβαζα από την αρχή και μετά συνέχιζα. Το δεύτερο μέρος όμως, του "Πραγματικότης" που μπαίνει στον εικονικό κόσμο η κόρη του δεν ήταν υπό την επήρεια, γράφτηκε την επόμενη μέρα
Χ: Δηλαδή είχες εμπεδώσει το κείμενο και νηφάλιος πλέον εισήγαγες έναν νέο παράγοντα;
Ο: Όχι όχι, ξύπνησα την επόμενη μέρα, έριξα μία ανάγνωση και συνέχισα αλλά ... ήξερα τι ήθελα να γράψω.
Χ: Μάλιστα, στο μυθιστόρημα έχουν παρέμβει καθόλου οι ουσίες;
Ο: Βέβαια....όλες οι ουσίες
Χ: Μου φαίνεται παράξενο γιατί εγώ δεν μπορώ να γράψω υπό την επήρεια αλκοόλ. έχω ακούσει βέβαια ότι πολλοί συγγραφείς γράφανε πίνοντας, ο Τζακ Λόντον π.χ. έγραφε και έπινε, εγώ δεν μπορώ να το κάνω
Ο: Ναι ρε συ, ο καθένας έχει τους μηχανισμούς του, όπως μπορεί ο καθένας γράφει
Χ: Δηλαδή για σένα δεν υπάρχει κάποιος διχασμός ανάμεσα σε μία "διαρκή" και σε μία "μη διαρκή" φάση;
Ο: Όχι, δεν υπάρχει κάποιος σαφής, τουλάχιστον πνευματικός, διχασμός. Ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα για παράδειγμα. Υπάρχουν άλλες αντιδράσεις σωματικές π.χ. δεν είμαι τόσο τσιτωμένος ή είμαι τσιτωμένος
Χ: Θυμάμαι ότι μερικά χρόνια πριν η "Ελευθεροτυπία" είχε δημοσιεύσει μία λίστα με όλα τα ναρκωτικά
Ο: Α ναι!
Χ: Ναι. Και είχα ένα φίλο που μου έλεγε ότι τα είχε δοκιμάσει όλα από την λίστα. Εσύ;
Ο: δεν ξέρω τώρα τι λίστα ήταν αυτή...
Χ: 167 νομίζω διαφορετικά είδη (γέλια)
Ο: Όχι ρε μαλάκα. Είπαμε. Πάντως γενικά πειραματιζόμουν με οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια μου, υπήρχαν όμως μερικά που τα έκανα πέρα, υπάρχουν μερικά που δεν τα αγγίζω.
Χ: Παραδείγματος χάρη;
Ο: Ηρωίνη
Χ: Με οποιαδήποτε μορφή
Ο: Με τίποτα!
Χ: Άλλα, που δεν αγγίζεις;
Ο: Υπνοστεντόν. Και οτιδήποτε σε κάνει να έχεις απώλεια μνήμης. Ένας από τους λόγους που δεν πίνω και αλκοόλ. Με το αλκοόλ ξαφνικά χάνομαι. Θέλω να έχω μία εικόνα, έστω θολή, από αυτό που συμβαίνει. Δεν ξέρω γιατί αλλά θέλω να θυμάμαι.
Χ: Αυτό είναι αλήθεια πάντως. Με το αλκοόλ πολλές φορές ξεχνάς τα πάντα
Ο: Αυτό σου λέω. Γενικά τα ναρκωτικά και οποιαδήποτε ουσία δημιουργεί κενά μνήμης την αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.
Χ: Καλά τα υπνοστεντόν τα θυμάμαι από πιτσιρικάς τότε που κάναμε πολλές μαλακίες με χάπια βενζίνες, σιρόπια αλλά τότε δεν είχαμε.. τα παιδιά δεν είχαν λεφτά και δοκιμάζανε τα πάντα για να ξεφύγουνε με κάποιον, οποιονδήποτε τρόπο
Ο: Ναι αυτή είναι η μαλακία. Όλοι τα δοκιμάζανε για να ξεφύγουνε. Εγώ δεν θέλω να ξεφύγω, θέλω να δω τι παίζει
Χ: Μάλιστα! Ας αλλάξουμε θέμα. Με την συγγραφική τι γίνεται, τι γράφεις τώρα;
Ο: Τώρα γράφω ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας
Χ: Το οποίο θα λέγεται;
Ο: Θα λέγεται "Μετάλλαξη"
Χ: Και με τι ασχολείται
Ο: Βασικά με ένα ερώτημα που έχω και εγώ, του τι στο διάολο θα κάνω αν δω κάποιον που είναι ξάδερφο είδος με εμένα, ένα ανθρωποειδές που να είναι ένα βήμα πιο ψηλά στην εξελικτική αλυσίδα. Δεν χρειάζεται να είναι βίαιος... βέβαια στο μυθιστόρημα είναι χάριν του στόρι αλλά γενικά δεν χρειάζεται να είναι βίαιος. Η ύπαρξη του και μόνο σαν γονίδιο θα οδηγήσει στην αφανισμό του ανθρώπινου είδους!
Χ: Αυτό δεν είναι και πάρα πολύ σίγουρο
Ο: Είναι! Ακόμα και αν συνεχίσουμε να υπάρχουμε θα είμαστε σε συγκεκριμένες περιοχές, απομονωμένοι..
Χ: Εννοείς όπως έχει συμβεί στις διάφορες αφρικάνικες ή ασιατικές φυλές;


Ο: Η φυσική εξέλιξη θέλει τα πιο δυνατά γονίδια για κάθε συγκεκριμένο περιβάλλον να επιβιώνουν. Κάποιος ο οποίος είναι ένα βήμα πάνω από εμάς, στην εξελικτική αλυσίδα, θα έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει. Πιθανότατα έτσι, μπορεί και να μην ισχύσει αυτό που λέω.
Χ: Στην εξελικτική αλυσίδα;! Κάτσε γιατί τώρα με έχεις μπερδέψει. Ένα είδος το οποίο είναι εξελιγμένο για μία βιόσφαιρα δεν είναι απαραίτητο ότι θα ταιριάζει σε μία άλλη..
Ο: Να σου εξηγήσω. Πες ότι αυτή τη στιγμή γεννιέται ένας τύπος που έχει την ικανότητα να αναπνέει και μεθάνιο. Δεν είναι υπεράνθρωπος, δηλαδή αν τον πυροβολήσεις θα πεθάνει. Απλώς έχει και την ικανότητα να αναπνεύσει και μεθάνιο, έχει δηλαδή μια ικανότητα περισσότερη από εμένα να επιβιώσει. Αν εγώ εισπνεύσω μεθάνιο, π.χ. τα αέρια ενός υπόνομου για ώρα, θα πεθάνω. Αυτός θα επιζήσει
Χ: Δηλαδή θα μπορούμε να κλάνουμε χωρίς πρόβλημα μπροστά του (γέλια)
Ο: Μπορεί να του βρωμάει αλλά αυτός θα επιβιώσει (γέλια)
Χ: Δεν ξέρω. Έχω κάποιες αντιρρήσεις για την συγκεκριμένη περίπτωση αλλά δεν είναι επί του παρόντος. Έχω σαν γνώμονα κυρίως τον Φρανκ Χέρμπερτ και την Ούρσουλα Λε Γκεν. Στα βιβλία του Χέρμπερτ ο γήινος, υποτιθέμενα "ανώτερος" πολιτισμός, μπαίνει στους ξένους πλανήτες και επιβάλλεται με την ισχύ ενώ στα βιβλία της Λε Γκεν ο μητρικός πλανήτης Χάιν, στέλνει ανθρωπολόγους και αν τους σκοτώσουν απλώς τους αντικαθιστά μέχρι η κοινωνία εκείνη να είναι αρκετά ώριμη να τους δεχτεί. Δηλαδή υπάρχουν δύο διαφορετικές αντιμετωπίσεις ενός ανώτερου πολιτισμού προς πολιτισμούς κατώτερους, σε καμία από τις δύο περιπτώσεις ο πολιτισμός ο ανώτερος, ο υπερκείμενος δεν είναι βιολογικά ανώτερος, είναι απλώς ανώτερος τεχνολογικά. Έτσι το έθεσα εγώ. Τώρα αυτό το βιολογικά ανώτερος το βρίσκουμε σε εκείνη την τηλεοπτική μεταφορά
Ο: Χ-men
Χ: Και X-men αλλά και την άλλη σειρά το... Alien Nation όπου οι τύποι αυτοί υποτίθεται ότι είναι πολύ πιο δυνατοί και...
Ο: Ναι αλλά αυτοί δεν είναι συγγενείς όντα με εμάς
Χ: Εννοείς να μοιάζουμε πάρα πολύ
Ο: Όχι να μοιάζουμε πάρα πολύ. Στη γη γεννιέται ένας τύπος από εμένα και την Ελένη και πες το όπως θέλεις σφάλμα της φύσης, εξελικτικό πήδημα ή όπως αλλιώς, λοιπόν αυτός ο τύπος μπορεί να επιβιώσει από πτώση σαράντα πατωμάτων. Ένα τέτοιο είδος αν υπάρξει ποτέ, θα εκτοπίσει το ανθρώπινο λόγω γενετικής ανωτερότητας. Η ερώτηση μου είναι τι θα κάνουμε αν δούμε έναν τέτοιο τύπο. Αν τον αφήσω να ζήσει θα οδηγηθεί σε αφανισμό το ανθρώπινο είδος. Αν τον σκοτώσω πάλι.....δεν..
Χ: Δεν δικαιούσαι να τον σκοτώσεις
Ο: Όχι δεν δικαιούμαι, άλλο σου λέω, ακόμα κι αν τον σκοτώσεις δεν μπορείς να διασφαλίσεις ότι αυτό που συνέβη δεν θα επαναληφθεί διότι συνήθως όταν γίνεται ένα "πήδημα" γίνεται ξανά
Χ: Γεγονός. Πιστεύω αποσαφηνίστηκε το περιεχόμενο του Μετάλλαξη. Για πες μου τώρα για τα υπόλοιπα τρία που γράφεις.
Ο: Τα υπόλοιπα, υπάρχει το "Ψευδή σημεία επαφής" που έχει ολοκληρωθεί
Χ: Σκοπεύεις να το στείλεις κάπου;
Ο: Όχι ακόμα, να τελειώσω και το δεύτερο
Χ: Να τελειώσεις και το δεύτερο, για ποιο λόγο;
Ο: Δεν είμαι τύπος που μπορεί να δουλέψει καλά με προθεσμίες..
Χ: Α, φοβάσαι το συμβόλαιο δηλαδή
Ο: Ναι, πρώτον αυτό και δεύτερον θα ήθελα να έχω επιλογή στο τι θα στείλω
Χ: Σωστό, αλλά μπορείς να στείλεις και μία συλλογή διηγημάτων δεν είναι απαραίτητο να είναι μυθιστόρημα
Ο: Ναι βέβαια αλλά καλό είναι να έχεις αρκετό υλικό
Χ: Ωραία. Για πες μου λίγο για το "Ψευδή σημεία επαφής". Ποιο είναι το σενάριο σε αυτό;
Ο: Τίποτα παραπάνω από αυτό που λέει ο τίτλος, δηλαδή κανένας δεν έχει καμία σχέση απολύτως με κανέναν, σε οτιδήποτε είναι αυτό που θέλει να κάνει.
Χ: Δηλαδή είμαστε απόλυτα μοναδικοί, δεν τεμνόμαστε πουθενά;
Ο: Τεμνόμαστε. Αυτό εννοώ. Υπάρχουν διάφορα σημεία από τις πορείες που έχει ο καθένας στα οποία συναντιόνται, τέμνονται, εφάπτονται, πάνε παράλληλα... Αλλά ο καθένας για έναν μοναδικό στόχο, η προσωπική ατζέντα που σου έλεγα προηγουμένως. Απλώς ήθελα να δείξω τι θα γίνει σε μία κατάσταση όπου τα γεγονότα οδηγούν σε κάτι το οποίο δεν υπήρχε σαν αρχικός στόχος, δημιουργήθηκε στην πορεία των γεγονότων.
Χ: Δηλαδή υπάρχει μία προδιαγεγραμμένη πορεία η οποία ανακόπτεται;
Ο: Όχι, αυτή ήταν απλά η ιδέα. Για να την υλοποιήσω έβαλα στο κοντινό μέλλον μία πλανητική κυριαρχία
Χ: Πάλι επιστημονική φαντασία δηλαδή;
Ο: Ναι βέβαια. Υπάρχει λοιπόν μία διαπλανητική κυριαρχία και ο ήρωας μου είναι ένας πληρωμένος δολοφόνος που τον προσλαμβάνουν για να σκοτώσει κάποιον και τον προδίδουν και παίρνει αμπάριζα και αρχίζει και σκοτώνει πολιτικούς, αστυνόμους όποιον βρει μπροστά του. Και υπάρχει μία ομάδα παιδιών που απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις. Αυτό είναι σε γενικές γραμμές, είναι περίεργα γραμμένο, στο δεύτερο πρόσωπο. Το έχεις διαβάσει έτσι δεν είναι;
Χ: Ναι, και είναι φοβερό! Θεωρώ ότι είσαι στην ίδια κλάση με τους πολύ γνωστούς Αμερικάνους συγγραφείς του είδους όπως ο Φρανκ Χέρμπερτ. Αν ήσουν στην Αμερική θα ήσουν ήδη διάσημος!


Ο: ....
Χ: Τέλος πάντων, το τρίτο βιβλίο είναι αυτό που βλέπω (στην οθόνη του υπολογιστή που είναι μπροστά μας), αυτό που γράφεις με τον Πέτρο το οποίο μου αρέσει επίσης πάρα πολύ ο τρόπος που είναι γραμμένο, από το λίγο που διάβασα και αυτό βέβαια είναι για κάποιον τύπο ο οποίος συναντάει τον εαυτό του σε διαφορετικές πραγματικότητες, σε κάποια χρονικά ρήγματα ας το πούμε και η περιγραφή γίνεται μέσα από τον έναν από τους πολλαπλούς εαυτούς μέσα από το δικό του οπτικό πεδίο. Σωστά;
Ο: Ναι
Χ: Και το τέταρτο;
Ο: Το τέταρτο .... είναι κάτι που γράφω με την Ελένη. "Φούσκα" λέγεται.
Χ: Και..
Ο: "Φούσκα" είναι ένας κόσμος, οι σκέψεις ενός ανθρώπου. Και μέσα σε αυτή τη φούσκα, οι σκέψεις του υπάρχουν ????
Χ: Αυτός είναι σημαντικός άνθρωπος για αυτόν τον κόσμο;
Ο: Δεν το κατάλαβες. Εσύ, το σύνολο σκέψεων σου, οτιδήποτε έχεις σκεφτεί όλες σου οι εμπειρίες έχουν σχηματίσει ένα σύμπαν, μία χώρα ολόκληρη η οποία ξέρει ότι δουλεύει για το ανώτατο ον και το ανώτατο ον είσαι εσύ! Και κάθε φορά, όταν θέλει να επικοινωνήσει για να μάθει πράγματα, επικοινωνεί με το υπέρτατο ον και το υπέρτατο ον επικοινωνεί με ένα άλλο υπέρτατο ον που επικοινωνεί με την "Φούσκα".
Χ: Δηλαδή μας περιγράφεις το πως σκέπτεται ο άνθρωπος μέσα από μία ....
Ο: Όχι, ήθελα να δημιουργήσω ένα κόσμο στον οποίο να μην υπάρχει μία λογική έκβαση, να μην υπάρχει τίποτα. Να μπορώ να γράψω ότι στο κέρατο θέλω.
Χ: Δεν πιστεύεις ότι περιορίζεσαι από την φαντασία σου;
Ο: Όχι
Χ: Δηλαδή μπορεί να προσεγγίσεις πράγματα τα οποία να υπερκεράζουν την φαντασία σου;
Ο: Μην το βλέπεις έτσι. Η φαντασία μου με υπηρετεί. Ως εκεί που φτάνει θα γράψω αλλά θα με υπηρετεί στα όρια της.
Χ: Μάλιστα. Κάτι άλλο τώρα. Επειδή βλέπω ότι στα τέσσερα βιβλία σου τα δύο γράφονται με συνεργασίες. Το γράφεται όντως μαζί ή τους χρησιμοποιείς ως πρόφαση για να γράφεις ή ως πηγή έμπνευσης;
Ο: Σε καμία περίπτωση. Όντως τα γράφουμε μαζί.
Χ: Με ποιον τρόπο παρεμβαίνουν στα κείμενα οι συνεργάτες σου;
Ο: Ο Πέτρος γράφει. Το πιο πολύ από αυτό που διάβασες το έχει γράψει ο Πέτρος.
Χ: Έτσι ε! Είναι πολύ καλό!! Εκείνο πάντως που θέλω να πω είναι το εξής: επειδή ο ένας είναι πιο έμπειρος συγγραφέας ενώ ο άλλος δεν έχει αντίστοιχη εμπειρία συνήθως η γνώμη του εμπειροτέρου μετράει περισσότερο
Ο: Κοίτα, σίγουρα εγώ θα επηρεάσω περισσότερο το κείμενο από τον Πέτρο. Γιατί γράφω με έναν τρόπο που τον θεωρώ εγώ καλό και από την στιγμή τον θεωρώ καλό..(γέλια) Όμως ο Πέτρος δίνει έναν ξέφρενο ρυθμό που εγώ δεν μπορώ να δώσω.
Χ: Έχω παρατηρήσει στα διηγήματα σου ότι υπάρχει μία αδυναμία στο τέλος. Πως σκοπεύεις να την αντιμετωπίσεις αυτή;
Ο: Δεν σκοπεύω να την αντιμετωπίσω γιατί θα φτιάξει μόνη της.
Χ: Μπορεί η συνεργασία να σε βοηθήσει, επειδή για παράδειγμα ο Πέτρος δίνει αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό, να τελειώσεις στο κατάλληλο σημείο γιατί μερικές φορές προσπερνάμε το τέλος (γέλια)
Ο: Πιθανότατα. Πάντως υπάρχουν πάρα πολλά όμως που έχουν αρχίσει έτσι
Χ: Έχουν τελειώσει;
Ο: Όχι. Είναι ιδέες που μου έχουν έρθει και απλώς τις έχω ξεκινήσει με έναν άλφα τρόπο που θέλω την καθεμία για να μην χάσω το βήμα. Γιατί είναι ωραίες ιδέες. Έτσι γράφω συνήθως. Ας πούμε αυτό το μυθιστόρημα που γράφω τώρα το "Μετάλλαξις" είναι το μοναδικό στο οποίο ξέρω ακριβώς τι θα γίνει.
Χ: Αυτό είναι μεγάλο ευτύχημα!
Ο: Ξέρω τι θα γίνει την τάδε ή την δείνα μέρα, γιατί είναι γραμμένο με ημέρες. Απλώς δεν προχωράει γρήγορα γιατί δεν έχω έμπνευση. Έχω παρατηρήσει ότι γράφω αλλιώς όταν κάτσω να γράψω και αλλιώς όταν γράφω αυτό που ξέρω ότι θα γίνει.
Χ: Εννοείς ότι όταν κάτσεις να γράψεις βγαίνει καλύτερα;
Ο: Ναι ναι, Βρίσκω πιο σπιρτόζικο τα γράψιμο. Και δεν το καταλαβαίνω αμέσως. Το καταλαβαίνω μετά από μία δύο ημέρες όταν αρχίζω διορθώσεις κοψίματα και τέτοια. Γι αυτό σου λέω με τις προθεσμίες δεν θα τα πάω καλά.
Χ: Δεν σου δίνουν προθεσμία απλά η προθεσμία αφορά κυρίως εσένα διότι μπορεί είτε να θες να φύγεις από αυτούς ή μπορεί να μην σε εκδίδουν και τέτοια. Δεν σου λένε ότι σε τρία χρόνια θα γράψεις τόσα βιβλία. Απλώς σε δεσμεύουν για τα επόμενα τέσσερα βιβλία
Ο: Είναι τρελοί! E-book και πάλι e-book
Χ: Εγώ να σου πω από τον υπολογιστή δεν μπορώ να διαβάσω. Άμα δεν το τυπώσω δεν υπάρχει περίπτωση.
Ο: ...


Χ: Τέλος πάντων. Με την βιοπάλη πως τα πας; Σε ενοχλεί, σε εμπνέει;
Ο: Τίποτα από αυτά. Είναι ... όταν δουλεύω.. έχω πει ότι για οκτώ ώρες, δέκα ώρες πόσο διαρκεί η δουλειά μου δεν θα είναι δικές μου, θα είναι της δουλειάς μου. Και έτσι βγαίνει. Επειδή γράφω και μουσική είναι δύσκολο να συγκεντρωθώ στο βιβλίο.
Χ: Μουσική; Τι μουσική εννοείς;
Ο: Στον υπολογιστή. Γράφω μουσική. Psychedelic, trance
Χ: Δηλαδή χρησιμοποιείς sampling από άλλα τραγούδια, δικούς σου ρυθμούς, τι;
Ο: Υπάρχει ας πούμε ένα πρόγραμμα το horizon ένα άλλο το q-base τα οποία έχουν δικά τους συνθεσάιζερ, φτιάχνεις τον ήχο, βάζεις εφέ, γράφεις...
Χ: έχεις παίξει καθόλου από αυτή τη μουσική στο πάρτι σου;
Ο: Όχι αλλά ευελπιστώ ως του χρόνου να παίξω και δικά μου κομμάτια. Είμαι λίγο αυστηρός με τον εαυτό μου.
Χ: Πόσο καιρό ασχολείσαι με τη μουσική
Ο: Πάρα πολλά χρόνια. Με αυτό το είδος όμως τρία χρόνια
Χ: Πιο πριν
Ο: Πιο πριν είχα βγάλει δύο δίσκους με τον Γιώργο Τσίγκο και τους Μαύρους Κύκλους. Ροκ ελληνικό.
Χ: Αυτό δεν το ήξερα καν!! Δηλαδή τι έκανες εσύ, έπαιζες συνθεσάιζερ;
Ο: Ντράμς
Χ: Ντραμς!!
Ο: Ντράμς
Χ: Δηλαδή έπαιζες ντραμς στον Γιώργο Τσίγκο και τους Μαύρους Κύκλους
Ο: Σε πολλά γκρουπ
Χ: Σε πολλά, σε ποια άλλα;
Ο: Εντάξει όχι τόσο γνωστά συνοικιακά Dark Side, Gang Style, ποιοι άλλοι....; δεν μπορώ να θυμηθώ. Κάτσε να στρίψω ένα τσιγάρο... Σαν τραγουδιστής στους Αndromedas accent...
Χ: Ντραμς και φωνητικά
Ο: Όχι μόνο φωνητικά σε αυτούς
Χ: Γενικά στα συγκροτήματα ντραμς και φωνητικά
Ο: Ναι ναι. περισσότερο ντραμς. Όλα τα λεφτά!
X: Dark Side;
Ο: Oi Dark Side ήταν συγκροτηματάκι εδώ, της περιοχής, του Νέου Κόσμου. Σε τέτοια σχήματα έπαιζα. Το μόνο σοβαρό, ας πούμε, σχήμα ήταν ο Τσίγκος. Και οι Andromedas accent. Σοβαρό σχήμα ήταν αλλά δεν ξέρω τι κάνανε τελικά
Χ: Τι μουσική παίζατε;
Ο: Metal, heavy metal
Χ: Και οι άλλοι, οι Dark Side;
Ο: Κλασικό Metal. Φρίκη! Αλλά όταν έπαιζα το γούσταρα
Χ: Τώρα τι μουσική ακούς;
Ο: Psychedelic-Trance, contemporary metal, industrial
Χ: έχει ένα Psychedelic-Trance party σήμερα στον λόφο του Στρέφη
Ο: Σοβαρά μιλάς; Καλά να περάσουν τα παλικάρια
Χ: (γέλια) Γιατί δεν θα πας;
Ο: Με τίποτα
Χ: Γιατί;
Ο: Γιατί είμαι ψόφιος, είχα σήμερα τρελό γύρο στη δουλειά
Χ: Άρα πάντα άκουγες heavy metal μουσική
Ο: Ναι ναι. Αυτό που με ενόχλησε στην metal ήταν ότι αναπτυσσόταν πολύ αργά. Δηλαδή κάτι καινούργιο έκανε έξι χιλιάδες αιώνες για να βγει. Όταν βγήκαν οι Pantera και μερικά άλλα σχήματα και ξεκίνησαν το contemprorary είπα "δεν το πιστεύω! επιτέλους κάτι άλλο"!
Χ: Με τον Τσίγκο πως κόλλησες; Τον ήξερες;
Ο: Όχι, είχαμε έναν κοινό γνωστό και εγώ ότι είχα απολυθεί από φαντάρος. Ήμασταν στον νέο Κόσμο σε ένα στέκι, το "πρίσμα" και εκεί που καθόμασταν και πίναμε ξύδια και είχα ξενερώσει γιατί άκουγα Deep Purple αν δεν κάνω λάθος, -δεν μπορώ την κλασική ροκ παθαίνω κάτι- μου λέει ένας, έχω ένα φιλαράκο που ψάχνει για ντράμερ. Θα παίξεις; Λέω θα παίξω
Χ: Και έπαιξες
Ο: Έπαιξα. Μου λέει θα βγάλουμε δίσκο! Του λέω τι; Μου λέει δίσκο. λέω οκ. Και γράψαμε, βγάλαμε το πρώτο ep, μετά κάναμε ντου
Χ: Ναι και ένα σινγκλάκι παιζόταν
Ο: Ναι τα "Τετραγωνισμένα Φύλλα". Μάχες γι αυτό το κομμάτι με τον Τσίγκο. Του έλεγα "ρε αγόρι μου, αυτό δεν είναι συναυλιακό κομμάτι είναι δώδεκα λεπτά". Μου έλεγε ότι το ξέρει ο κόσμος και είχε δίκιο πράγματι το ήξερε ο κόσμος αλλά εμένα μου έσπαγε τα νεύρα. Πάντως είχε δίκιο. Ωραίος τύπος! Μοναδικός στη φάση του, ξιδάκιας τρελός φίλε. Μπράβο του
Χ: Σαν τον Λήτη ε;
Ο: Λήτης! Τρέλα. Δεν έχω πρόβλημα με τα ξύδια αρκεί να μην γίνονται οι άλλοι επιθετικοί.
Χ: Τα ναρκωτικά δεν φέρνουνε ποτέ επιθετικότητα
Ο: Πως δεν φέρνουν
Χ: Αλλά
Ο: Δεν είναι αλλά είναι στο άτομο ας πούμε, αν θα επιδοθεί σε βανδαλισμούς. Εντάξει υπάρχει δικαιολογία ότι είμαι κομμάτια αλλά η δικαιολογία αυτή δεν μπορεί να χρησιμοποιείται εσαεί ως μόνιμη κάλυψη.
Χ: Είναι βέβαια και ανάλογα την περίοδο που περνάει ο καθένας. Το αλκοόλ έχει την τάση να σε απογυμνώνει εντελώς. Δηλαδή άμα είσαι χάλια όταν γίνεις κομμάτια κόκαλο θα φανεί πόσο χάλια είσαι. Άμα είσαι ευτυχισμένος γενικά όταν γίνεσαι κομμάτια φαίνεται πόσο καλά είσαι με τον εαυτό σου και τους άλλους


Ο: Να σου πω κάτι, αυτό συμβαίνει και με τα ναρκωτικά φίλε. Εκτός από τα κουμπιά που ότι και αν είναι θα αγαπήσεις τον κόσμο όλο.
Χ: Τα κουμπιά δηλαδή;
Ο: Το E (exstasy)
Χ: Μάλιστα
Ο: έτσι που λες το ίδιο συμβαίνει και με τα ναρκωτικά. Μόνο τα ψυχεδελικά δεν είναι έτσι όπως το άσιντ... αλλά αυτό δεν είναι για πολλούς. Καλύτερα να είσαι ψιλομεγάλος όταν το παίρνεις ή ψιλομικρός δεν ξέρω..
Χ: Περίμενε γιατί έχω και άλλη απορία. Μου είχε πει ότι σε ενοχλεί ότι με το αλκοόλ έχεις απώλεια μνήμης. Εγώ έχω ακούσει για κάτι μανιτάρια που δεν θυμάσαι για μέρες
Ο: Δεν τα έχω φάει. Πούντα, να τα δοκιμάσω (γέλια) Πάντως ότι μανιταράκι έχω φάει... όλα τα λεφτά!
Χ: Ποια είναι η πιο ψυχεδελική εμπειρία που είχες ποτέ;
Ο: Κοίτα να δεις, έχω [πάρα πολλές αλλά θα ξεχωρίσω μία πρόσφατη. Στη Σαμοθράκη πέρσι έφαγα συνθετική μεσκαλίνη μαζί με ελ ες ντι. Πιο παλιά είχα δει πολλά, να χορεύουνε τα κλαδιά από τα δέντρα και τέτοια αλλά με τη μεσκαλίνη, κατεύθυνα και τον χορό φιλαράκο! Δεν το πίστευα αυτό που συνέβαινε. Έλεγα του δέντρου πήγαινε από εδώ, πήγαινε προς τα εκεί, έλα προς τα πάνω, κάνε πιρουέτες και το δέντρο τα έκανε! (γέλια) Είχα τρελαθεί!!
Χ: Είχες κανένα γύρω σου;
Ο: Είχε πολύ κόσμο αλλά ήταν όλος ο κόσμος άστα-να-πάνε. παίζανε οι Πιγκουικς...
Χ: Τι είναι αυτοί;
Ο: Γκρουπ, νομίζω ότι είναι Τσέχοι, κάτι τέτοιο. Πολύ πείραμα !! Ωραίοι
Χ: Ε βέβαια, χορεύανε και τα δέντρα (γέλια)
Ο: Τουλάχιστον το δικό μου (γέλια)
Χ: Όλες οι παραισθήσεις παραμορφώνουν τον κόσμο γύρω ή υπάρχουν και ναρκωτικά που σε μεταφέρουν σε τελείως άλλη πραγματικότητα;
Ο: Υπάρχει και αυτό
Χ: Θυμάσαι τίποτα;
Ο: Εγώ δεν το έχω πάθει ποτέ .. έχω δει βέβαια ξαφνικά να γίνονται όλοι αράχνες. Αλλά μετά έγιναν όλοι κανονικοί. Δεν ξέρω πόση ώρα καθόμουν και τους έβλεπα αλλά σε μία φάση που έρχεται ένας και μου λέει "ωπ, τι έγινε ρε;" γυρνάω και του λέω καλά. Δηλαδή υπάρχει και αυτό αλλά οι πιο συνηθισμένες είναι οι οπτικές παραστάσεις.
Χ: Ωραία, τώρα θα ξεκινήσουμε ανάποδα επειδή ξεκίνησα την συνέντευξη ρωτώντας πράγματα που με ενδιέφεραν και δεν σε ρώτησα καθόλου πως πέρασες τα παιδικά σου χρόνια, την πορεία σου στον χρόνο με αποτέλεσμα ορισμένα πράγματα να τα μάθω απότομα όπως το ότι έπαιζες σε συγκροτήματα ή άλλα. Πως ήταν λοιπόν τα παιδικά σου χρόνια, τα θυμάσαι καθόλου;
Ο: Ναι αρκετά..
Χ: Που μεγάλωσες; Εδώ Αθήνα;
Ο: Νέο Κόσμο. Πήγα σχολείο και Δάφνης. Πάρα πολύ έξυπνος αλλά πάντα αδιάβαστος, είχαν να το λένε οι καθηγητές...
Χ: Όλα αυτά μέχρι ποια ηλικία που άρχισες κάπως να φεύγεις να εγείρεσαι.
Ο: Καλά είχα ξεκινήσει να εγείρεμαι από τα 14. Πολύ ξύλο φίλε αλλά δεν καταλάβαινα. Ζώο από τότε!
Χ: Ξύλο τι εννοείς, συμμορίες και τέτοια.
Ο: Όχι. Αυτά βέβαια υπήρχανε δεκαετία του ογδόντα, πανικός και ομίχλη. Εντάξει ξύλο παίζαμε. Με τους Ναζί τους σκίνχεντ παίζαμε πολύ ξύλο.
Χ: Ως ποιας "φυλής" μέλος εσύ
Ο: Μεταλάδες ήμασταν αλλά γενικά μια παρέα υπήρχε που είχε μεταλάδες, φρικιά, κιουράδες, πανκιά διάφορους. Θέλω να σου πω ότι υπήρχε μία τέτοια παρέα που όποτε "έπαιζε" ξύλο με σκίνχεντς κατεβαίνανε. Αλλά μόνο ομαδικά. Αν βρίσκαμε κάνα σκίνχεντ στον δρόμο ακόμα και να προκαλούσε ούτε τον πλησιάζαμε. Φοράγανε κάτι βέρμαχτ γάματα
Χ: Καλά θυμάμαι και εγώ ιστορίες με αυτούς αλλά εμείς με τους σκίνχεντς δεν τους πλησιάζαμε 14-16 χρονών. Ούτε με σφαίρες
Ο: Ναι, και εγώ στα 17. Αλλά πολύ ξύλο. Τάξει καλή φάση. Είναι μία περιπέτεια από την οποία αν βγεις ζωντανός είναι καλή φάση!
Χ: Σωστό. και που συχνάζατε τότε ως παρέα;
Ο: Rainbow, Obre. Τις είχαμε τσακίσει αυτές τις δύο. Εγώ εκεί πήγαινα συνέχεια πάντως.
Χ: Βικτόρια δεν είχε πάει καθόλου;
Ο: Είχα αλλά δεν...
Χ: Μιλάμε για αρχές δεκαετίας του ογδόντα τώρα;
Ο: Μέσα εβδομήντα
Χ: Μέσα εβδομήντα;! είχες προλάβει και τα κλαμπ στην Πλάκα; Τη Λήδρα, τον Άρη, το Mad;
Ο: Είχα προλάβει το τελευταίο σουβλάκι μπαρ. Πως το λέγανε; .. Δεν θυμάμαι, αλλά ήταν ωραίο ένα σουβλατζίδικο που ήταν σαν μπαράκι (γέλια)
Χ: Πόσων χρονών είσαι;
Ο: Τριανταπέντε, όσο είσαι και εσύ ρε
Χ: Ξέρω πόσο είσαι αλλά δεν το ξέρουν οι υπόλοιποι.... (γέλια)
Ο: Γιατί γελάς; Φίλε θα φτάσουμε στο πικ μας στα σαρανταπέντε , θα είμαστε γαμώ τα παλικάρια
Χ: Μακάρι
Ο: Αν δεν πεθάνουμε....
Χ: Λοιπόν είπαμε και για το παρελθόν, να δούμε τώρα τι γίνετε με το μέλλον
Ο: Τι να γίνεται;
Χ: Πάρτι, πως θα κάνουμε τα καλύτερα πάρτι;
Ο: Είναι ένας στόχος βασικός, ένας άλλος...
Χ: Το πάρτι στην Αίγινα πως το είδες;
Ο: Πολύ καλό φίλε, πάρα πολύ καλό!!


Χ: Θα συμφωνήσω. Ήταν πάρα πολύ καλό και ..το περίμενες πως θα ήταν έτσι;
Ο: Όχι ρε μεγάλε
Χ; Πιστεύεις ότι βοήθησε ότι ήρθαν διάφορα άτομα ότι δεν έπαιζαν μόνο πολύ...
Ο: Και βέβαια. Βέβαια. Μα εγώ είμαι οπαδός όλων των ατόμων που έχουν πάει σε ένα μέρος με μοναδικό σκοπό να περάσουν καλά. Κατάλαβες; Τώρα τι μουσική ακούν, τι πίνουν, δεν με νοιάζει. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς!
Χ: Και για το μέλλον τι προβλέπεται για αυτή τη σειρά των πάρτι;
Ο: Ελπίζω να συνεχίσω
Χ: Μόνο στην Αίγινα η και σε κλαμπ που σας έχω ακούσει να λέτε
Ο: Α ναι σε κλαμπ ελπίζουμε κάποια στιγμή
Χ: Και ο άλλος στόχος που σε διέκοψα
Ο: Ναι βέβαια, να γράφω μουσικούλα, μυθιστορήματα.. Αν καταφέρω κάποια στιγμή να τα οικονομήσω από αυτά θα είναι όλα τα λεφτά φιλαράκο
Χ: Θα είναι τέλεια. Με τη μουσική; Δηλαδή σκοπεύεις να την προωθήσεις σε καμία εταιρεία, να κάνεις κάποια κίνηση;
Ο: Να θα γράψω μερικά κομματάκια, πέντε έξι, και όταν αποφασίσω ποια τρία θέλω, θα τα γράψω σε ένα σιντάκι και θα τα στείλω. Αυτά τα πέντε έξι τώρα σκέφτομαι να τα στείλω σε σταθμούς.
Χ: Σε ότι αφορά την δουλειά τώρα. Ελπίζεις να αρχίσει να τσουλάει η φάση με την συγγραφική ή την μουσική για να μπορέσεις να απεμπλακείς από αυτή την ιστορία;
Ο: Ναι. Αλλά κοίτα να δεις κάτι, την ψιλοδιασκεδάζω κιόλας την δουλειά, γνωρίζω άτομα διάφορα.
Χ: Ναι εντάξει, τώρα είναι οκ, αργότερα όμως;
Ο: Ε αργότερα άμα γεράσουμε θα είναι πρόβλημα και τον χειμώνα είναι λίγο κάπως. Θα δω όμως. Θα δω. Η αντιμετώπιση μου για τον κόσμο είναι τελείως διαφορετική, δηλαδή πιστεύω ότι κανείς πρέπει να χαλαρώνει και να περιμένει τα πράγματα να έρθουν από μόνα τους.
Χ: Ήσουν τυχερός στη ζωή σου;
Ο: Εγώ θεωρώ ότι ναι.
Χ: Γι αυτό περιμένεις ότι θα γίνουν όλα. Και εγώ έχω μια παρόμοια αίσθηση και καμιά φορά αντί να κυνηγάω εγώ τα πράγματα με κυνηγούν αυτά και κάποια στιγμή γίνονται
Ο: Δεν θεωρώ ότι με κυνηγάνε αλλά θεωρώ ότι θα κάτσουνε. Για το λόγο του ότι.... δεν έχω κάποιον λόγο (με στόμφο) είναι πίστη ότι το σύμπαν θα εξελιχθεί όπως πρέπει (γέλια)
Χ: Θέλεις κάτι να συμπληρώσεις;
Ο: Ωραίο φανζίν η "ΠΛΗΞΗ"
Χ: Και του χρόνου (φέτος) ελπίζουμε για τυπογραφείο
Ο: Καλά θα ήταν
Χ: Ήθελα να σε ρωτήσω και κάτι άλλο. Είσαι βέβαια μέσα στο επόμενο βιβλίο μου ως χαρακτήρας. Πως σου φαίνεται να διαβάζεις για τον εαυτό σου μια περιγραφή από έναν άλλο άνθρωπο.
Ο: Πολύ καλή φάση. Και να σου πω γιατί. Όταν γράφω, επειδή δεν έχω σπουδή στο γράψιμο, ούτε πείρα και βαριέμαι να διαβάσω τους κλασικούς και να μελετήσω, διαβάζω ότι μου έρχεται. Όταν λοιπόν κάνω έναν ήρωα συνήθως χρησιμοποιώ μέρη του εαυτού μου, οπότε είναι φοβερή εμπειρία να δω πως κάποιος άλλος βλέπει εμένα.
Χ: Μου αρέσει και εμένα πολύ ο χαρακτήρας σου (στο βιβλίο) γιατί έχεις εκείνα τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά που μπορεί κάποιος να διαμορφώσει μέσα από αυτά έναν πειστικό και αληθοφανή χαρακτήρα και μου αρέσει που σε βάζω σε μία διαδικασία ανταγωνισμού που θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος του βιβλίου αν και με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που υπολόγιζα στην αρχή (γέλια) μεταλλάσσεται το βιβλίο
Ο: ναι καλό είναι, ενώ το δικό μου το Μετάλλαξις δεν μεταλλάσσεται καθόλου είναι εκεί!
Χ: Και αυτό καλό είναι. έχεις τις ιδέες και τις μεταφέρεις. Πολύ καλό και αυτό.
Ο: Δεν είναι πάντα έτσι. Συνήθως γράφω και με παίρνει η ιστορία. Αλλά κάποια στιγμή έρχονται και κάθονται ενώ έχω χιλιάδες τρεντ στον αέρα, έρχονται και κάθονται
Χ: Λοιπόν, με τι θα ήθελες να κλείσουμε αυτή την συνέντευξη, τι θα ήθελες να πεις στους αναγνώστες της "ΠΛΗΞΗΣ";
Ο: Να πάρετε κομπιούτερ και να μοιράζετε ελεύθερα μουσική μήπως φθηνύνουν τα σιντι γιατί αυτές οι εταιρείες μας έχουν πιει το αίμα.

Χρήστος: Κατ` αρχάς πες μου ποια είναι η Έφη;
Έφη: Από ποια έννοια; Δηλαδή θέλεις να σου αναλύσω τον εαυτό μου;
Χρήστος: Δηλαδή θέλω να μου πεις κατά τη γνώμη σου, ποια είσαι.
Έφη: Ποια είμαι (επαναλαμβάνει). Κοίταξε να δεις, είναι λίγο δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου. Όχι ανέφικτο όμως. Ανάλογα (…) Προσπάθησε να κάνεις λίγο πιο συγκεκριμένη της ερώτηση για να μπορέσω να (…) δηλαδή πάνω σε ποιο τομέα θέλεις να σου απαντήσω, σε σχέση με τον χαρακτήρα μου;
Χρήστος: Θέλω να μου πεις τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;
Έφη: Είμαι τεχνολόγος Ιατρικών Εργαστηρίων. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνω. Είμαι πολύ ευτυχισμένη. Ελπίζω σύντομα να ασχοληθώ με το επάγγελμα μου. Είναι κάτι που το περιμένω. Θα ήθελα να ασχοληθώ και με την έρευνα αλλά νομίζω είναι λίγο δύσκολο στην Ελλάδα. Πάραυτα έχουμε φτιάξει μια ερασιτεχνική ομάδα με κάποια παιδιά από το βιολογικό και κάποιους συναδέλφους τεχνολόγους με τους οποίους κάνουμε έρευνα σε διάφορα θέματα.
Χρήστος: Δεν σκοπεύεις να κάνει μεταπτυχιακά, δεν έχεις κάτι τέτοιο στο νου σου;
Εφη: Όχι, δεν πιστεύω ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα στο δικό μου τομέα στην Ελλάδα ένα μεταπτυχιακό θα με βοηθούσε. Εάν πίστευα ότι υπήρχε κάποια πιθανότητα να επιδοτηθεί η έρευνα μου από το κράτος θα πήγαινα να κάνω μεταπτυχιακό, αλλά επειδή είμαι τεχνολόγος και στους τεχνολόγους δεν δίνεται συνήθως η άδεια για τέτοιου είδους έρευνα δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο το μεταπτυχιακό. Άλλωστε αν το ζήτημα τίθεται στην απόκτηση επιπλέον γνώσεων, αυτό μπορεί να γίνει και με άλλους τρόπους. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να ξενιτευτώ. Μπορεί να αποκτήσω αλληλογραφία με κάποιο πανεπιστήμιο ή ακόμα και να ενημερώνομαι από μόνη μου.
Χρήστος: Όπως σε άκουσα, μίλαγες πάρα πολύ για τις σπουδές σου, μου είπες είμαι τεχνολόγος
Εφη: Με ρώτησες
Χρήστος: Βέβαια, όμως, είναι αυτό μόνο που είναι η Έφη ή είναι και κάτι άλλο;
Εφη: Κοίτα να δεις. Η επαγγελματική ζωή ενός ατόμου είναι σχεδόν η μισή του ζωή. Υπάρχει όμως ένα άλλο μισό: η συναισθηματική του ζωή, η κοινωνική του ζωή. Συναισθηματικά (…) εντάξει (..) μην το συζητάς (γελάει).
Χρήστος: Δεν θες να μου πεις για την συναισθηματική σου ζωή;
Εφη: Ε, τι να σου πω; (γελάει). Θα με χαρακτήριζα νομάδα, πως είναι οι νομάδες στην έρημο που πηγαίνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα ….
Χρήστος: Στις οάσεις;
Εφη: Ναι. Κάτι αντίστοιχο. Δεν έχω βρει τον ιδανικό άντρα και δεν ξέρω αν θα τον βρω. Πιστεύω όμως ότι θα τον βρω.
Χρήστος: Δηλαδή δεν γιόρταζες τώρα στις 14 του μηνός (Φλεβάρη).
Εφη: δεν τις παίρνω σοβαρά αυτές τις γιορτές αλλά ούτως ή άλλως …
Χρήστος: Και σε ότι αφορά την κοινωνική σου ζωή;
Εφη: Με τη κοινωνική μου ζωή δεν έχω κανένα πρόβλημα. Έχω πολλούς φίλους, είμαι γεμάτη σε αυτό το κομμάτι. Οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που με πλαισιώνουν μου κάνουν, δηλαδή μου αρέσει που υπάρχουν στη ζωή μου και νιώθω ότι και αυτοί γουστάρουν που υπάρχω στη ζωή τους. Γενικά δεν έχω πρόβλημα. Είμαι κοινωνικό άτομο, δεν είμαι κλειστή σαν χαρακτήρας, είμαι πολύ αυθόρμητη και όποιος μπορεί να το αντέξει αυτό βρίσκεται και κοντά μου. Συνήθως αυτοί που μπορούν να με αντέξουν βρίσκονται και κοντά μου. Εννοώ μπορούν να αντέξουν τον αυθορμητισμό μου. Γιατί είμαι άνθρωπος που άμα έχω να πω κάτι το λέω.
Χρήστος: Λοιπόν, είπαμε για την επαγγελματική σου ζωή, την αισθηματική, την κοινωνική, τι άλλο μένει να πούμε…
Εφη: Την σεξουαλική; (γελάει)
Χρήστος: Δεν εννοούσα αυτό, την συμπεριέλαβα στην συναισθηματική εννοούσα ζητήματα αυτοέκφρασης
Εφη: Αυτοέκφραση;
Χρήστος: Δηλαδή η αυτοέκφραση σου προέρχεται μόνο μέσα από τη δουλειά σου ή υπάρχουν άλλα πράγματα στη ζωή σου που δεν είναι ούτε συναισθηματικά, ούτε κοινωνικά, που αφορούν μόνο εσένα. Τα χόμπι σου ας πούμε.
Εφη: Μου αρέσουν πάρα πολλά πράγματα. Κατ` αρχάς ασχολούμαι πολύ με τη γυμναστική. Γυμνάζομαι κάθε ημέρα, μου αρέσει πολύ αυτό. Σε πολλούς θα φάνει ότι όποιος ασχολείται με τη γυμναστική είναι και νάρκισσος. Δεν ισχύει αυτό αν κάποιος συνειδητοποιήσει τον λόγο που το κάνει. Εγώ το κάνω πάνω από όλα γιατί από τότε που ξεκίνησα νιώθω πολύ καλά, έχω μεγαλύτερη ευεξία
Χρήστος (γελάει): και λιγότερα κιλά
Εφη: Ναι, λιγότερα κιλά. Οι κοινοί φίλοι μας τον γνωρίζουν καλά αυτό. Από εκεί και πέρα, είναι πολύ θετικό να κοιτάς τον εαυτό σου, να κοιτάς στον καθρέπτη και να σου αρέσει αυτό που βλέπεις αλλά αυτό δεν είναι ναρκισσισμός. Από εκεί και πέρα τρελαίνομαι με τη μουσική, μου αρέσει να ακούω διάφορα είδη μουσικής. Τη ψάχνω πολύ τη μουσική. Γιατί πιστεύω ότι είναι ένα μέσο να ταξιδέψεις. Πολύ σημαντικό. Όπως και το διάβασμα. Είναι κι αυτό ένα μέσο να ταξιδέψεις, να μπεις σε κόσμους άλλων ανθρώπων. Να μάθεις πράγματα από αυτούς. Ότι δεν σου αρέσει να το πετάξεις, ότι σου αρέσει να το κρατήσεις. Όχι να το οικειοποιηθείς. Καλό είναι να διαβάζεις, να φιλτράρεις και με βάση το χαρακτήρα σου, τα βιώματα σου και το τι θέλεις να κρατήσεις, να κρατάς. Και ότι σου αρέσει να το προσαρμόζεις στον δικό σου χαρακτήρα. Σε εσένα δηλαδή, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία σου. Όχι απλά διαβάζουμε κάτι, το λέει ο τάδε και εντάξει έτσι είναι.
Χρήστος: προχώρησες πολύ. Ήθελα πριν περάσω στα βιβλία να σε ρωτήσω για τη μουσική αλλά..
Εφη: Ναι, ρώτα με
Χρήστος: οκ. Αυτή η μουσική στην οποία αναφερόσουν, η μουσική η οποία ακούς είναι η μουσική που είχε το σιντί που ακούγαμε λίγο πριν;
Εφη: Ναι, και αυτή
Χρήστος: Τι μουσική είναι αυτή
Εφη: Αυτή η μουσική λέγεται προγκρέσιβ
Χρήστος: Είσαι της προόδου δηλαδή;
Εφη: Μου αρέσει να ακούω κάτι το οποίο είναι αρκετά εξελιγμένο (..) Βασικά ναι, είμαι της προόδου, μου αρέσει η πρόοδος και η εξέλιξη
Χρήστος: Χρησιμοποιείς υπολογιστές
Εφη Όχι δεν τους χρησιμοποιώ, παρόλα αυτά. Δεν τον έχω βάλει μέσα στη ζωή μου γιατί θεωρώ ότι δεν μου είναι απαραίτητος. Όταν θεωρήσω ότι μου είναι απαραίτητος ο υπολογιστής θα τον βάλω στη ζωή μου. Αυτή την στιγμή δεν θεωρώ ότι μου είναι απαραίτητος. Όπως και το κινητό. Για παράδειγμα εμένα το κινητό μου βρίσκεται μονίμως μέσα στη τσάντα κλεισμένο. Και όταν κάποια στιγμή θέλω να στείλω ένα μήνυμα, να πάρω κάποιο τηλέφωνο το ανοίγω. Δεν θέλω να βάλω μέσα στη ζωή μου τέτοια τεχνολογικά μέσα και να γίνουν γέφυρα επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους. Προτιμώ την άμεση επικοινωνία.
Χρήστος: Δηλαδή θεωρείς ότι οι πιο μοναχικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τις τεχνολογίες;
Εφη: τελικά ναι, αυτό έχω διαπιστώσει Γιατί ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους υπόλοιπους ανθρώπους χωρίς να χρησιμοποιήσει τις νέες τεχνολογίες ίσως να κατατάσσεται σε αυτή τη κατηγορία, των μοναχικών. Και να θέλει γέφυρες για να επικοινωνήσει
Χρήστος: Εσύ δε….
Εφη: Δεν το κατακρίνω, έτσι. Για όνομα του θεού. Ο καθένας διαλέγει τον δικό του τρόπο επικοινωνίας. Και εγώ έχω βρεθεί πάρα πολλές φορές μόνη μου αλλά η μοναξιά είναι ότι πιο υπέροχο. Εγώ σαν Εφη, όταν βρίσκομαι σε αυτή τη φάση της μοναξιάς, προσπαθώ να βιώσω τη μοναξιά μου, όχι να τη γεφυρώσω με άλλα μέσα. Γιατί βρίσκομαι σε αυτή τη φάση, τουλάχιστον μέχρι στιγμής στη ζωή μου, συνειδητά.
Χρήστος: Συνειδητά
Εφη: Ναι, δηλαδή συνειδητά έχω μπει σε αυτό το τριπ της μοναξιάς. Είναι πολύ σημαντικό για κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε αυτή τη φάση να το κάνει συνειδητά.
Χρήστος: Ναι αλλά οι περισσότεροι απλό εμάς μπαίνουν σε αυτή τη φάση γιατί δεν έχουν επιλογές. Δηλαδή από τις υπάρχουσες επιλογές, επιλέγουν τη μοναξιά
Εφη: Ναι, το κάνουν.. θέλεις να μου πεις ότι δεν έχουν άλλη λύση γι αυτό…
Χρήστος: Θέλω να πω ότι επειδή έχουν κάποιες επιλογές οι οποίες δεν τους ικανοποιούν, επιλέγουν να μείνουν μόνοι τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θέλουν να μείνουν μόνοι τους, σημαίνει ότι εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Δηλαδή οι εναλλακτικές λύσεις είναι χειρότερες από το να είναι μόνοι τους.
‘Εφη: Ναι, μπαίνουν σε ένα δωμάτιο μοναξιάς. (…) Συμβαίνει κι αυτό και δεν είναι κακό να το ζήσεις. Όλα αυτά τα πράγματα κι όλες οι καταστάσεις μέσα στη ζωή οι οποίες πολλές φορές είναι ανατρεπτικές και μας φέρνουν σε φάσεις που θα ζήσουμε μόνοι μας και δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, θα τις ζήσουμε και θα μας πικράνουν και δεν θα είναι καλά. Δεν πειράζει, δεν τρέχει τίποτα. Δεν χρειάζεται ο άνθρωπος να τα παίρνει όλα τόσο κατάκαρδα και να τον παίρνει από κάτω. Δεν τρέχει τίποτα θα το ζήσεις και αυτό. Και εγώ έχω έρθει σε φάσεις που δεν μπορούσαν να κάνω διαφορετικά και έζησα για ένα μικρό χρονικό διάστημα απομακρυσμένη από φίλους γιατί ήταν καλοκαίρι και εγώ δούλευα και οι άλλοι είχαν πάει διακοπές και δεν είχα να μιλήσω με κανένα και ήμουνα μόνη μου στην Αθήνα και εντάξει ναι, ήταν ψιλοπίκρα η όλη κατάσταση αλλά την έζησα. Δεν τρέχει τίποτα. Είναι μια εμπειρία και αυτό. Όλα είναι καλά σε αυτή τη ζωή που ζούμε. Εγώ τουλάχιστον έτσι το βλέπω.
Χρήστος: Δηλαδή πιστεύεις ότι είναι οι εναλλαγές που μετράνε, δηλαδή όταν περνάς μία περίοδο θλίψης σου αναλογεί μία περίοδο χαράς;
Εφη: Δεν είναι κύκλος η ζωή. Εγώ θα έλεγα ότι είναι δύο γραμμές που κινούνται παράλληλα και ίσως κάποια στιγμή να συναντηθούν
Χρήστος: Τι εννοείς;
Εφη: Ότι ζούμε σε δύο επίπεδα. Εγώ αυτό πιστεύω. Στο συνειδητό και στο υποσυνείδητο
Χρήστος: Στο συνειδητό και το υποσυνείδητο! Δηλαδή εσύ ζεις σε δύο επίπεδα που δεν έχουν συναντηθεί ακόμα μεταξύ τους ή συναντιούνται που και που;
Εφη: Κάποιες στιγμές συναντιούνται
Χρήστος: Δηλαδή εσύ προσπαθείς να προσεγγίσεις την παράλληλη γραμμή σου;
Εφη: Ναι
Χρήστος: με ποιο τρόπο;
Εφη: Μέσω της σκέψης. Πιστεύω ότι το υποσυνείδητο είναι μία κατάσταση που επικρατεί μέσα στο κεφάλι μας το οποίο μπορούμε μόνο μέσω της σκέψης να το αγγίξουμε. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος να το προσεγγίσουμε, μόνο με τη δύναμη της σκέψης μπορούμε να ανοίξουμε αυτή τη πόρτα που λέγεται υποσυνείδητο. Και δεν ξέρουμε και τι θα δούμε έτσι. Γιατί πιστεύω ότι σε αυτό το κομμάτι κρύβονται πολλά πράγματα. Αλλά είναι ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι που η κάθε ανθρώπινη οντότητα δεν γνωρίζει και είναι πολύ σημαντικό να ανακαλύψει. Για αυτό υπάρχουν και οι διάφορες τεχνικές που κατά καιρούς ακούμε όπως υπνωτισμός και διάφορα άλλα τέτοια τα οποία δεν ξέρουμε κατά πόσο ισχύουν και τα οποία λένε ότι προσεγγίζουν αυτό το κομμάτι
Χρήστος: Για να καταλάβω τώρα. Η δική σου φιλοσοφία είναι ανατολική; Από πού προέρχεται;
Εφη: Δεν θα χαρακτήριζα την ιδεολογία μου ανατολική ή δεν ξέρω τι γιατί δεν έχω μία ιδεολογία, έχω πολλές ιδεολογίες για διάφορες καταστάσεις. Άλλη είναι η πολιτική μου ιδεολογία, άλλη η κοινωνική, άλλη η συναισθηματική, άλλη η φιλοσοφική. Δεν είναι μία ιδεολογία
Χρήστος: Ας επιστρέψουμε στο υποσυνείδητο. Είπες ότι εμπεριέχει πολλά πράγματα τα οποία δεν γίνονται αντιληπτά από το συνειδητό
Εφη: Έτσι πιστεύω εγώ. Ότι δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Ότι έχουν περάσει μέσα σε αυτή τη κατάσταση που ονομάζεται υποσυνείδητο από την πολύ παιδική μας ηλικία από διάφορα βιώματα και καταστάσεις, τι οποίες ακόμα δεν μπορούμε να τις καταστήσουμε συνειδητές, αλλά βρίσκονται εκεί συσσωρευμένες. Η σκέψη σου, είναι αυτό που μπορεί εσύ να δεις μέσα στο κεφάλι σου, κλείνεις τα μάτια και μπορείς να δεις τι υπάρχει μέσα στο κεφάλι σου δηλαδή, τι μπορεί να θυμηθείς από το παρελθόν, τι σκέπτεσαι τώρα, τι σκέψεις θα μπορούσε να κάνεις. Όλα αυτά. Όλα αυτά λοιπόν, αν μπορούμε να τα βάλουμε είναι μία γραμμή, είναι αυτό που ζεις τώρα. Αυτό που βιώνεις. Είναι η μία από τις δύο παράλληλες, το συνειδητό. Υπάρχει όμως και άλλη μία, το υποσυνείδητο όπου σε αυτή τη κατάσταση έχουν αποθηκευτεί όλες οι σκέψεις και τα βιώματα που έχουμε ζήσει και που έχουν πια “ξεχαστεί”.
Χρήστος: Αυτά που έχεις ζήσει μόνο! Είναι δηλαδή βιωματικό το υποσυνείδητο όπως το εννοείς εσύ; Εννοώ εμπεριέχει και βιώματα από προηγούμενες ζωές;
Εφη: Να σου πω δεν το έχω ψάξει. Δεν ξέρω και όταν δεν ξέρω δεν μπορώ να σου απαντήσω με βεβαιότητα. Θα ήθελες να μάθεις τι πιστεύω εγώ και τι θα ήθελα;
Χρήστος: Όχι, απλώς διαπιστώνω ότι η ιδέα σου για το υποσυνείδητο είναι μάλλον δική σου παρά προέρχεται από τον Φρόιντ ή κάποια άλλη φιλοσοφική σχολή
Εφη: Όχι. Δεν με επηρέασε κανείς. Παρατηρώ ότι αισθάνομαι και ότι αισθάνομαι ενδόμυχα το περνάω στο υποσυνείδητο μου. Αυτή είναι η ζωή και είναι πολύ σημαντικό.
Χρήστος: Όλοι όμως μεταφέρουμε τις εμπειρίες μας ενδόμυχα στο υποσυνείδητο
Εφη: Ναι
Χρήστος: Άρα δεν κάνεις κάτι καινούργιο
Εφη: Όχι, δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο απλά το ψάχνω αυτό το υποσυνείδητο. Δεν είπα ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο. Απλώς σου είπα τι θεωρώ. Είναι πολύ απλό.
Χρήστος: Οι ουσίες βοηθάνε καθόλου σε αυτό, στην ένωση των γραμμών εννοώ
Εφη: Όχι, καθόλου
Χρήστος: Δεν βοηθάνε δηλαδή;
Εφη: Καθόλου. Οι ουσίες το μόνο που μπορούνε να κάνουν είναι να σε βοηθήσουν να ταξιδέψεις λίγο πιο γρήγορα αλλά αν προσπαθήσεις να ταξιδέψεις χωρίς ουσίες βλέπεις ότι το ταξίδι σου είναι πολύ πιο γρήγορο. Όχι, οι ουσίες δεν βοηθάνε πουθενά.
Χρήστος: Τι ουσίες έχεις χρησιμοποιήσει;
Εφη: Τα πάντα. Έχω δοκιμάσει τα πάντα
Χρήστος: Για ποιο λόγο;
Εφη: Ήθελα να τα δοκιμάσω, έτσι, από περιέργεια. Έχω δοκιμάσει τα πάντα! Εκτός από το μανδραγόρα (γελάει). Εντάξει δεν έχω κάνει χρήση για διαστήματα, απλώς δοκίμαζα, έχω δοκιμάσει δηλαδή κοκαΐνη, έκσταση, τριπάκι, πρέζα.
Χρήστος: Εννοείς ενδοφλέβια;
Εφη: Όχι, από τη μύτη. Δοκιμάσαμε για να δούμε τι παίζει. Και μπορώ να σου πω ότι δεν παίζει απολύτως τίποτα
Χρήστος: Οκ, θα αλλάξω τώρα το θέμα μας. Θέλω να μου πεις, τι σημαίνει για σένα να βλέπεις τον εαυτό σου σε ένα βιβλίο, σαν ένα από τους χαρακτήρες;
Εφη: Κοίτα να δεις, στην αρχή δεν μου έκανε τίποτα απολύτως. Δεν ξέρω γιατί αλλά το θεώρησα πολύ φυσιολογικό. Γιατί ήξερα την ιστορία η οποία γραφόταν, την χρονική στιγμή που γραφόταν και όπως άλλα άτομα βρέθηκαν σε αυτή την ιστορία έτσι βρέθηκα και εγώ αφού εκείνη τη χρονική στιγμή στη ζωή σου παίζαμε όλοι, αυτοί δηλαδή που αναφέρονται στο «7 ημέρες ψέματα». Ο Τάκης, η Εύη η … Ισπανίδα
Χρήστος: Η Έλενα
Εφη: Ναι, όλοι αυτοί. Το θεώρησα φυσιολογικό. Βέβαια μετά, όταν εκδόθηκε το βιβλίο (γελάει) άρχισα να τα βλέπω λίγο διαφορετικά, δηλαδή σαν ψώνιο πω πω ξέρω γω, είμαι μέσα σε αυτό το βιβλίο και έτσι» Εντάξει, μου αρέσει, μου αρέσει βασικά γιατί είναι πολύ σημαντικό να εμπνέεις έναν άνθρωπο ο οποίος κάνει μια κατάθεση ψυχής και σκέψεων και βιωμάτων και πολλών πραγμάτων. Να τον εμπνέεις και να εκτιμάει με αυτόν τον τρόπο και να σε βάζει μέσα στο βιβλίο του, για μένα είναι πολύ σημαντικό
Χρήστος: Η διαφορά μεταξύ της πραγματικής Έφης και της Έφης του βιβλίου δεν σε ενόχλησε;
Εφη: Όχι, δεν με ενόχλησε γιατί ξέρω γιατί με παρουσίαζες έτσι. Μπορεί οι άλλοι να μην το ξέρουνε αλλά εγώ το ξέρω. Ξέρω ότι εκείνη τη στιγμή στη φάση που με γνώρισες σου έκανα μεγάλη εντύπωση σαν άνθρωπος και σαν χαρακτήρας. Δεν σου λέω τώρα για καλή ή κακή εντύπωση, απλά το έχω νιώσει αυτό το πράγμα ότι σου έκανα εντύπωση. Σαν Εύη, σαν άτομο ήμουν πολύ διαφορετική από όλες τις γκόμενες που είχες συναντήσει στη ζωή σου μέχρι εκείνη τη χρονική στιγμή. Επαναλαμβάνω δεν στο λέω σαν καλό ή σαν κακό, απλώς διαφορετική. Για αυτό πιστεύω, επειδή ακριβώς ήμουν κάπως διαφορετική για αυτό με έβαλες στο βιβλίο σου και με παρουσίασες σαν κάτι το extreme.
Χρήστος: Κοίτα η εντύπωση που έχω για σένα έχει αλλάξει πολύ από αυτή που είχα για σένα τότε. Εκείνο που σε ρωτάω είναι αν σε ενόχλησε το ότι παρουσιάζεσαι στο βιβλίο τόσο διαφορετική
Εφη: Όχι Από τη στιγμή που εσένα σε ικανοποίησε αυτός ο χαρακτήρας και σε βοήθησε στη σκέψη σου και στο έργο σου χαίρομαι. Γιατί πιστεύω ότι δεν με υποτίμησες καθόλου, ήμουν αυτό που ήμουνα, ήμουν κάτι το εξωπραγματικό. Δεν πιστεύω ότι υποτιμήθηκα. Εντάξει, έφερα τα πάνω κάτω σε μια παρέα σε μια κατάσταση. Είναι καλό ξέρεις αυτό, να μπαίνεις σε μία κατάσταση και να δημιουργείς ανατροπές.
Χρήστος: Συνειρμικά αν το δεις, πρώτα από όλα ήσουν ένα ανθρωποειδές, ένα σάιμποργκ, ήσουνα ταυτόχρονα φορέας όλων των κακών για την ανθρωπότητα, ως Πανδώρα. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά είναι κάπως περίεργα
Εφη: Ναι είναι περίεργα. Εμένα μου αρέσει που βγαίνει extreme. Δεν τρέχει τίποτα, είναι μακράν από το τι είμαι εγώ
Χρήστος: Γενικά το βιβλίο σου άρεσε;
Εφη: Μου άρεσε πάρα πολύ το βιβλίο, το θεωρώ πολύ ανατρεπτικό, πολύ διαφορετικό από όλα τα βιβλία που έχω διαβάσει μέχρις στιγμής, θεωρώ ότι ήταν πολύ διασκεδαστικό. Το διάβαζα όταν πήγαινα στη δουλειά μέσα στο τρένο και με έκανε πάρα πολλές φορές να γελάσω. Είναι πολύ σημαντικό να διαβάζεις ένα βιβλίο και να μπορείς να διασκεδάζεις με αυτό. Πολύ ωραία ιστορία, πολύ όμορφα πλασμένη. Με πολύ ιδιαίτερο τρόπο, και πολύ πολύ έξυπνο. Θα το χαρακτήριζα ευφυέστατο. Δεν βγάζει ιδιαίτερα μηνύματα αλλά ο τρόπος με τον οποίο είναι φτιαγμένο ή όλη ιδέα το όλο concept όλο αυτό είναι κάτι το οποίο εγώ τουλάχιστον μέχρι στιγμής σαν αναγνώστης δεν το έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου σε κανένα άλλο βιβλίο. Και μου άρεσε πάρα πάρα πολύ
Χρήστος: Κι όμως, μια από τις θεωρίες που μου ανέπτυξες είναι ένα οπό τα μηνύματα που θεωρώ εγώ ότι περνάνε σε αυτό το βιβλίο. Εννοώ οι εναλλαγές θλίψης χαράς.
Εφη: Κοίτα να δεις, δεν θεωρώ ότι οι ήρωες οι συγκεκριμένοι περνάνε την εναλλαγή θλίψης χαράς. Βασικά οι ήρωες ζουν μια κατάσταση πάρτι, ήτανε στην Αθήνα, πήγαν στη Νάξο, ξαναγύρισαν. Δεν πιστεύω ότι πέρασαν ιδιαίτερες εναλλαγές. Μια περιπέτεια πολύ όμορφη αλλά σε μία διαρκή κατάσταση πάρτι. Έτσι το είδα εγώ το βιβλίο. Τώρα αν με ρωτήσεις ποιον ήρωα από το βιβλίο συμπάθησα ιδιαίτερα θα σου πω ότι συμπάθησα τον ποιητή. Μου άρεσε πάρα πολύ γιατί τον λυπήθηκα (γελάει) και πιστεύω ότι ήταν ένα πρόσωπο ερωτηματικό μέσα στο βιβλίο που θα ήθελε να εκφραστεί κάπως περισσότερο αλλά δεν του έδωσες την ευκαιρία να το κάνει. Για αυτό τον λόγο τον έχω συμπαθήσει ιδιαίτερα. Γιατί είναι ο μοναδικός ο οποίος δεν είπε όλα αυτά που είχε να πει. Δεν έδειξε την προσωπικότητα του. Εσείς, όλοι οι άλλοι, τον κρίνατε από την εμφάνιση του, επειδή ήταν βρώμικος, ατημέλητος. Αυτός ο άνθρωπος έκρυβε πάρα πολλά πράγματα μέσα του. Είχε πράγματα να πει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτός ήταν που τα ήξερε όλα, αυτός που γνώριζε την λύση από την αρχή. Δεν έλεγε όμως τίποτα γιατί είχε δει ότι εσείς τον είχατε για τα αρχίδια σας, κατά κάποιον τρόπο, και έτσι απλώς συμμετείχε αφήνοντας τα πράγματα να εξελιχτούν. Δεν ήταν μόνο ο Στέργιος που είχε τις ικανότητες αυτές. Ο ποιητής είχε μεγαλύτερες ικανότητες πιστεύω από το Στέργιο.
Χρήστος: Ναι αλλά στο τέλος παίρνει τη γυναίκα ο ποιητής
Εφη: Ε ναι, γιατί ήταν ο πιο μάγκας. Γι αυτό σου είπα, ήταν ο καλύτερος αλλά δεν ασχολήθηκες πολύ μαζί του.
Χρήστος: Να σου πω, ο Στεφάν Περέλ, ο ποιητής ήταν για μένα περιφερειακό πρόσωπο και πέρασε μέσα από εμένα, δηλαδή τον περιέγραφα εγώ χωρίς να τον αφήσω να αρθρώσει δικό του λόγο
Εφη: Γι αυτό μου έγινε συμπαθής. Το κατάλαβα από τη πρώτη στιγμή ότι για σένα ήταν ένα περιφερειακό πρόσωπο και γι αυτό μου έγινε συμπαθής
Χρήστος: Μου είπε ότι έχεις τελειώσει το κομμάτι του επόμενου βιβλίου που σου έδωσα να διαβάσεις. Πως σου φάνηκε, μοιάζει;
Εφη: Μοιάζει στο γεγονός ότι παίζει και αυτό στο ίδιο επίπεδο. Πραγματικά πρόσωπα τα μεταφέρεις σε μια άλλη κατάσταση όπως και στο πρώτο βιβλίο. Παίρνεις κάποια πρόσωπα από την κοντινή σου πραγματικότητα και τα μεταφέρεις σε ένα φανταστικό σενάριο σαν χαρακτήρες. Και πάλι θεωρώ ότι είναι πρωτότυπο γιατί θέλει ιδιαίτερη μαεστρία για να το καταφέρεις αυτό. Πάντως δεν έχω διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη άποψη. Να σου πω, η μόνη διαφορά που βρίσκω από το προηγούμενο βιβλίο είναι ότι αυτό είναι πιο περιπετειώδες από το πρώτο. Έχει μια πλοκή λίγο διαφορετική, σε κρατάει με την ανάσα κομμένη για το τι θα συμβεί και σε εκπλήσσει βέβαια όπως και το πρώτο. Απλά σου επιφυλάσσει νομίζω μεγαλύτερες εκπλήξεις
Χρήστος: Θα ήθελες να συμμετέχεις;
Εφη: Ναι θα ήθελα. Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσε στο πρώτο. Εξάλλου θα μείνει στη βιβλιοθήκη μου το «7 ημέρες ψέματα» και αύριο μεθαύριο θα λέω στα παιδιά μου, στους φίλους και λοιπά ότι είχα γίνει και πρωταγωνίστρια.
Χρήστος: Θα ήθελες να συμμετέχεις σαν Εφη, σαν Πανδώρα ή σαν άλλο άτομο
Εφη: όχι όχι, θα ήθελα να συμμετέχω σαν γκόμενα του Οδυσσέα
Χρήστος: Σαν γκόμενα του Οδυσσέα;!
Εύη: Ναι, δεν ξέρω τον γουστάρω πολύ τον Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας είναι ένα άτομο το οποίο είναι τελείως «γεια-σας», είναι μέσα στα ναρκωτικά, στην ηλεκτρονική μουσική και θα ήθελα να συμμετέχω σαν γκόμενα του η οποία να έχει περάσει μέσα από αυτή τη φάση χωρίς όμως τη διάρκεια που είχε στη ζωή του ο Οδυσσέας. Για τον Οδυσσέα η όλη αυτή φάση με τα ντραγκς έχει μια διάρκεια. Ζει αυτό το πράγμα συνέχεια. Εγώ απλά θα ήθελα να μπω μέσα στη ζωή του Οδυσσέα και να την ανατρέψω σε τέτοιο σημείο που να γίνω εγώ το ναρκωτικό του Οδυσσέα. Να μην έχει ανάγκη τα ντραγκς και να γίνει πραγματικά ευτυχισμένος με αποτέλεσμα στο τέλος του βιβλίου ο Οδυσσέας να είναι πιο ευτυχισμένος από εσένα, οπότε να σε νικήσει και να γίνεις πρεζάκι (γέλια)
Χρήστος: Θα ήθελες να γνωρίσεις τον Οδυσσέα;
Εφη: ναι, πολύ
Χρήστος: Πως τον φαντάζεσαι;
Εφη: … ξέρω γω, δεν τον έχω δημιουργήσει στο μυαλό μου (…) μυστήρια φάτσα. Θα έχει κάτι το βλέμμα του, όλοι αυτοί οι τύποι που είναι στα ναρκωτικά έχουνε πάθει κάτι στο βλέμμα τους και είναι καπώς μυστήριο. Να σου πω την αλήθεια επειδή υπάρχει περίπτωση να συναντηθούμε προτιμώ να μην το φαντάζομαι για να μην πέσω έξω σε αυτό που θα φανταστώ
Χρήστος: Είναι κάτι άλλο που θα ήθελες να πεις γενικώς για σένα; Κάτι που θα ήθελες να επισημάνεις;
Εφη: Όχι, δεν θα ήθελα επισημάνω κάτι άλλο
Χρήστος: Σε έφερε καθόλου σε δύσκολη θέση αυτή η συνέντευξη;
Εφη: Καθόλου, δεν είχα τίποτα να κρύψω..
Χρήστος: οκ
Εφη: Τελείωσε; Να βγάλω τώρα τη στολή του αστακού;
Χρήστος: (γελάει) και πάει να κλείσει την ηχογράφηση
Εφη: Α, όχι, θέλω να πω κάτι, θέλω να πω ότι πολύ χαίρομαι που έτσι υπάρχεις μέσα στη ζωή μου.
Χρήστος: Σε ευχαριστώ. Και εγώ ξέχασα κάτι. Μου είχες υποσχεθεί πως θα ποζάρεις για τη «ΠΛΗΞΗ». Θα ποζάρεις πως;
Έφη: ……